πώς καταλαβαίνετε την ποίηση;
Κάπως έτσι:
Λόλα να ένα ποίημα!
Κική Δημουλά: οι λέξεις φταίνε..
αυτές ενθάρρυναν τα πράγματα ν'αρχίσουν να συμβαίνουν...
«Είναι από τα πιο επηρμένα μυστήρια, τα πιο αχανή, και μόνο ικανοποίηση στις παρομοιώσεις δίνεις αν πεις ότι η ποίηση είναι ένα μείγμα εύγεστων δηλητηρίων σε χρυσά δελεαστικά ποτήρια, ή ότι είναι ο πειρασμός, ο δαίμονας που μπαίνει ξαφνικά στο σώμα του κανονικού, προκαλώντας ένα σεληνιασμό γόνιμο, ή ακόμα ότι είναι ένα είδος ευθανασίας των πραγμάτων που υποφέρουν μέσα μας, είτε ως ανικανοποίητα είτε ως προδομένα...
… Ευκολότερα θα μπορούσε να ορίσει κανείς το ποίημα, μια και αυτό έχει υποκύψει
στη σύμβαση να πάρει μια μορφή, ένα σχήμα, που είναι η φυλακή και η απελευθέρωση ταυτόχρονα κάποιου μηνύματος.
Ένα ποίημα λοιπόν είναι η διπλή ζωή των λέξεων, ο κρυμμένος ερωτισμός τους
και η λαγνεία τους για παρθένα οράματα..
Κι αλλιώς ο ίδιος ορισμός: Βαδίζεις σε μιαν έρημο.
Ακούς ένα πουλί που κελαηδάει. Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί
ένα πουλί στην έρημο, ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δένδρο.
Α Υ Τ Ο Ε Ι Ν Α Ι Τ Ο Π Ο Ι Η Μ Α».
«ΕΑΝ εξακολουθούμε να ʼμαστε αντιληπτοί ως άνθρωποι που διαβιούμε κάτω από θόλους κατάστικτους με σμαραγδίσκων τρίτονες, η ώρα θαʼ ναι μισό δεύτερον λεπτού μετά τη μεσημβρία και η τελειότης η άκρα συντελεσμένη σʼ ένα κήπο με υακίνθους, όπου τους αφαιρέθηκεν ο μαρασμός για πάντα.
Μετρά κείνο που μένει.
Όλα εκείνα που αγαπήσαμε μας προχωράνε...
Όλα περνάνε μείον το βάρος της ψυχής.
Σʼ όλες τις γλώσσες το αδύνατον διαρκεί.
Αδιάκοπα ολοκληρώνεται όλων των νοημάτων το πλεκτό.
Η ύλη ηλικία δεν έχει. Μόνον νʼ αλλάζει ξέρει.
Να φυλάγεσαι απʼ όλα τα ενδεχόμενα.
Γιατί Φανό θυέλλης δεν έχει το Σκοτάδι.
Ποίηση μόνον είναι εκείνο που απομένει.
Ποίηση.
Δίκαιη και ουσιαστική κι ευθεία,
όπως μπορεί και να την φαντάστηκαν οι πρωτόπλαστοι.
ΑΦΟΥ ΑΘΩΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΦΟΒΟΣ»
(Οδυσσέας Ελύτης)
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ Η ΠΟΙΗΣΗ,
Η ΤΕΧΝΗ ΝΑ ΟΔΗΓΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΦΤΑΝΕΙΣ ΠΡΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΕ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ (Ελύτης)
«Χωρίς αμφιβολία υπάρχει για το καθένα από μας κι από μία ξεχωριστή, αναντικατάστατη αίσθηση που αν δεν την βρει να την απομονώσει εγκαίρως και να συζήσει αργότερα μαζί της, έτσι που να την γεμίσει πράξεις ορατές, πάει χαμένος.
Ό,τι μπόρεσα ν' αποχτήσω μια ζωή από πράξεις ορατές για όλους,
επομένως να κερδίσω την ίδια διαφάνεια, το χρωστώ σ' ένα είδος ειδικού θάρρους
που μου ʼδωκεν η ποίηση:
ΝΑ ΓΙΝΟΜΑΙ ΑΝΕΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΑΡΤΑΕΤΟ ΚΑΙ ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ,
ακόμα και όταν ουρανός δεν υπάρχει. Δεν παίζω με τα λόγια.
Μιλώ για την κίνηση που ανακαλύπτει κανείς να σημειώνεται
μέσα στη ΣΤΙΓΜΗ όταν καταφέρνει να την ανοίξει και να της δώσει διάρκεια».
Διατριβή ενός Αδαούς Μονόλογου πάνω σε άγνωστο θέμα
(αποσπάσματα από κείμενο που διάβασε η ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ σε μαθητές της Α΄ Λυκείου)
Ο ποιητής είναι ο συναγερμός που έχει τοποθετήσει η ποίηση στα τρωτά της σημεία για να μην την διαρρήξουν. Είναι το κόκκινο ματάκι που αρχίζει να βαράει δαιμονισμένα, μόλις περάσειμπροστά από την ακτίνα του ύποπτος, γάτα, κουνούπι
ή και κάποια σωματώδης αδιαφορία.
Ο ποιητής εξαπολύει αμέσως όλες τις αστυνομικές του δυνάμεις
που τρέχουν να συλλάβουν το ερέθισμα.
Πώς γράφεται ένα ποίημα. Με τόσους τρόπους όσοι και οι ποιητές στον κόσμο.
Τώρα, πώς γράφεται ένα καλό ποίημα, ε! αυτό πια πραγματικά μόνον ένας θεός
το ξέρει. Πάντως με σκληρή δουλειά και εσωτερικές αιμορραγίες.
Με άγρυπνη τη δυσπιστία του ποιητή απέναντι σʼ αυτό που γράφει.
Με γενναιότητα αυτοκριτικής. Σκίζοντας.
Τα καλά ποιήματα που γράφτηκαν ανεμπόδιστα απʼ την αρχή ως το τέλος μονορούφι, πιστεύω ότι είναι τόσο σπάνια όσο και η ευτυχία. Ο μύθος της έμπνευσης,
που στα φέρνει όλα μασημένα, που την μυρίζεις ως κρίνο και γεννάται θείον ποίημα,
έχει καταρριφθεί. Η έμπνευση είναι μόνο η κατάλληλη χρονική στιγμή, ένα ανήσυχο ξυπνητήρι, που εγείρει τη διάθεσή σου από τη μακάρια αφασία της.
Από κει και πέρα γίνεται ένας χειρώναξ που κουβαλάει τόνους άμορφο υλικό,
από τη μια λύση στην άλλη, από τη μια αστοχία στην άλλη, χτίζει γκρεμίζει,
κινείται κάθε φορά σαν αρχάριος, βάζει στη θέση της πόρτας το παράθυρο.
Το ανεξήγητο και το θαυμαστό μυστήριο της τέχνης είναι ότι, συχνά αυτή
η λάθος κίνησή σου, να βάλεις δηλαδή στη θέση της πόρτας το παράθυρο,
αυτή αποβαίνει να είναι η ευτυχισμένη τελείωση του ποιήματος…
..τι είναι τελικά η ποίηση;
1. Διερώτηση για να μην καθόμαστε άνεργοι - Καρούζος
2. Λανθάνουσα κοινή ανθρώπινη ανάγκη για ΟΥΡΑΝΟ - Σαχτούρης
3. Μια πόρτα ανοιχτή, για την οποία αιώνες τώρα φτιάχνονται ατέλειωτες αρμαθιές αντικλείδια - Παυλόπουλος
4. τα ίδια τα λόγια μας που είναι παιδιά πολλών ανθρώπων - Σεφέρης
5. ή κάτι σαν δίνες επιθυμιών όπου δαγκώνουν τα όνειρα στις ρώγες
6. Όλοι μας ονειρευόμαστε πολύ κάθε νύχτα,αλλά το πρωί έχουμε ξεχάσει τα ενενήντα τοις εκατό απ'όσα έγιναν. Γι'αυτό οι ποιητές είναι τόσο σημαντικοί για την κοινωνία.
Οι ποιητές θυμούνται τα όνειρά μας για λογαριασμό μας. (Tom Robbins)
7. ΒΑΛΕΡΥ: η ποίηση είναι ανάπτυξη ενός επιφωνήματος
8. ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ: η ποίηση είναι ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου
9. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ: η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε…
10. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ: ο ποιητής άναψε ένα βράδυ όλα τα φώτα του μυαλού του
κι έφτιαξε μιαν έκρηξη, που θα μπορούσε να είναι και δική σου…
11. Σαχτούρης: ο ποιητής κληρονόμος πουλιών που έστω
και με σπασμένα φτερά πρέπει να πετάει
12. ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ: η ποίηση πρέπει να 'ναι ένα ζαχαρωμένο βότσαλο.
Πάνω που θα 'χεις γλυκαθεί να σπας τα δόντια σου.
13. ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ:η ποίηση μοιάζει ανάρρωση γλυκιά
με απουσίες δικαιολογημένες….. Με τέσσερις αισθήσεις γυρίζει ή με έξι ραβδοσκοπώντας φλέβες του ουρανού ώσπου σκοντάφτει στον προτελευταίο στίχο…..
Ο τελευταίος στίχος δεν μένει πάντα τελευταίος. Κάποτε γίνεται πρώτος στίχος ενός ποιήματος που γράφει κάποιος αναγνώστης.
14.
Γιώργος Μαρκόπουλος: ο ποιητής, ένας δήθεν αδιάφορος που κρύβει τα χέρια του στις τσέπες
15. Θωμάς Γκόρπας: ποίηση χαρταετός που ξέφυγε απ'τα χέρια παιδιού, πεταλούδα που γλυτώνει απ'τη φωτιά, νύχτα στρωμένη τσιγάρα λέξεις...
16. Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου: το ποίημα θέλω να είναι νύχτα, περιπλάνηση σε ξεμοναχιασμένους δρόμους και σε αρτηρίες όπου η ζωή χορεύει...
17. Τάσος Καρτάς (ΑΚΡΟΝ ΑΩΤΟΝ ΣΙΩΠΗΣ ΙΩΒΗΛΑΙΟΥ): η ποίηση είναι επιούσιος ομοιοκαταληξία οδοφράγματος σιωπής, Λαιστρυγόνες Κύκλωπες που κουβανώ on line στο PC μου. Τα ποιήματα είναι όνειρα που ονειρεύονται ξανά την ηχώ της μοναξιάς τους, περίακτοι συμβολισμοί αείφυλλων γυναικών, ασύδοτοι υπαινιγμοί παλίρροιας, πεμπτουσία υπερεγώ, σκύβαλο παραλήρημα φυλλοβόλου λόγου, μια πολιτεία πασχαλίτσες. Ο ποιητής είναι συλλογή μοναξιάς λέξεων, παραλήρημα κορυφαίας σιωπής στην άκρη του μεταξένιου της ονείρου -νεοσύστατες-λέξεις διψώντας την υπέρτατη γενίκευση της δυνατής κραυγής τους.
Εύχομαι να μπορούσα να βρω εκτενείς αναλύσεις για κάθε ποίημα που διαβάζω, μερικές φορές η ανάλυση είναι πιο γοητευτική από το ίδιο το ποίημα γιατί μόνο τότε φαίνεται το μεγαλείο του ποιητή που κατάφερε να περικλείσει τα μύρια νοήματα σε μία φράση. Η προσωπική μου ερμηνεία δε μου αρκεί, τα θέλω όλα.
Η ποίηση από τη μεριά του ποιητή έχει μεγάλη σχέση με τις γενικότερες βολές για την κάλυψη μιας επιθυμίας, όπως θα έλεγε ο Λακάν, διαμέσου Λίποβατς.
Δεν το παίρνεις ποτέ όλο, αλλά παίρνεις αρκετό ώστε να συνεχίσεις μιαν ακόμη απόπειρα να το πάρεις όλο.
Κυκλοφορούμε με κάτι οφθαλμούς σε σχήμα ©©
όλα τα δικαιώματα του πόνου κατοχυρώθηκαν στα μάτια μας.
πηγή
...θυμήθηκα τον Λεοντάρη:
Το φύλλο που έπεσε
μπροστά μου... Το σήκωσα
και το ξανάδωσα στο δέντρο
Κι εκείνο δεν το πήρε
