Να βρω ενα βύσμα να με χώσει κάπου, γιατί στα νιάτα μου και ίσως κι ακόμα και τώρα, παραήμουν χύμα και έκοψα παραπάνω επαφές απ όσες έπρεπε.
Έπρεπε να τους το τρίψω στη μούρη ότι είναι προσποιητοί, δήθεν, βολεμένοι μέσω γνωστών κι ας έκαναν 10 χρόνια να βγάλουν μια σχολη φιλολογίας και κάνουν τους λογιστές.
Δε μπορούσα να κρατήσω κάποιες επαφές, να κάνω υπόθετο την ακεραιότητά μου, όοοοχι, έπρεπε να το ξέρει ο κόσμος όλος ότι "αυτό πιστεύω κύριοι, είστε βύσματα, κάνετε σαχλαμάρες και το παίζετε στελεχάρες και φάτε σκατά".
Τόσο μαλάκας.
Κι επειδή ακόμα είμαι μαλάκας και δεν βλέπω να βγάζω το ιδεαλιστικό δάχτυλο από τα μετόπισθεν, αναγκαστικά θα πρέπει να δουλέψω στο εξωτερικό, οπουδήποτε, 9-5 να κάνω το μουλάρι σιωπηλά μέχρι να μαζέψω ρευστό να το γυρίζω σιγά σιγά σε παθητικό εισόδημα, ακίνητα και τα λοιπά.
Και μετά έχεις τους συγγενείς να λένε "κανα παιδάκι δεν είδαμε να κάνεις ακόμα". (και είμαι άντρας, φανταστείτε αν ήμουν γυναίκα τι στερεότυπο θα είχε πέσει)
Ε πάει, αυτό έμεινε για να αποτελειωθώ ως άνθρωπος. Μετά δε θες οικονομικό πλάνο. Θες χάπια.