...οι Φράγκοι που κυβερνούσαν τότε το Δουκάτο των Αθηνών (η Βυζαντινή αυτοκρατορία βρισκόταν μόνο γύρω από την Κωνσταντινούπολη) τους μετέφεραν από την ευρύτερη περιοχή με τέστ DNA?
Αναλύεις σε μία περίοδο ένα ευρύτερο πρόβλημα που προκύπτει, όταν λόγω συμφερόντων εισάγεις ανεξέλεγκτα αλλοδαπούς στα εδάφη σου (ακόμα κι αν μιλάμε για κατακτημένα μέσω πολέμου), χωρίς να τους ξεχωρίζεις σ’εποίκους και γηγενείς, δημιουργείς μειονότητες, τους αναγκάζεις να συμφιλιωθούν και δημιουργείς νέα επίπλαστη χώρα για σταθεροποίηση. Κατά τ’άλλα όπως τα λες είναι, γι’αυτό και το θέμα των μεταναστών 2ης κοκ γενιάς δεν επιδέχεται καθολική λύση.
Σε βλέπω τόση ώρα να κλαψουρίζεις για τη διαχείριση της κατάστασης, οπότε είπα να σε ρωτήσω τι μέτρα θα έπαιρνες αν είχες την εξουσία. Η αφοπλιστική σου απάντηση ήταν μην απαντήσεις καν αλλά να ρωτήσεις εμένα τι θα έκανα. Σου απαντώ λοιπόν πως δεν ξέρω, μπήκα στη συζήτηση για να μάθω από σοφότερους και εξυπνότερους από μένα. Θα μας κάνεις τώρα την τιμή;
Μήπως δεν σου επιτρέπει κι εσένα η θέση σου να πεις την άποψή σου, όπως μας δήλωσε άλλο μέλος;
Το πρόβλημα δεν ξεκινάει από αυτούς τους ανθρώπους, αλλά από αυτούς που τους κουβαλάνε στο σπίτι μου. Κι εκεί κανονικά σε έναν ιδανικό κόσμο τελειώνει η συζήτηση ή μάλλον δεν αρχίζει ποτέ.
Τώρα για κατανάλωση, θα σου απαντήσω πώς θα έπραττα στο σήμερα για να κάνω έναν αγνώμονα ανόητο εξυπνότερο (συ είπας).
Στο σπίτι μου νομίζω έχω το δικαίωμα να κάνω εγώ κουμάντο κι όχι ο γείτονας.
Στους πραγματικούς πρόσφυγες λοιπόν που αποτελούν έναν απειροελάχιστο αριθμό σε σύγκριση με όλους αυτούς που έχουν εισέλθει, θα ξεκαθάριζα εξαρχής ότι μπορώ να τους παρέχω ασφάλεια, μόνον όταν μπορώ να τους προσφέρω
ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ συνθήκες/δομές –εκτός αν προτιμούν να πεθάνουν από μολυσματικές αρρώστιες και πείνα στην Ελλάδα παρά από τον πόλεμο και την πείνα στην Συρία-.
Και αυτά όλα για
ορισμένο προσυμφωνημένο χρονικό διάστημα,
1)υπό συγκεκριμένες ανθρώπινες συνθήκες
2)υπό την προϋπόθεση ότι θα συνεργάζονται, θα εκτιμούν και δεν θα φέρονται σαν κράτος εν κράτει.
Αν ο πόλεμος τελειώσει πριν το προσυμφωνηθέν χρονικό διάστημα
φεύγουν για την πατρίδα τους. Καμμία αφομοίωση και καμμία εκμετάλλευση από <<Έλληνες>> εργοδότες. Αν δεν θέλει να βοηθήσει κανένας γείτονας, θα πληρώνω αποκλειστικά εγώ όσο αντέχω και μπορώ απ'την στιγμή που δεν είμαι σε θέση να ανοίξω πόλεμο απέναντι στους ανθρώπους που τους ξεσπίτωσαν. Και πιστεύω ακράδαντα πως μπορούμε να προσφέρουμε σε μερικούς απ’αυτούς
τους πρόσφυγες ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ συνθήκες. Αν βοηθήσουν δε και οι γείτονες τους χωράμε όλους
προσωρινά.
Τους επιβεβλημένους εισβολείς (θύματα ή μη) στον χώρο μου, δεν βλέπω λόγο να τους φιλοξενήσω. Ακόμα περισσότερο εκνευρίζομαι να τους βλέπω να απλώνουν τα πόδια τους στον καναπέ που κάποιοι πλήρωσαν για να φέρουν μες το σπίτι μου -και οι οποίοι μου κουνάνε το δάχτυλο πως δεν πρέπει να παραπονιέμαι καθώς δεν έβαλα ούτε ένα ευρώ να τον πληρώσω-. Επίσης, θυμώνω να τους βλέπω να κοιμούνται στο κρεβάτι μου, ειδικά όταν σ’ εμένα επιβάλλεται από καιρό να κοιμάμαι στο πάτωμα.
Και όλ’αυτά να τ'ανέχομαι όχι για συγκεκριμένο διάστημα αλλά επ’άπειρον και με την βεβαιότητα πως θα με κατακτήσουν αριθμητικά μακροπρόθεσμα.
Αυτό αποκαλείται αντίστροφος
μισανθρωπισμός για τον οποίο δεν κάνει νύξη κανείς, είτε γιατί ξαφνικά έγινε χαζός και δεν μπορεί να πολιτεύεται, είτε γιατί είναι κομματοποιημένος, είτε γιατί δεν του επιτρέπει το επίπεδό του κοκ.
Είναι δε
τεράστιο ρήγμα στην αγάπη για την πολυπολιτισμικότητα, εκτός αν εγώ έχω καταλάβει κάτι λάθος και πολυπολιτισμικότητα σημαίνει να τους στοιβάζουμε όλους σε ένα μαντρί και να αφομοιώνει ο ένας τον άλλον μέχρι να ομογενοποιηθούν.
Κι αν το πρόβλημα είναι ανθρωπιστικό, με αυτήν την <<λογική>> να κουβαλήσουμε ολόκληρο τον πληθυσμό των τρίτων χωρών στην Ελλάδα ή ακόμη και στην Ευρώπη για να νομίζουμε πως έτσι δεν θα πεινάσει ποτέ κανείς. Να κάνουμε κι ανακαίνιση στο σπίτι μας αλλά και αναθεώρηση του τρόπου λειτουργίας του, για να μην στεναχωρούμε τους ακάλεστους φιλοξενούμενούς μας.
Μία λύση στο πρόβλημα είναι κλείσιμο των συνόρων του οίκου μου και φύλαξη των εισόδων του 24/7, όπως όταν προφυλάσσεσαι από κλέφτες. Κάτι το οποίο το πράττουν όλα τα σοβαρά κράτη ΑΝΕΚΑΘΕΝ.
Βεβαίως το πρόβλημα μπορεί μόνο να επιλυθεί, όταν
η οικογένεια ομονοεί και το σπίτι της ανήκει, διότι αν σε 5μελή οικογένεια μόνον οι 2 συμφωνούν με αυτά που λέω, ακόμα κι αν δεν σου ανήκει το σπίτι, ξαφνικά λειτουργεί η <<δημοκρατία>>. Αν πάλι συμφωνεί η πλειοψηφία αλλά έχεις καταντήσει -χαριστικά- ένας απλός ένοικος, ο νόμος λέει πως θα περάσει η γνώμη του νέου ιδιοκτήτη, οπότε διαλέγεις ή τον δρόμο ή την συγκατοίκηση για να μην αναγκαστείς να καταπατήσεις τους νόμους.
Ηθικό δίδαγμα: 1)Δεν ξεπουλάς ποτέ το σπίτι σου, ειδικά όταν είναι αρχοντικό.
2)Όσα κι αν σε χωρίζουν με την οικογένεια σου τα παραμερίζεις, ειδικά όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.
Αυτήν τη στιγμή έχουμε ένα πουλημένο σπίτι, μια διαλυμένη οικογένεια με μέλη που είτε αποφάσισαν να πάνε σε ένα πιο ήσυχο αλλά δανεικό σπίτι, είτε παρέμειναν αλλά συμφωνούν με την παραχώρηση του σπιτιού τους στον οποιονδήποτε για δικούς τους λόγους ο καθένας.
Έχουμε ακόμα λίγους λογικούς που απλώς παρακολουθούν τα χάλια που τους επιβάλλονται και απλώς ζούν απομονωμένοι μες το σπίτι στρουθοκαμηλίζοντας και ελαχίστους που απλώς καταλαβαίνουν την δύναμη του πλήθους όλων των υπολοίπων, αρνούνται πεισματικά να φύγουν αλλά ξέρουν πως όταν το πλήθος και η ιδιοκτησία συναινεί στην καταστροφή, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα και απλώς αναμένουν να αλλάξει η αναλογία ως δια μαγείας.
