Ιησούς: Κήρυκας μίσους, διχασμού και μισελληνισμού. Αποτύπωση της ψυχογραφίας του από τους ίδιους τους ευαγγελιστές
ΔΗΜΟΦΙΛΟΣ, ΙΩΝ
Για τα πλείστα εδάφια της Παλαιάς Διαθήκης ρατσιστικού, ανήθικου, απάνθρωπου, ανθελληνικού κ.λπ. περιεχομένου[όπως π.χ. «εξεγερώ τα τέκνα σου, Σιών επί τα τέκνα των Ελλήνων» («Ζαχαρίας», θ΄ 13-15), «Και εξολοθρεύσω Κρήτας» ( «Ιεζεκιήλ» κε΄ 16-17) κ.λπ.] έχει γίνει αρκετός λόγος σε προηγούμενα τεύχη μας (154,164-165,169,171,193,κ.ά.). Βρισκόμενοι σε κατάσταση άμυνας οι οπαδοί του ελληνοχριστιανικού ιδεολογήματος άρχισαν να κάνουν λόγο για αποβολή της «Παλαιάς Διαθήκης» από τον κανόνα της Εκκλησίας, επειδή αναφέρεται σε κηρύγματα μίσους και διχόνοιας της εβραϊκής ιστορίας. Θέτουν όμως παράλληλα την «Καινή Διαθήκη» στο απυρόβλητο, διότι –σύμφωνα με τα λεγόμενά τους-μέσα στα κείμενά της διδάσκεται η αγάπη, έχει επηρεαστεί κι είναι σε πλήρη αρμονία με το αρχαιοελληνικό πνεύμα. Ο χωρισμός της «Παλαιάς»από την «Καινή Διαθήκη» δεν μπορεί βέβαια να γίνει, διότι ο ίδιος ο Ιησούς λέει; «Δεν ήλθα για να καταλύσω το νόμο ή τους προφήτες, αλλά για να τον συμπληρώσω» («Κατά Ματθαίον»,ε΄ 17), («αν πιστεύετε στον Μωϋσή, πιστεύετε και σ’ εμένα, γιατί για μένα εκείνος έγραψε κι αν δεν πιστεύετε στα γραπτά εκείνου, πώς θα πιστέψετε στα λόγια μου:» (Κατά Ιωάννην», ε΄ 46-47) και «ερευνάτε τας γραφάς (εννοεί την «Παλαιά Διαθήκη», η «Καινή» δεν είχε ακόμα γραφτή), γιατί εκείνες περιέχουν μαρτυρίες για μένα» («Κατά Ιωάννην», ε΄39). Στο παρόν άρθρο θα δείξουμε ότι από τα ίδια τα κείμενα της «Καινής Διαθήκης»δεν προκύπτει καμμία διαφορά από την «Παλαιά», γιατί και τα δύο βιβλία παραμένουν αδιάσπαστα τόσο στις «ιδέες»όσο και στις «διαθέσεις», ο δε Ιησούς Χριστός δεν είναι κήρυκας αγάπης, όπως προβάλλεται, αλλά αντιθέτως προβαίνει σε κηρύγματα μίσους, διχόνοιας, διχασμού κι έντονου μισελληνισμού.
