Θυμάμαι μια χαρακτηριστική στιγμή από το Big Brother 1. Στον Ant1. Μάλλον αυτό που άκουσα όταν το έκανε σάτυρα ο Μητσικώστας. Ενας παλιός κωμικός. Σατύριζε έναν παίκτη το Πρόδρομο. Ο οποίος είχε ένα ματσό στυλάκι του άντρα που έχει κυκλοφορήσει, τον ξέρουν όλοι κτλπ. Σε κάποια στιγμή λέει ο Μητσικώστας (που έκανε το Πρόδρομο) "Και που λες Big Brother εγώ έχω βγει με τη Claudia Siffer. Πήγαμε στα Goody's και φάγαμε!"
Τι σχέση έχει αυτό με τη φιλοσοφία θα μου πείτε. Καθόμουν και σκεφτόμουν πως θα ακουγόταν αυτή η αστεία κατά τα φαινόμενα, σήμερα φράση αν τη βάζαμε δίπλα σε μια εικόνα με τη συνολική ιστορία του ανθρώπου. Παλαιότερα δεν υπήρχαν Goody's. Παλαιότερα δεν ήξερες τι σου ξημερώνει. Αν θα ζήσεις και αύριο. Οχι να έχεις τη βεβαιότητα οτι θα πας σε ένα μέρος που θα σου έχουν νόστιμο μαγειρεμένο φαγητό, όμορφο και άνετο περιβάλλον για τα παιδιά. Καρέκλες τραπέζια.
Στην αρχαία Ελλάδα δεν ήξερες αν πηγαίνοντας απ' το σπίτι σου στην απέναντι γωνία θα σε πιάσουν σκλάβο. Ζούσες λιγότερο. Ανετα πέθαινες από ασθένεια. Και αλλά πολλά. Οπότε έρχομαι και αναρωτιέμαι. Είμαστε ευγνώμονες για όσα έχουμε σήμερα; Εσεις πως νιώθετε;
Λοιπον παρακαμπτω big brother κλπ αναφορες, εκει επιλεγει κανεις να εκτεθει σε ενα ευρυ κοινο και οι συνεπειες ειναι πραγματικα άλλες, βλεπουμε απο το μηδεν ατομα να γινονται διασημα άρα χρηματα άρα ευκαιριες και ξαφνικα να περνουν στην απολυτη αφανεια γιατι δεν ασχολειται κανεις μαζι τους, βγαινουν άλλα ριαλιτι και πεφτουν χειροτερα μετα στην αφανεια και στο μηδεν. Εχουμε δει περιπτωσεις που και αυτοκτονησαν κιολας γιατι δεν αντεξαν ολη αυτη τη μεταβαση απο τη διασημοτητα στην αφανεια.
Επομενως τα ριαλιτι οσο κι αν πασαρονται ως ευκολο κερδος/αναγνωρισιμοτητα ή οτιδηποτε αλλο, εχουν πολλα αρνητικα.
Κανεις δε μενει ιδιος απο την υπερεκθεση ετσι?
Τα εχουμε δει σε πολλες περιπτωσεις παικτων κλπ.
Οποτε ουδεμια σχετικοτητα εχει με το να ειναι ευγνωμων κανεις. Ευγνωμων γιατι?
Που εγινε πειραματοζωο της τηλεθεασης για ενα α χρηματικο ποσό ή μια αναγνωρισιμοτητα?
Να τους λυπασαι ειναι που για να κανουν το βημα της καλυτερης οικονομικης καταστασης περασαν απο ριαλιτι.
Κλεινει η παρενθεση με τα ριαλιτι ετοιματζιδικα καταπληκτικων ζωών.
Το να ειναι κανεις ευγνωμων σε αυτο που ρωτας εξαρταται απο πολλα επιμερους. Κυριως αν εχει επιγνωση των κεκτημενων του, μονο οταν ξερεις τι εχεις εισαι ευγνωμων και μονο οταν το δεις σε μια ευρεια θεωρηση αν θες οτι αυτο που εχεις τη δεδομενη στιγμη δεν υπαρχει σε άλλους.
Μονο τοτε καταλαβαινεις οτι εισαι τυχερος.
Που εχεις ενα μερος να μεινεις και ενα φαγητο και δεν εισαι αστεγος.
Και εχεις και ενα ελαχιστο ποσο να διαθεσεις για ψωνια που αποδεικνυονται "πατάτες", εχεις να χαλασεις.
Εχεις να κανεις πολλα. Εισαι υγιης αλλοι δεν ειναι.
Θελω να πω υπαρχουν πολλα για να νιωσει κανεις ευγνωμων αρκει να τα συνειδητοποιησει.
