Τα παρακάτω αποσπάσματα είναι από ένα άρθρο του Μαίου 2020.
Οι πανδημίες ιστορικά,τελειώνουν κοινωνικά πριν τελειώσουν ιατρικά.
Ή διαφορετικά, η πανδημία τελειώνει όταν πλέον ο κόσμος σταματήσει να νοιάζεται για τις συνέπειες της.
Το λες και προφητικό για όσα ακολούθησαν από τότε και κυρίως για όσα φαίνεται ότι θα ακολουθήσουν.
An infectious outbreak can conclude in more ways than one, historians say. But for whom does it end, and who gets to decide?
www.nytimes.com
Βασικά ακριβώς το αντίθετο θα έλεγα ότι συμβαίνει, η πανδημία ιατρικά μπορεί να φύγει κάποια μέρα όμως πολλά μέτρα θα μείνουν, όπως τα ηλεκτρονικής μορφής πιστοποιητικά (ειδικά αν συγχωνευθούν με ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης κ.ό.κ.), η χρήση μάσκας και η πλήρης απομόνωση/καραντίνα όταν κάποιος αρρωσταίνει,
η τηλεεργασία (πάρα πάρα πολύ σημαντικό), η τηλεεκπαίδευση, η ραγδαία ψηφιοποίηση του χρήματος και των υπηρεσιών, η μείωση των μετακινήσεων, οι ανατιμήσεις και φυσικά μην ξεχνάμε την τεράστια ανακατανομή πλούτου που συμβαίνει καθημερινά και η προσπάθεια που θα γίνει για την επαναφορά της παραγωγής στη Δύση (δεδομένου ότι το κόστος εισαγωγής από την Ασία πολλαπλασιάστηκε εν καιρώ πανδημίας και υπάρχουν ήδη τρελές ελλείψεις σε πρώτες ύλες αφού ζούμε σε πλήρως εξαρτημένες χώρες).
Αυτά από οικονομική και πολιτική σκοπιά, τα περισσότερα τα αντιμετωπίζω λίγο αρνητικά γιατί φοβάμαι ότι θα τα εκμεταλλευτούν στο έπακρο (το εργατικό δίκαιο ήδη αυταναφλέγεται), αλλά δεν παύω να πιστεύω παράλληλα ότι θα βγει και κάτι καλό από όλο αυτό (η επανεκκίνηση μιας ήδη τελειωμένης οικονομίας).
Το χειρότερο απ' όλα όμως είναι οι κοινωνικές και ηθικές προεκτάσεις όλου αυτού, καθώς μέσα σε 2 χρόνια παραβιάστηκε παράφορα ο κώδικας της Νυρεμβέργης και γενικότερα ανθρωπίνων δικαιωμάτων με την πρόφαση πως όποιος τα διεκδικεί είναι αχάριστος ή ανεύθυνος (είδατε; πρόλαβα και την αντεπιχειρηματολογία), διχάστηκε η κοινωνία με τη μισή να θεοποιεί και την άλλη μισή να χάνει πάσα εμπιστοσύνη προς στους επιστήμονες, και φυσικά δημιουργήθηκε το πλέον γόνιμο έδαφος για την αύξηση της κρατικής εξουσίας και την επιβολή του αυταρχισμού μέσω της προπαγάνδας. Κι αυτό γιατί:
1. Εκτοξεύθηκε η κοινωνική αποστασιοποίηση και απομόνωση σε επίπεδα άνευ προηγουμένου, μάθαμε να αποφεύγουμε ακόμη και τα πιο αγαπημένα μας πρόσωπα με τον φόβο μην κολλήσουμε. Εκτός αυτού διαλύθηκαν και πολλοί θεσμοί, πολλές σχέσεις, καθώς ακούς για περιπτώσεις που καταδίνουν ακόμη και τη μάνα τους μερικοί επειδή μπήκε σε κλειστό χώρο με πλαστό πιστοποιητικό (φερειπείν). ---> Η αποκοπή από τα κοινωνικά σύνολα μας κάνει πιο αδύναμους, οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων γίνονται πιο απρόσωπες κι έτσι νιώθεις απλά άλλος ένας αριθμός, χωρίς αίσθηση ότι ανήκεις κάπου, χωρίς να μπορείς να ολοκληρωθείς συναισθηματικά ως άνθρωπος,
2. Όλη αυτή η "ζωή με δόσεις" μας κάνει να εστιάζουμε μόνο στο παρόν και να μην μπορούμε να κάνουμε με ευκολία σχέδια για το μέλλον (εδώ μια εκδρομή θέλουμε να πάμε και διστάζουμε να κλείσουμε εισιτήρια μην τυχόν ληφθούν νέα μέτρα), και εκτός αυτού μας διακόπτει τον ειρμό, αφού καθώς εργάζεσαι, προοδεύεις, ξαφνικά τίθεσαι για κάποιους μήνες σε αναστολή μ' ένα επίδομα και ξεχνάς τι σου γίνεται. Όλο αυτό δημιουργεί μακροπρόθεσμα μια αίσθηση ότι, αν η ζωή σου δεν είναι τουλάχιστον διασκεδαστική, τότε δεν έχει νόημα. Εγκλωβίζεσαι στα μικροπράγματα της καθημερινότητας και ασυναίσθητα μιζεριάζεις.
3. Όλη αυτή η κατάσταση έχει δημιουργήσει σχεδόν σε όλους μας ένα γενικευμένο άγχος, μια αίσθηση "στην τσίτα" που λέμε χωρίς να μπορείς να προσδιορίσεις το γιατί, και πολλές φορές μαζί με οργή. Κι εδώ ας ακουστώ συνωμοσιολόγα, αλλά θεωρώ ότι ειδικά το συγκεκριμένο συμβαίνει σκόπιμα. Υπάρχει λόγος που μας αφήνουν να χαλαρώσουμε λίγο και μας τραβάνε νέα μέτρα προπαραμονή Πρωτοχρονιάς κι όχι απ' όταν άρχισε να επιδεινώνεται η κατάσταση. Υπάρχει λόγος που βγαίνουν και λένε τ' ακριβώς αντίθετα μέσα σε διάστημα μιας εβδομάδας. Υπάρχει λόγος που υποτιμούν τη νοημοσύνη μας μες στη μούρη μας σε καθημερινή βάση και αλλάζουν συνεχώς οι συνθήκες στις οποίες πρέπει να προσαρμοστούμε. Και δεν μπορείς να τους "θυμώσεις" άμεσα γιατί στο χαν πει από την αρχή ότι η κατάσταση είναι τέτοια που υπάρχει κλίμα άγνοιας, αβεβαιότητας και συνεχούς μεταβολής. Και όοολο αυτό δημιουργεί μια τεράστια σύγχυση μέσα μας και προσπαθούμε να βρούμε τι μας φταίει. Και τι σημαίνει αυτό; Πως μόλις κάποιος έρθει και μας πει "οφείλεται εκεί, πρέπει να κάνετε αυτό για να ζήσετε καλύτερα στο μέλλον και να τελειώσει αυτή η κατάσταση", τρέχουν όλοι σύσσωμοι κι ακολουθούν αυτά που λέγονται. Έχω φτάσει σ' ένα σημείο να πιστεύω πως αν βγουν 40 "τηλεειδικοί" αύριο κι αρχίσουν να λένε πως πρέπει να κυκλοφορούμε με ομπρέλα ακόμη και χωρίς βροχή για να τηρούμε τις αποστάσεις, το επόμενο πρωί θα δούμε έξω μια διόλου ευκαταφρόνητη μερίδα ανθρώπων να κυκλοφορούν με ομπρέλα χωρίς να πέφτει σταγόνα. Βαφτίζουμε τον σκοταδισμό υπευθυνότητα και την κριτική σκέψη συνωμοσιολογία. Που σε τελική ανάλυση, ποτέ κανείς δεν είπε ότι κριτικά σκεπτόμενος είναι αυτός που πέφτει μέσα σ' όλα. Ας αποδειχτεί λάθος, σημασία έχει να
σκέφτεται.
Ουφ, πολύ ψύχραιμα κι ουδέτερα ξεκίνησα, σε συναισθηματικό ξέσπασμα κατέληξα. Κρατήστε ό,τι θέλετε απ' τα λεγόμενά μου, κι όποιος μου ζητήσει πηγή για όσα λέω, ορίστε:
