Ακριβως! Ετσι πρεπει να αντιμετωπιζει καθε παιδι και εφηβος σε σχεση με ενηλικα αγνωστο ετσι,καθε αγκαλια φιλι κλπ ως παραβιαση της ιδιωτικης σφαιρας.
Ειχε γραψει μια ψυχολογος παλια οτι απο μικρα λεμε στα παιδια ερχεται καποιος σπιτι θα τον φιλησεις με το ζορι ή θα τον αγκαλιασεις που μπορει να ειναι απο παππους μεχρι φιλος,εκεινη τη στιγμη το παιδι δε θελει το δειχνει,κι εμεις το πιεζουμε,εκεινη τη στιγμη λεει το μαθαινουμε να παραχωρει κομματια της ατομικης του σφαιρας οτι και να με φιλησει και να με αγκαλιασει καποιος δεν ειναι κακο,αυτο το μηνυμα περναμε λεει και ειναι λαθος.
Οταν δε θελει δε θελει.
Και καποιος που το πλησιαζει εκτος απο εκεινους που πραγματικα θελουν να βοηθησουν τα παιδια και αναφερομαι σε εκπαιδευτικους σε ψυχολογους εκει θελουν να τα βοηθησουν να τα συμβουλευσουν,καθε αλλος θελει να παρει κατι απο αυτα και ειναι η αθωοτητα και η ανηλικοτητα τους,οτι εμπιστευονται ευκολα,οτι δενονται επισης ευκολα.
Πρεπει να τα χτισουμε τα παιδια με αυτοπεποιθηση να μη γινονται ερμαια,πρωτον και δευτερον να ξερουν τα θελω τους και τα ορια τους.
Το οχι οπως λες.
Πολυ σημαντικο.
Αυτό αν το ψάξεις ακόμα ποιο πολυ,ειδικά στην ψυχολογία των παιδιών, θα ανακαλύψεις ότι αποτελεί και μια λεπτή γραμμή όσο αφορά και την κοινωνικό ποίηση τους , στο κατά πόσο εκφράζονται μέσα από τις κινήσεις τους και γενικά σε ορισμένες περιπτώσεις πως εμείς οι γονείς ωθουμε τα παιδιά μας να ειναι εκδηλωτικα στις κινήσεις τους ακόμα και με τα συγγενικά μας πρόσωπα ΑΛΛΑ με μια μεγάλη διαφορά..
Στα παιδιά δεν πρέπει να καθοδηγουμε ή να πιέζουμε την σωματική τους αντίδραση,οποία είναι αυτή, καλή ή κακή...
Ναι μεν τους έχουμε δείξει πως εκφράζουμε την αγάπη μας σε ανθρωπους που εμπιστευομαστε και αγαπάμε, αν και τους είναι έμφυτη η αγκαλιά ,αλλά δεν αντιδρούμε αρνητικά όταν το παιδί μας αρνειται να αγκαλιάσει ή να φιλήσει κάποιον..
Δεν πιέζουμε και το κυριότερο δεν το βλέπουμε αδιάφορα όλο αυτό ειδικά αν είναι ένα επαναλαμβανομενο μοτίβο συμπεριφοράς...
Ένα μεγάλο ποσοστό γονιών , την συγκεκριμενη αντίδραση των παιδιών τους ,την λαμβάνουν σαν αντικοινωνικο χαρακτηριστικό και τότε κάνουν το λαθος να πιέζουν το παιδί τους για το αντίθετο..
Ένα παιδί πέραν από το συναίσθημα της ντροπής που ειναι διάχυτο στο περιβάλλον του οπότε και κατανοητό, όταν αποφεύγει να φιλησει ή να αγκαλιάσει έναν ενήλικα μπορεί να σημαίνει και άλλα θέματα..
Ειδικά μελέτες έχουν δείξει πως ένα παιδί όταν αλλάζει συμπεριφορά απεναντι σε ένα οικείο του πρόσωπο είναι η νούμερο ένα ένδειξη ότι κάτι έχει παιχτει στην μεταξύ τους σχέση, κάτι το οποίο έκανε το παιδί να εκφράζει φόβο και ανασφαλεια μέσα από την γλώσσα του σώματος του ..
Πολύ λεπτές γραμμές όλες αυτές και πραγματικά μεγάλη προσοχή ακόμα και σε "φυσιολογικες " η αντικοινωνικες αντιδράσεις παιδιών ...
