Είναι δύο άτομα, ο Κώστας και ο Χρήστος. Ο Κώστας παράγει 100 μονάδες (σε οτιδήποτε, χρήμα, φαγητό, καύσιμα) και ο Χρήστος παράγει 20. Η μεγαλύτερη παραγωγικότητα του Κώστα του επιτρέπει να έχει καλύτερο βιοτικό επίπεδο. Αυτό κάνει το Χρήστο να ζηλεύει και μέσω κατάλληλων νομοθετικών πιέσεων, χρήζει παράνομο να παράγει κάποιος περισσότερες από 60 μονάδες, θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο οι 40 πλεονάζουσες μονάδες του Κώστα θα πηγαίνουν στον ίδιο. Στην πράξη, ο Κώστας απλά μειώνει την παραγωγή του στις 60 μονάδες. Και πάλι ο Χρήστος κατεβάζει το όριο στις 40, 30 και τελικά 20 μονάδες, πιστεύοντας ότι πλέον θα έχουν και οι δύο το ίδιο βιοτικό επίπεδο, αφού ο Κώστας δεν μπορεί να παράγει πάνω από 20 μονάδες, όσες δηλαδή και ο ίδιος. Προς έκπληξή του κάτι δεν συνέβη, καθώς από ένας σημείο και μετά ο Κώστας δεν μπορούσε να δεχτεί ότι, ενώ έχει τη δυνατότητα να παράγει 100 και να ζει μια καλύτερη ζωή, κάποιος τρίτος του επέβαλλε περιορισμούς και τον ανάγκασε να ζει με λιγότερα. Έτσι, συνέχισε να παράγει τις 20 νόμιμες μονάδες και κατέφυγε στην μαύρη αγορά, η οποία είχε δημιουργηθεί, για να προσφέρει το υπόλοιπο της παραγωγής του.
Κάπως έτσι ξεκινάνε και καταλήγουνε όλες οι συζητήσεις περί ελέγχου του πλουτισμού. Όταν ο Τσίπρας αύξησε τη φορολογία, η 3Ε έκλεισε τα μαγαζάκια της στην Ελλάδα και πήγε Βουλγαρία, αφήνοντας άνεργους εκατοντάδες ανθρώπους. Η λογική του ελέγχου του πλουτισμού ξεκινάει και τελειώνει στη μιζέρια.