Η Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ένα κοινωνικό πείραμα εν εξελίξει, έτσι πρέπει να την βλέπουμε.
Προαιώνιες εχθρικές δυνάμεις όπως η Γαλλία Αγγλία Γερμανία Αυστρία Ιταλία Ισπανία, κάθε δεύτερη δεκαετία είχαν και ένα καταστροφικό πόλεμο. Αμέσως μετά τον Β’ΠΠ είπαν να δοκιμάσουν κάτι άλλο.
Προσέξτε τώρα: Όλοι νομίζουμε πως η Κίνα είναι μια ενιαία χώρα, δεν είναι, οι επαρχίες της Κίνας, είναι οι «χώρες» της ΕΕ. Μιλάνε διαφορετικές γλώσσες, ναι μεν ανήκουν στην Κινεζική γλωσσική οικογένεια αλλά διαφέρουν όπως διαφέρουν τα Ελληνικά απ τα Ιταλικά και τα Ισπανικά απ το Πολωνικά. Η ιστορία της Κίνας διαφέρει απ την Ευρωπαϊκή διότι εκεί, δημιουργήθηκε μια αυτοκρατορία αντίστοιχη της Ρωμαϊκή αλλά ουδέποτε διαλύθηκε, παρέμεινε περίπου η ίδια ως το 1946 που έγινε κομμουνιστικό κράτος. Όλους αυτούς τους αιώνες, οι κινέζοι, είχαν επίγνωση της διαφορετικότητάς τους αλλά ότι ανήκουν στην ίδια Αρχή.
Στην Ευρώπη, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διαλύθηκε, δημιουργήθηκαν μικρά κράτη.
Στις ΗΠΑ , δημιουργήθηκε εξ αρχής το κράτος με αυτή την δομή ως πολιτείες ενωμένες. Στην Ινδία, άλλη μια περίπτωση που θυμίζει Κίνα, χιλιάδες κρατίδια με χιλιάδες διαφορετικές γλώσσες που δεν ανήκουν ΚΑΝ στην ίδια οικογένεια, έχουν δημιουργήσει την Ινδία που όλοι νομίζουμε πως είναι μια χώρα αλλά δεν είναι. Τα διάφορα κρατίδια, έχουν διαφορετικούς νόμους και διαφορετικό τελωνειακό-φορολογικό καθεστώς.
Η διαφορά της Κίνας με την Ινδία είναι ότι, στην Κίνα, υπήρχε μια “βασική” επαρχία, στο Πεκίνο, οι μανταριν όπως τους λέμε, με ένα 30% του συνολικού πληθυσμού, αυτοί έγιναν η κύρια επίσημη γλώσσα. Τα παιδάκια στην Κίνα, σπίτι τους μιλάνε την μητρική τους γλώσσα, π.χ. Ελληνικά, αλλά σχολείο μαθαίνουν μόνο την επίσημη, ας πούμε Αγγλικά σαν ένα παράδειγμα. Στην Ινδία δεν υπήρχε μια τέτοια κυρίαρχη επαρχία με 30% και δεν μπόρεσαν να βαφτίσουν κάποια επίσημη. Επαγγελματικά δουλεύω με πολλούς Κινέζους Ινδούς, υπάρχουν κινέζοι που δεν μιλάνε καλά την επίσημη κινεζική διότι δεν ήταν καλοί μαθητές, ινδοί συνεννοούνται ΜΟΝΟ στα Αγγλικά και μάλιστα δυσκολεύονται να καταλάβουν την προφορά ο ένας του άλλου.
Στην Ευρώπη, το πείραμα είναι να δημιουργηθεί ένα κράτος αλλά όχι τύπου ομοσπονδία ή συνομοσπονδία, ένα κράτος αποτελούμενο από ανεξάρτητα κράτη. Η πρόκληση είναι πως θα έπρεπε να αποκτήσει μια πιο ισχυρή κεντρική εξουσία, λιγότερη γραφειοκρατία, περισσότερη ευελιξία, κοινή εξωτερική πολιτική και κοινή αμυντική γραμμή. Με άλλα λόγια, να παραμείνουν τα κράτη αλλά οι πρωθυπουργοί να μετατραπούν σαν περιφερειάρχες, Φυσικά αυτό δεν το θέλουν αρχικά οι ίδιοι οι επαγγελματίες πολιτικοί πολιτικάντηδες όλης της ΕΕ, που είναι κυρίως καριερίστες ΑΛΛΑ οι καιροί χρειάζονται είτε ένα πιο ενιαίο κρατικό μηχανισμό είτε η ΕΕ θα αυτοδιαλυθεί.
Το ότι έχει αλωθεί σε μεγάλο βαθμό από θρησκευτικές μεσαιωνικές πρακτικές και αντί να βάλει ένα τέλος σε αυτό, να θεσπίσει την ελευθερία πίστης όπως κατακτήθηκε αυτό απ την αναγέννηση και διαφωτισμό, αυτή τη στιγμή, παρακολουθούμε την άλωση της ΕΕ. Σε λίγα χρόνια, μόνο ως αποτέλεσμα εκλογών, θα πλειοψηφίσουν οι ισλαμ, θα βγάλουν ένα νόμο "σαρία" να φοράνε όλες οι γυναίκες μαντήλα αλλιώς μαστίγιο. Αν βγει τέτοιος νόμος, θα πρέπει να υπακούσουμε.
Ο Πούτιν και ο κάθε σταλινοχιτλερικός φασίστας, δεν θέλει τέτοια, θέλει διασπασμένα τα κράτη. Ποτέ δεν συνδιαλλάχθηκε με την ΕΕ παρά μόνο με τα ξεχωριστά κράτη. Έχει τροφοδοτήσει με άφθονο μαύρο χρήμα οτιδήποτε προπαγανδίζει υπέρ της διάσπασης της ΕΕ. Από ακροαριστερούς ως ακροδεξιούς, όλοι αυτοί σκεφτείτε πόσο αρμονικά απεργάζονται την διάλυση της ΕΕ και απομόνωση της Ελλάδας και λοιπών κρατών.
Η ΕΕ λοιπόν, είναι ένα πείραμα εν εξελίξει. Το κυρίαρχο πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι ο εσωτερικός εχθρός και η οξεία σοσιαλφρενήτιδα που την έχει κυριεύσει. Σκεφτείτε πως, το ευρώ αποδυναμώνεται καθημερινά επειδή στην κεντρική Τράπεζα, μοιράζουν χρήμα, αυτό το λένε “πιστωτική χαλάρωση”, ωραία λέξη που σημαίνει έχουν βγάλει τα τυπογραφεία και τυπώνουν χρήμα και το μοιράζουν σαν να μην υπάρχει αύριο. Το σκάνδαλο της Καιλή είναι ενδεικτικό το πόσο έχει αλωθεί ο ευρωπαϊκός μηχανισμός από τους υποτιθέμενους λειτουργούς του. Όσο βλέπω και τον άλλο τον “μεγάλο τίποτα” Νίκο Ανδρουλάκη που δεν έμαθε μισή ξένη λέξη τόσα χρόνια στην ΕΕ, αυτό δείχνει είτε πνευματικά ανάπηρο άτομο είτε μεγάλο τεμπέλη. Και τα δύο είναι χαρακτηριστικά του ποιος είναι ο μέσος όρος των ανθρώπων που υποτίθεται κυβερνάνε. Αυτά τα ολίγα για σήμερα.
