Δεύτερον, η σύγχρονη πορεία της αριστεράς, και αυτή, ευνοεί την άνοδο τόσο του συντηρητισμού όσο και της ακροδεξιάς. Όταν άνθρωποι (όπως κι ο υποφαινόμενος) έχουν μεγαλώσει με έννοιες όπως η εθνική υπερηφάνεια, η αγάπη για την πατρίδα, το ότι υπάρχουν δύο φύλα και άλλα παρόμοια και ξαφνικά, μέσα σε λίγα μόνο χρόνια, μαθαίνεις πως, αν δεν συντονιστείς -και πολύ γρήγορα μάλιστα- με καινούριες ιδέες, τότε αυτόματα αποκαλείσαι εθνικιστής, φασίστας, ομοφοβικός και άλλες παρόμοιες, όμορφες ταμπέλες, ε, δεν είναι και ό,τι καλύτερο. Και σας μιλάει άνθρωπος που δεν πιστεύει σε εθνική υπερηφάνεια και άλλα τέτοια, αλλά καταλαβαίνω απόλυτα άλλους ανθρώπους που πιστεύουν (γιατί έτσι έμαθαν) να βρίσκονται σε συλλογικό σοκ από τις ραγδαίες αλλαγές που συντελούνται γύρω τους. Μια σύγχρονη αριστερά που έχει υιοθετήσει ακραίες θέσεις, κάνοντάς τες κανονικότητα. Μαντέψτε, όμως. Ο κόσμος δεν αλλάζει έτσι. Δεν αλλάζει με (ψυχολογική) βία, βρίζοντας ολημερίς και ολονυχτίς αυτούς που έχουν συντηρητικές απόψεις. Κι αν συνεχίσει να ακολουθεί αυτές τις ατραπούς -όχι ο Σύριζα, γενικότερα η αριστερά, σε παγκόσμιο επίπεδο- προβλέπω ακόμα μεγαλύτερη αντίδραση από τον γενικό πληθυσμό.