Επίσης δεν μπορούμε να παραβλέψουμε πως και πριν την επταετία υπήρχαν πολλές δολοφονίες πολιτικού χαρακτήρα με "σκοτεινά" κίνητρα ή σε περιόδους κοινωνικής αναταραχής. Βλέπε Λαμπράκη, Πέτρουλα.
Συμφωνώ. Αυτά ήταν τα αποτελέσματα του ψυχρού πολέμου. Είναι κάτι που οι περισσότεροι εδώ δεν το ζήσαμε. Ούτε οι γονείς μας δεν πρόλαβαν τις εποχές του σκληρού μίσους και της καχυποψίας που είχε ο ψυχρός πόλεμος (δεκαετίες 60-80 ειδικά). Στο δυτικό μπλοκ όλοι βαφτίζονταν κομμουνιστές με την παραμικρή κριτική και στο ανατολικό όλοι βαφτίζονταν "αντεπαναστάτες", "αντιφρονούντες" αντίστοιχα. Ο Λαμπράκης δεν ήταν κομμουνιστής. Ήταν περισσότερο ένας συριζαίος της εποχής θα έλεγα. Αριστερός φιλειρηνιστής. Θύμα του ανόητου μίσους της εποχής.
2. Δεν ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου ο οποίος θεωρήθηκε απειλή ώστε να ενεργοποιηθεί το σχέδιο "Προμηθέας" (Ιέραξ II) που επικαλέστηκαν οι πραξικοπηματίες. Ήταν ο Ανδρέας και αυτό με αφορμή την υπόθεση Ασπίδα αλλά και κάποιες δηλώσεις περί "ορκομωσίας κυβερνήσεως στο σύνταγμα". Εκεί πήραν κατά την άποψη τους την "αόρατον εντολή".
Μια διόρθωση βέβαια. Το σχέδιο Ιέραξ ΙΙ ήταν διαφορετικό από το σχέδιο Προμηθεύς. Το πρώτο σχέδιο αφορούσε τους στρατηγούς (με αρχηγό τον Σπαντιδάκη) που ετοίμαζαν ένα βασιλικό πραξικόπημα υπό τον Βασιλέα Κωνσταντίνο Β' και θα διαρκούσε για λίγους μήνες. Ήταν και το μόνο σχέδιο που γνώριζε η CIA. Το σχέδιο Προμηθεύς το σχεδίασαν μυστικά οι συνταγματάρχες μαζί με τον αντιστράτηγο Ζωϊτάκη και έπιασαν στον ύπνο και την CIA και τους στρατηγούς.
Τώρα το γιατί είναι πολυπαραγοντικό. Ούτε τον Γεώργιο Παπανδρέου ήθελαν. Το 1963-1965 που κυβέρνησε ο Γεώργιος Παπανδρέου μέσα στα πολλά φιλόδοξα, ρηξικέλευθα μεταρρυθμιστικά του έργα ήταν και η αναδιοργάνωση του στρατού. Ήθελε σιγά σιγά να τον φέρει υπό την επιρροή του, να βάλει δικούς του κοινώς και να διώξει τους Βασιλόφρονες (ο ελληνικός στρατός ιδίως από το 1944 και μετά ήταν φανατικά φιλοβασιλικός). Υπήρχαν και διάφορα σενάρια πως ο Παπανδρέου θα φέρει το ΚΚΕ στην εξουσία από την πίσω πόρτα και τέτοια.
3. Πολλά από τα έργα που θεμελίωσε η δικτατορία (φράγματα, ηλεκτροπαραγωγικές-θερμοηλεκτρικές μονάδες, λιμένες κλπ) είχαν ήδη έγκριση και είχαν ενταχθεί στον προϋπολογισμό προ του 67. Ο δικός τους σχεδιασμός προέβλεπε διαφορετικές διαδικασίες ανάθεσης, περεταίρω αξιοποίηση της ΜΟΜΑ και υποστήριξη των έργων περιφερείας (οδοποιία, ηλεκτροδότηση κλπ). Νομίζω πως αυτά είναι και που δημιούργησαν την αίσθηση που επικρατεί περί "έργων της χούντας".
Ε ναι λογικό. Όπως και πολλά έργα μετέπειτα της Μεταπολίτευσης ήταν από την χούντα. Όπως η ΕΑΒ (Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία) που ξεκίνησε το 1975 αλλά την αρχή την είχε κάνει η Χούντα ή επί αυτής τέθηκαν τα θεμέλια όπως η Σταγιερ Ελλάς το 1972 που έγινε μετέπειτα το διαμάντι, η ΕΛΒΟ (Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων) μέχρι που το τίγκαραν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ σε δικά τους παιδιά, την έκαναν άχρηστη και επιζήμια για το κράτος και στο τέλος την ιδιωτικοποίησαν.
Η ΜΟΜΑ (Μικτές Ομάδες Μηχανημάτων Ανασυγκροτήσεως) που αναφέρεις ήταν πραγματικά τέρμα πρακτική. Έχουν τεράστια συνεισφορά στην χώρα αλλά αν θέλουμε να κάνουμε μια ειλικρινή κριτική πρέπει να παραδεχτούμε πως ο ρόλος της ΜΟΜΑ ήταν να κάνει τα έργα που δεν έκαναν οι εργολάβοι γιατί δεν τα θεωρούσαν επικερδή για τις τσέπες τους. Μικροπρέπεια του ελληνικού κράτους.
Όσο για το Τάμα του Έθνους εν τάξει μην κρυβόμαστε. Είτε έχουμε θετική είτε αρνητική εικόνα για το καθεστώς ήταν μια ένδειξη διαφθοράς. Ήταν ξεκάθαρο καταλήστεμα του λαού και πραγματικά κρίμα γιατί το Τάμα του Έθνους κατά τη γνώμη μου είναι ένα έργο που πρέπει ακόμα και τώρα να ολοκληρωθεί. Ιδανικά στα 200 χρόνια θα έπρεπε να γίνονταν τα εγκαίνια του συμβολικά αλλά δεν περιμέναμε και τίποτα.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 22 Αυγούστου 2023
Και πάνω σε αυτό σχολίασα.
Ε εν τάξει ρε αδερφέ δεν μπορείς να λες πως έχω και άδικο. Πρακτικά κάθε εποχή από το 2010 και πριν είναι καλλίτερη από την σημερινή εποχή της κρίσης. Φτωχοί και τότε φτωχοί και σήμερα. Με την μεγάλη διαφορά όμως πως τότε υπήρχε ένα μεροκάματο ίσα ίσα να σε ζήσει. Σήμερα και αυτό στο έχουν στερήσει. Οι ανάγκες των ανθρώπων αυξήθηκαν από τότε, αλλά το μερίδιο του απλού λαού στην εθνική οικονομία όχι.
