Ένα γεγονός που πάντα με παραξενεύει είναι ότι πολλοί που ψηφίζουν Ακροδεξιά κόμματα είναι κοντά και με τα ακραία αριστερά. Το να ψηφίζεις Σπαρτιάτες και σαν δεύτερη επιλογή να ψηφίζεις ΚΚΕ....ε τι να πω είσαι ανώμαλος
Τώρα θα γίνω λίγο βαρύς, αλλά χρειάζεται. Η οικονομική κρίση που ξεκίνησε πριν μια δεκαπενταετία και η κοινωνικοοικονομική κρίση του κόβιντ με τα συμπαρομαρτούντα του, έφεραν στην επιφάνεια πολλά άσχημα πράγματα. Ήταν, κατά τη γνώμη μου, η τελευταία ταβανόπροκα στο κουφάρι του αμερικάνικου ονείρου και των κατά τόπους διάφορων παραλλαγών του. Ο κόσμος προοδευτικά στρέφεται στον νιχιλισμό και αυτό είναι το επόμενο στάδιο του υλιστικού ιδεαλισμού (sic) στον οποίο βρισκόμασταν, να έχουμε, δηλαδή, ανάγει την ύλη, την απόκτηση και συσσώρευσή της σαν μέγιστο αγαθό των κοινωνιών μας. Στο στάδιο που βρισκόμαστε τώρα, έχουμε αντιληφθεί (με τον τρόπο του ο καθένας) το παραμύθι που μας πούλησε το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά αντί να αντιδράσουμε κάπως, εξιδανικεύσαμε ακόμη περισσότερο την ύλη και το χειρότερο από όλα: Υποταχθήκαμε πλήρως στο σύστημα, επιλέγοντας να κάνουμε τα πάντα, ό,τι μα ό,τι χρειάζεται αρκεί να επιβιώνουμε.
Σαφώς η παραμύθα δεν έγινε αντιληπτή μόνο στο κοινωνικοοικονομικό επίπεδο, αλλά και στο πολιτικό, για να μπω στο θέμα. Πάρα πολύς κόσμος θεωρεί (και δεν κάνει λάθος, κατ' εμέ) ότι, τουλάχιστον στη Δύση, τα κόμματα έχουν κοινή γραμμή στα βασικά πράγματα και οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται από τις εθνικές κυβερνήσεις (το από που λαμβάνονται και επιβάλλονται είναι τεράστιο θέμα από μόνο του.) Οπότε ο κόσμος χωρίζεται πια σε τρεις κατηγορίες:
α) Σε αυτούς που έχουν επίγνωση της κατάστασης αλλά επιλέγουν να αδιαφορήσουν για αυτήν, συνεχίζοντας τη ζωή τους γιατί φοβούνται να κάνουν οτιδήποτε άλλο.
β) Σε αυτούς που έχουν μια λανθάνουσα επίγνωση της κατάστασης αλλά ασυνείδητα την απωθούν, θέτοντας σε λειτουργία έναν μηχανισμό άμυνας που τους επιτρέπει να συνεχίζουν να πιστεύουν ότι αυτό που ζούμε είναι η αλήθεια και
γ) Σε αυτούς που έχουν επίγνωση της κατάστασης και αποφασίζουν να αντιδράσουν.
Μιας και γράφω με αφορμή το σχόλιό σου, θα μείνω σε αυτούς τους τρίτους. Οι άνθρωποι αυτοί βλέπουν την παρακμή και τα σχεδόν ετοιμόρροπα θεμέλια της δυτικής δημοκρατίας, τα οποία με το ζόρι πια προσπαθούν να καμουφλάρουν τα ΜΜΕ και εν γένει το σύστημα και προσπαθούν να τα πολεμήσουν. Είτε στην ακροαριστερά είτε στην ακροδεξιά, προφανώς και γνωρίζουν ότι αυτά δεν πολεμώνται με την ψήφο, αλλά με ριζοσπαστικές πράξεις. Υπάρχει δε και μια υποκατηγορία τους, οι οποίοι πιστεύουν (ή, καλύτερα, προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους) ότι μπορεί να υπάρξει συστημική αλλαγή μέσω του ίδιου του συστήματος (εκλογές) και γι΄αυτό ψηφίζουν ό,τι προβάλλεται ως «ακραίο» από το σύστημα. Σε αυτούς τους τελευταίους ανήκω κι εγώ δυστυχώς.