Επειδή κάπου είδα πως έγινε διάκριση νεολαίας-πρεσβύτερων στην επανάσταση να πούμε κάποιες αλήθειες.
Είναι πράγματι σύνηθες στις επαναστάσεις τα νιάτα να βγαίνουν μπροστά με την ορμή και την θέληση για ζωή. Όμως, μία επανάσταση χρειάζεται πάντα την ιδεολογική ιντελιγκέντσια της όπου θα δίνει τα πνευματικά όπλα της. Οι νέοι χρησιμοποιούν το σώμα (manpower) αλλά πρέπει να υπάρχουν και καθορισμένοι ιδεολογικοί σκοποί για να το πράξουν ειδάλλως δεν είναι επανάσταση αλλά μία οχλοβοή χωρίς αντικειμενικούς σκοπούς.
Το κυριότερο, ο επαναστάτης μίας ηλικίας είναι εκατό φορές πιο συνειδητοποιημένος από τον νεολαίο και έχει κάνει ΗΔΗ μία επανάσταση. Την επανάσταση ενάντια στην κοινωνία. Ο νέος θα δικαιολογείται στις επαναστατικές του πράξεις (είναι νέος βράζει το αίμα του, άσε το παιδί θα σοβαρευτεί μετά κλπ κλπ). Ο μεγάλος θα έχει μία ολόκληρη κοινωνία να τον κακολογεί (τι παλιμπαιδισμός είναι αυτός, μεγάλωσες, κοίτα την οικογένεια και τη δουλειά σου κλπ κλπ). Έχεις να τα βάλεις με μία ολόκληρη κουρδισμένη κοινωνία που έμαθε στο σωστό πρότυπο του οικογενειάρχη, του φιλήσυχου εργατικού γείτονα που δεν δίνει δικαιώματα κ.λπ. Στη νεολαία έχεις πάντα τον κίνδυνο του φασαιϊσμού.
Οι φασαίοι δεν είναι πρόβλημα μόνο στην (ακρο)αριστερά αλλά και στον εθνικιστικό χώρο. Γυρολόγοι που διάβασαν 2-3 βιβλία, έμαθαν ένα ποίημα και συμμετέχουν για την φάση (για τα stories, τα κορίτσια κ.λπ). Μόλις μεγαλώσουν λίγο πετάνε τα μαύρα, τις κουκούλες τα fullface και βάζουν πουκαμισιά και βολεύονται στο σύστημα λέγοντας «ε μεγαλώσαμε μωρέ, καλά ήταν». Απουσιάζει η ωριμότητα και η συνείδηση στη νεολαία. Αυτό είναι το μειονέκτημα της. Μία επανάσταση δεν είναι μόνο οι οδομαχίες, είναι και η πνευματική προπαρασκευή της και σε αυτήν είναι δύσκολο να συμμετέχουν καθοριστικά νεολαίοι που δεν έχουν την προαπαιτούμενη πείρα (τόσο μέσω διαβάσματος όσο και της ζωής).