Ο Μακρόν έπαιξε και έχασε.
Όταν προκήρυξε εκλογές το καλοκαίρι μάλλον πίστευε ότι ο κόσμος θα ψηφίσει διαφορετικά στις εθνικές εκλογές από τις ευρωεκλογές και έτσι ακόμα και με λιγότερες έδρες θα μπορούσε να έχει την πλειοψηφία μαζί με τους Ρεπουμπλικάνους. Δεν έγινε έτσι όμως.
Μετά συνεργάζεται με την αριστερά για να μην βγει η Λεπέν και ο συνασπισμός της αριστεράς βγαίνει πρώτος αλλά χωρίς αυτοδυναμία.
Εκεί είχε δυο ηθικές επιλογές.
Είτε να ορίσει πρωθυπουργό αυτόν που θα του υποδείξει η αριστερά που βγήκε πρώτη και να είναι δικό τους πρόβλημα το πως θα εξασφαλίζουν πλειοψηφία για να περνάνε το εκάστοτε νομοσχέδιο.
Είτε αφού κανείς δεν είχε απόλυτη πλειοψηφία να προσπαθήσει να βρει πρωθυπουργό κοινής αποδοχής από τα περισσότερα κόμματα.
Αντίθετα αυτός όρισε απλά αυτόν που ήθελε ο ίδιος. Συνταγματικό του δικαίωμα μεν αλλά ήταν θέμα χρόνου να συμβεί αυτό που έγινε. Δεν έπεσε κατευθείαν γιατί έκανε κάποιες παραχωρήσεις στην Λεπέν αλλά ήταν αναμενόμενο ότι στο πρώτο δύσκολο νομοσχέδιο που δεν θα μπορούσε να της κάνει αρκετές παραχωρήσεις θα έπεφτε
Τώρα αυτοπαγιδεύτηκε και ο ίδιος και η χώρα.
Δεν μπορούν να γίνουν βουλευτικές εκλογές μέχρι το επόμενο καλοκαίρι.
Ακόμα και αν αποφάσιζε να παραιτηθεί για να διευκολύνει την κατάσταση ο επόμενος πρόεδρος θα είχε την ίδια βουλή τουλάχιστον μέχρι το τέλος του καλοκαιριού.
Ξεκάθαρα ανίερη συμμαχία της ακροδεξιάς με τα κόμματα της αριστεράς.
Η κυβέρνηση υπήρξε εξαρχής έστω αυτούς τους 2,5 μήνες γιατί το κόμμα Μακρόν με κάποιες παραχωρήσεις κατάφερε να εξασφαλίσει ανοχή από την ακροδεξιά...