Αγαπητέ Φαντασμένε, δεν θα διαφωνήσω μαζί σου, στο ότι ο επικριτής της μετριότητας, πιθανώς να είναι το ίδιο μέτριος με αυτούς που επικρίνει. Ο συγκεκριμένος όμως μέτριος, έχει εκ των πραγμάτων μια ουσιώδη και ειδοποιό διαφορά από τους άλλους μέτριους:
Ότι σιχαίνεται τη μετριότητά του και ενίοτε την αντιπαλεύει συνειδητά!
Από την άλλη πλευρά, εσύ μας είπες, αν βέβαια κατάλαβα σωστά τα γραφόμενά σου, ότι δεν υπάρχει τίποτε να κάνουμε, αφού δεν μπορεί κανείς μας πει τι ισχύει, συνεπώς και μέχρι να βρεθεί κάποιος να μας δώσει τον απαραίτητο ορισμό, ώστε να μην μπούμε στον κόπο να τον διερευνήσουμε από μόνοι μας, πρέπει να μείνουμε με τα χέρια σταυρωμένα, απολαμβάνοντας τη μετριότητά μας αρειμανίως. Άλλωστε, αφού η κριτική έχει τους ίδιους κινδύνους με την αποδοχή της μετριότητας, άρα καλύτερα να μην κάνουμε καν κριτική, από φόβο μήπως μας χαρακτηρίσουν "εκ του ασφαλούς" (από τη μία η κριτική είναι "εκ του ασφαλούς" κι απ' την άλλη "εμπεριέχει κινδύνους", αποφάσισε λοιπόν γιατί μας μπέρδεψες). Λυπάμαι αλλά δεν θα μπορούσα ν' ασπαστώ μια τέτοια θέση, αν και μου είναι σεβαστή.
Εφόσον λοιπόν ενδιαφέρεσαι να μάθεις τι πρέπει να κάνει κανείς για να την αντιπαλέψει, θα σου απαντήσω: Το πρώτο και το κυριότερο, είναι
να μη γουστάρει τη μετριότητα, ιδιαίτερα τη δική του. Το δεύτερο κι εξίσου σημαντικό, είναι
ν' αναγνωρίζει την αξία, την καινοτομία, το φρέσκο αεράκι του συναρπαστικού και να εμπνέεται απ' αυτά, να τα υιοθετεί και να τα υποθάλπει, ακόμη κι αν κάποιος άλλος έκανε το λάθος να τα δημιουργήσει πριν από εκείνον. Δεν είναι η πανάκεια, όμως είναι μια καλή αρχή κι όπως ξέρεις η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.
Υπάρχουν άλλωστε επαναστάτες με αιτία, αλλά και χωρίς αιτία. Το ενδιαφέρον είναι πως όλοι οι επαναστάτες αυτού του κόσμου κατηγορήθηκαν από τους νοητικά βολεμένους των καιρών τους, ως αναίτιοι, αφελείς και ανακόλουθοι. Δεν περίμενα να δω τώρα την εξαίρεση...
Αγαπητή Lugar, ήταν τόσο φανερό για το τι μιλούσε η Παλλαντίν, που θεώρησα πασιφανές πως δεν απαντούσα ειδικά σε αυτήν. Το έγραψα κιόλας, τι άλλο να έκανα; Όταν όμως μπαίνω μέσα σ' ένα θέμα με σκοπό να γράψω το πρώτο μου κείμενο, απαντώντας στο εναρκήριο ποστ και συναντώ μια άποψη που διατυμπανίζει "Είμαι ευτυχής με τη μετριότητά μου", ως μαγική επίκληση, τρεις φορές, δεν θα μπορούσα να βρω καταλληλότερο σημείο για να ξεκινήσω και να εκθέσω την άποψή μου περί μετριότητας. Μερικές φορές, η σημειολογία αυτών που γράφουμε είναι δυνατότερη από το ίδιο τους το νόημα.
Είμαι πολύ μεγάλος πια για να είμαι θυμωμένος. Ίσως "απογοητευμένος" θα ήταν ορθότερη ως λέξη.
Εγώ πάλι φοβάμαι, ότι αυτοί που θεωρούν ότι έχουν περισσότερα όνειρα από τους "βολεμένους", περισσότερες φιλοδοξίες και όλη τους η ζωή περιστρέφεται στο πως θα τα καταφέρουν αυτά, θα ξυπνήσουν κάποια μέρα στα 50 τους και θα συνειδητοποιήσουν πόσα από την ζωή έχουν χάσει σε κάθε φάση της.
Το να ξυπνήσει κανείς, έστω και αργά και να καταλάβει ότι έκανε λάθος, είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να του συμβεί πριν πεθάνει, αφού έτσι του χαρίζεται το προνόμιο της "μετάνοιας".
Αυτό που θα έπρεπε να φοβάται κανείς, είναι μήπως δεν ξυπνήσει ποτέ. Μήπως ξεμείνει για πάντα παγιδευμένος στη νιρβάνα του. Σκεφτείτε από την άλλη να ξυπνήσει κάποιος και να έχει να μετανοιώσει για όσα δεν έκανε, παρά για όσα έκανε. Προτιμώ να κάνω όνειρα που μπορεί να με προδώσουν, παρά να πάψω πια να ονειρεύομαι...
Τέλος, αγαπητή μου Isiliel, το κείμενό σου μου θύμισε κάτι: Την ταινία "The Wall", των Pink Floyd, την είδα όταν είμουν δεκαοκτώ. Την "ρούφηξα" με τα μάτια ορθάνοιχτα (not wide shut) και τη σκέψη να κρατάει την ανάσα της, μέχρι το τέλος. Αυτά τότε! Σήμερα, δεν πιστεύω πως θ' άντεχα να τη δω ολόκληρη...
