Αν κουβαλούσα μια ανάμνηση στην αιωνιότητα, μάλλον θα με κούραζε. Θα με πλήγωνε πολύ μάλλον. Τουλάχιστον όπως το σκέφτομαι. Γιατί υλικά δε θα υπήρχα πια, και αργά ή γρήγορα, για το άτομο το οποίο αφορά αυτή η ανάμνηση μάλλον θα ήμουν μια φωτογραφία σε έναν τοίχο στην καλύτερη περίπτωση.
Ή θα διατηρούσα τον εαυτό μου, δηλαδή τη συνείδηση μου που θα είχε διαμορφωθεί απ' τις εμπειρίες μου όσο ζούσα και όλες τις αναμνήσεις μου στο ακέραιο, ή θα απελευθερωνόμουν από όλα -εκτός απ' το σώμα μου, αφού θα είχα πεθάνει- και θα ήμουν απόλυτα ελεύθερος στην αιωνιότητα. Αυτ(ι)ά.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.