Εκ πρώτης όψεως καλές οι αλλαγές. Η μείωση των ΕΣΣΟ είναι αναγκαία. Οι ΕΣΣΟ Μαρτίου (Β), Μαΐου (Γ) και Ιουλίου (Δ) δεν είχαν ποτέ κόσμο και αν τύχαινε χρονιά που και η Α (Ιανουαρίου) δεν είχε τότε έτρωγαν εμπλοκή όλοι μαζί και περίμεναν σαν Θεούς τους νεοσύλλεκτους του Σεπτεμβρίου (Ε) και μετά του Νοεμβρίου (ΣΤ) για να ηρεμήσουν λίγο με τις υπηρεσίες. Κανανε να δουν άδεια, ή ακόμα και μια απλή έξοδο, μήνες.
Τώρα που οι ΕΣΣΟ μειώθηκαν σε τέσσερις θα ισορροπήσει λίγο ελπίζω. Αν και πάλι οι μεγαλύτερες ΕΣΣΟ θα είναι Αυγούστου και Νοεμβρίου θεωρώ.
Οι αλλαγές γενικά είναι καλές στη θεωρία και αναπροσαρμόζουν τον Ελληνικό στρατό στα νέα δεδομένα της σύγχρονης εποχής. Όμως στην πράξη εγώ που υπηρέτησα έχω πολλούς λόγους να είμαι επιφυλακτικός. Ο στρατός έχει παραλύσει από δημοσιοϋπαλληλισμό και βύσμα. Οι νεοεξερχόμενοι αξιωματικοί της Ευελπίδων θέλουν να κάνουν πράγματα, έχουν όρεξη και στο τέλος βρίσκουν τον μπελά τους οπότε έχουν δύο επιλογές. Είτε θα δεχθούν εκδικητική συμπεριφορά από τους ανώτερους τους με δυσμενείς μεταθέσεις είτε θα ησυχάσουν και θα γίνουν και αυτοί δημόσιοι υπάλληλοι που θα αδιαφορούν για όλα. Ο μισθός να μπαίνει... Και αν αυτά τα είδα στις ειδικές δυνάμεις, θεωρώ στο πεζικό θα είναι χειρότερα.
Είχα τεράστια αδυναμία σε έναν νεαρό ανθυπολοχαγό στην ηλικία μου που ήταν διοικητής λόχου μου. Εθνικιστής με αγάπη για στρατό και Ελλάδα. Μας έβγαλε τα άντερα στο καψωνι όπως θα άρμοζε στις ειδικές δυνάμεις και έβγαζε λόγους κράζοντας τα βύσματα και ζητώντας αξιοκρατία από τις νεες γενιές για να πάμε μπροστά ως χώρα. Μπορούσα να τον ακούω να αγορεύει για ώρες. Ήταν το ιδανικό πρότυπο μας. Και αυτός ο νεαρός με πάθος αντιμετωπίζει διώξεις για τα καψωνια και έφαγε δυσμενή μετάθεση. Αυτά παθαίνεις όταν θες αξιοκρατία.
