Ναι, έχω τραβήξει το παιδί δυνατά, ή σπρώξει κλπ, όταν υπήρχε άμεσος κίνδυνος, για να το αποφύγω, όχι για σωφρονισμό.
Αυτά είναι φυσιολογικά και θα τα κάνεις. Τι θα κάνεις, θα αφήσεις το παιδί να το πατήσει αυτοκίνητο ή να πέσει από κάπου ψηλά;
Και θα το τραβήξεις και μπορεί και να φωνάξεις. Το να δίνεις σφαλιάρα ας παραδεχτούμε πως ο γονέας δεν μπορεί να αυτορυθμίσει τον θυμό του, εφόσον έχει εκπαιδευτεί να έχει τον συγκεκριμένο συμπεριφορισμό απέναντι στο συναίσθημα του θυμού.
Κουλουβάχατα.... το υγιές συναίσθημα του θυμού με τον βίαιο συμπεριφορισμό αυτού. Αυτό δεν μπορούν να καταλάβουν.
Είπαμε, δεν είμαστε σαν να έχουμε καταπιεί ένα κουτί ζάναξ και δεν αντιδρούμε ή είμαστε με το “σεις και σας”. Αλλά για να φτάσεις να χαστουκίσεις ένα παιδί, σκέψου τη δική σου εσωτερική διεργασία.Αν είσαι κουρασμένος ,τσατισμένος με κάποιον αλλον και χιλια αλλα δυο ...
Και να το χτυπάς και να του λες ότι αυτό σου αξίζει; Τι άλλο δηλαδή να του κάνεις;
Βέβαια, εδώ τα λένε ενήλικες σε ενήλικες που έχουν μεγαλώσει και παιδιά… η κοπέλα που μάλλον στη θεωρία τα λέει…Ακους σου αξιζει να σε βρίζω ...
Ακούω ότι το παιδί μου είναι κακομαθημένο και δεν ακούει. Το παιδί δεν είναι ,εσύ το έκανες..Ζυμάρι είναι όπως το πλάσεις, αυτό θα έχεις να εργαλειοποιήσεις μετά για να “χρησιμοποιήσεις” απέναντι στις δικές σου τύψεις περί γονεϊκότητας
Μπροστά μας τα βρίσκουμε, δεν είναι επιστήμη. Μέσα από τον συμπεριφορισμό των παιδιών μας και τα φυσιολογικά μας συναισθήματα, βλέπεις τι γονιός ήσουν και πού έκανες λάθη.
Και λάθη κάναμε όλοι μας… όλοι όμως, μηδενός εξαιρουμένου. Λάθος όμως δεν είναι να μάθω στο παιδί μου να διαχειρίζεται τον θυμό του μέσα από τη βία.
Και στην τελική, πήγαινε χτύπα το κεφάλι σου στον τοίχο ή το χέρι σου να ξεθυμάνεις και μετά γύρνα και μίλα στο παιδί. Δεν είναι χαζό.