Αυτό είναι όλα τα λεφτά. Πολλοί άγιοι από εγκληματίες ξεκίνησαν την καριέρρα τους και οι περισσσότεροι εγκληματίες κατέληξαν με τη Βίβλο στο χέρι να σταυροκοπιούνται μέσα στη στενή.
"Μέσα στην στενή..." λοιπόν της διαχρονικής μας "καθημερινότητας"....
Εξουσία, δουλεία και συμπαρομαρτούντα ή,
Σοσιαλισμός, ως μία επαναστατημένη αιτία;
Στο λυκαυγές ακόμη της τρίτης,
άνευ Ιησού Χριστού(α.Ι.Χ.), χιλιετηρίδας- κάποιοι πιπιλίζουν περί Νέας Εποχής- και ενυπάρχει στον πολιτισμό της επιλεγόμενης «καθημερινότητάς» μας ένα πορώδες υλικό, καταλυτικό για κάθε δειλινό της. Πρόκειται για τη δημοκρατική αμφίεση, είτε του «όχλου» είτε των «μαζών», κατά την «ώρα του καναπέ». Είναι το αθροιστικό αποτέλεσμα «μέσων όρων», που συνολικά μας δίνει τη Θεά(!), την «Κοινή Γνώμη».
Δούλος είναι, ο «υπό έλεγχο». Έλεγχος δε είναι, το φίλτρο που χωρίζει τη ζωή, σε ελευθερία και αναγκαιότητα. Η δουλεία , όπως την κατανοούμε σήμερα, έχει δύο χαρακτηριστικές ιδιοτυπίες, που μάλλον δεν χαρακτήριζαν παλαιότερους αυτής θεσμούς. Το πρώτο έχει να κάνει με τη διεύρυνση της ζωντανής βάσης της «περιουσιότητας» και του χορού των εκλεκτών, πέριξ αυτής. Το δεύτερο, αφορά τον άρτο, τον «περ-ιούσιον»: η δουλεία, στο ανθρώπινο στομάχι έχει ριζώσει!
Ο 19ος αιώνας (α.Ι.Χ.) γέννησε στην Ευρώπη δύο τρανούς προφήτες ανθρωπολόγους: τον Νίτσε και τον Ντοστογιέφσκι. Ο πρώτος προφήτεψε να βγαίνει, από τα ανθρώπινα σωθικά, ο «Υπεράνθρωπος». Ενώ ο δεύτερος, σχεδόν με απόγνωση, προσδοκούσε μεν τον «Θεάνθρωπο», αλλά διέβλεπε να επικρατεί («στα σημεία»), ο Αντίχριστος ( ο « Μεγάλος Ιεροεξεταστής»).
Και οι δύο ξεκινούσαν (σαν παιδιά) με τον πνευματικό αυνανισμό, στον οποίο είχε περιέλθει η Ευρώπη, με την πίστη της να ταλαντεύεται, μεταξύ των σκοτεινών φαντασιοπληξιών (του Αυνάν κλπ) και τη αίσθηση ζωντάνιας μίας εφηβικής ακόμη αμφισβήτησης( «κριτική», την είπαν). Τον Φ. Ντοστογιέφσκι, είνʼ αλήθεια, τον τυραννούσε παιδιόθεν, μία ικανή δόση επιληπτικότητας. Ενώ ο Φ. Νίτσε, κατέρρευσε οριστικά (στα «νεύρα» του), όταν μία ημέρα είδε έναν αμαξά να μαστιγώνει τʼ άλογά του. Και οι δύο πέθαναν, από πνευμονία.
Με το κλείσιμο της εφηβείας του, έγραφε ο Νίτσε προς την αδελφή του: «Κάθε αληθινή πίστη είναι αδιάψευστη, εκπληρώνει αυτό που ο πιστός ελπίζει να βρει σ' αυτήν, δεν προσφέρει όμως ούτε το ελάχιστο έρεισμα για τη θεμελίωση μιας αντικειμενικής αλήθειας [...] Θέλεις να επιδιώξεις ψυχική ηρεμία και ευτυχία, τότε πίστευε, θέλεις να είσαι ένας απόστολος της αλήθειας, τότε αναζήτησέ την…»
Ο Κιρίλλοφ (του Ντοστογιέφσκι), την ίδια περίπου εποχή, θέλει να γίνει Θεός. Ο Νίτσε, σε μία από τις «νευρικές κρίσεις» του, θεώρησε τον εαυτό του, ως ενσάρκωση του Διόνυσου. Μετά από τη «θεραπεία» του όμως, σχεδόν σε όλα τα γραφτά του, διακατέχεται από την (έμμονη) ανάγκη, να ξεπεραστεί ο «άνθρωπος, αυτό το τιποτένιο και ελεεινό πλάσμα», για να γίνει «Υπεράνθρωπος». Η τελευταία συνέπεια της ανθρωπιστικής φιλαυτίας και αυτοπεποίθησης, είναι η κατάληξη στον υπεράνθρωπο.
Ο Ντοστογιέφσκι, ως άνδρας πια
τριάντα τεσσάρων ετών, σε μία από τις επιληπτικές του κρίσεις, μέσα στις πλέον άθλιες και απάνθρωπες φυλακές της τσαρικής Ρωσίας, στο Όμσκ, έφτασε σε έκσταση. Είδε τότε τον εαυτό του, «περισσότερο ως Απόλλωνα, παρά, ως Διόνυσο». Αφότου θα επανερχόταν, από τις φυλακές, στην «Αγία Πετρούπολη», στα γραφτά και στη προσωπική του ζωή, η ελληνική αυτή αμφισημία, μπολιασμένη από την πίστη του στον Ιησού Χριστό, θα «του έτρωγαν τα σωθικά». Η αυτοπεποίθηση και αυτάρκεια του ανθρώπου βρίσκουν το τέλος στον Ντοστογιέφσκι και τον Νίτσε. Από την ευρωπαϊκή ανθρωπολογία προτάσσονται δύο επιλογές: ο δρόμος οδηγεί, είτε στον Θεάνθρωπο είτε στον Υπεράνθρωπο ( θεοποιημένο άνθρωπο).
Ο αυνανισμός, έτσι ή αλλιώς, είναι μαζοποιητικός. Μαζοποιεί «άυλες αξίες», για «συγκεκριμένες υλικές». Μετά τα μέσα του 19ου αιώνα, τόσο η «βιομηχανική επανάσταση», όσο και η επικυριαρχία του «λουθηρανισμού» στην ηθική της μεσαίας ευρωπαϊκής τάξης, περιέβαλαν μʼ ένα καταλυτικό δίλλημα, τον «ψυχισμό» του «Ευρωπαίου»: « μάζα» ή «άτομο». Αρχίζει, η «εποχή των Ψυχολόγων»!
Ο Νίτσε, σαν παιδί, γαλουχήθηκε, από τα νάματα του πατέρα του «Καρλ Λούντβιχ Νίτσε (1813-1849), ήταν λουθηρανός πάστορας ενώ η μητέρα του, Φραντσίσκα Αίλερ (1826-1897) ήταν κόρη του πάστορα Ντάβιντ Φρήντριχ Αίλερ»
[FONT="][1][/FONT]. Ο Ντοστογιέφσκι, σαν παιδί από πατέρα επιληπτικό κι ανήμπορο, επέλεξε να γίνει «στρατιωτικός». Καθʼ όλη τη διάρκεια της εφηβείας του, ένα «από φυσικού του καθήκον» τον παίδευε και τον άντρωνε: η «πειθαρχία». Η «πειθαρχία» είναι απαίτηση, τόσο της πίστης όσο και της, «κάθε μορφής επιληψίας». Μόνον στην έκσταση, αυτή δεν έχει εξουσία για οποιαδήποτε απαίτηση. Κάτι φυσικά που αρχαιόθεν ήταν γνωστό, σε «κάθε είδους μαγεία», είτε «διονυσιακού» είτε «απολλώνιου» τύπου. Πόσο μάλλον, στους …Ψυχολόγους!
Το «ψυχολογημένο πνεύμα» του «μέσου ευρωπαίου» βρίσκει το αντίκρισμά του, απέναντι, σε έναν διχασμό: «πειθαρχία» ή «επανάσταση». Κι από τα δύο διαθέτει, η «Μεσαία Τάξη»: και «Λουθηρανούς»( δόγμα «απόλυτου προορισμού») και… «Ιουδαίους»(δόγμα «περιουσιακής οδύνης»
[FONT="][2][/FONT]). Στις δυτικές και ανατολικές εσχατιές της Ευρώπης, ο απόηχος του διχασμού εκείνου, θα έμελλε να φέρει την πόλωση ανάμεσα, στους «Αμερικανούς» και τους «Σοβιετικούς». Τους πρώτους, τους γέννησε η ιστορία, με την «
επανάσταση, για πειθαρχία»(ακραία της πρότυπα, Ναζισμός και Σιωνισμός), ενώ οι δεύτεροι ξεπετάχτηκαν (πάντα, χάρη της ιστορίας), με την «
πειθαρχία, για την επανάσταση»( ακραία και έσχατα δείγματα της, το ….Κ.Κ.Ε. και ο …Ψωμιάδης!).(συνεχίζεται)
[FONT="][1][/FONT] (Βικιπαίδεια)
[FONT="][2][/FONT] Βλέπε, Οικονομολόγους σαν τον Νασσάου Σένιορ κλπ τ.σ.
