Eπειδή δεν μπoρείς να "συγκρατήσεις" την υπερχειλίζουσα δημιουργικότητά σου, μου αφήνεις ένα τρομερά άνισο σκεπτικό σου προς κρίση, όπου δίπλα σε συγκινητικές ενέργειες αριστουργηματικά θεωρημένες με δάκρυα να κυλούν στο ζυγωματικό, συμπλέουν τρομακτικές και τετριμένες μπαλαφάρες…
Δεν εννοώ με αυτό πως δεν μπορεί να υπάρξει ενεργός πολίτης με απίστευτη και αστείρευτη δημιουργικότητα και ταυτόχρονη ισάξια αποτελεσματική ισχύ στην δράση του, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ και πάρα πολλούς…
Αρχική Δημοσίευση από epote:
Αν δωσεις 3 δολαρια, θα αγορασουν ενα εμβολιο κατα του μυνιγκιτιδοκοκου πχ το οποιο θα κανουν σε ενα παιδι και αυτο το παιδι δεν θα παιθανει. Η ενδεχομενος αν δωσεις 18 δολαρια θα αγορασουν και θα δωσουν σε μια οικογενια αντικουνουπικη προστασια που θα τους προστατεψει απο ελονοσια.
Ούτε καλα καλά ξέρεις το όνομα αυτού που σώζεις, αν τον σώζεις ή αν προσφέρεις τσάμπα πακέτο τσιγάρα σε κάποιον χαρτογιακά που δε προωθεί τη σούμα του λογαριασμού από τα ptr links για να σώσεις ένα παιδί ή τον κροκόδειλο του Αμαζονίου από εξαφάνιση γιατί πήξαμε από κροκο-βαλίτσες.
Δίνω τα 100πλάσια σε ανθρώπους που μπορώ κι έτσι εξισσοροπώ τις παραλλείψεις μου σε άλλες ηπείρους.
By the way, με την ασία τι παίζει?
Για εκεί κανα κομπόδεμα?
Με τις φτωχές χώρες ήτοι φτωχά παιδιά?
Τι κάνεις για όλες εκείνες τις περιπτώσεις που εξίσου εκλιπαρούν για τον οβολό σου?
Τραβάς χαρτάκια από κληρωτίδες?
Σε εταιρίες (με νομικό πρόσωπο κι όχι ανωνύμως και αοράτως) όπως για την καταπολέμηση της ΔΠΤ που άμεσα σε αφορά καθώς δηλώνεις γνώστης της επιστήμης της διατροφολογίας, δίνεις 2 ευρώ;
Ο κάθε ξιπασμένος της σοφιστικής του πεζοδρομίου συντάσσει ένα αρχικό κείμενο και ναρκισσεύεται με την εκτύλιξη των επιχειρημάτων του για να επιμερίσει τις ευθύνες διαφόρων για τη μη φιλανθρωπική τους δράση...
Για τον πυρετό καλή είναι η ασπιρίνη…
Αρχική Δημοσίευση από epote:
Η βασική μου ανησυχία είναι πως θα μπορέσουμε να διαφυλάξουμε τους εαυτούς μας από την έλλειψη κοινών κωδίκων αναγνώρισης της ʽπραγματικότηταςʼ που βιώνουμε σαν άνθρωποι που ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ να γίνουμε άνθρωποι από τη μία και σαν βολικά κουτάκια ταξινομημένα σε στατιστικά όνειρα θερινής νυκτός.
Αρχική Δημοσίευση από epote:
Γραφεις εκει ενα τεραστιο κατεβατο με 100 λογους.
Καυχιέμαι ότι γνωρίζω απέξω τέσσερις χιλιάδες τρανς τραγούδια, στίχους και μουσική, και θα αντάλασσα πολλά με το να είχα γράψει το “η ζωή μου όλη είναι μια ευθύνη”, και να μην ξέρει κανείς το όνομά μου, όπως δεν ξέρουν αρκετοί το όνομα του στιχουργού…
Στη περίπτωση σου, αντιστρόφως, διατυμπανίζεις ότι είναι μια κίνηση από σένα προς τον λαό της αφρικής (τα βασανισμένα παιδιά της).
Βλέπεις τη τραγική διαφορά;
Αρχική Δημοσίευση από epote:
Τι ειπα οτι θα γινει εξ αρχης? Ειπα οτι δεν θα δοσεις τα 3 δολαρια και θα εκλογικευσεις με καποιο τροπο οτι το να δοσεις αυτα τα τρια δολαρια δεν αξιζει/κανει χειροτερη τη κατασταση/οτι αλλο λες.
Μου θυμίζεις κάτι λάιτ εκπομπές πνευματισμού τύπου Γκέλερ.
"Είδες που φύτρωσε? είδες που λύγισε? είδες που μάντεψα τι σκέφτεσαι? είδες που σου εμφάνισα έναν λουκουμά; Ε? είδες?"
Με λίγη προσπάθεια ακόμη και θα σε δούμε στο Φερεντίνο, είμαι σίγουρος!
Ενώ εγώ είμαι στο ρετιρέ, εσύ με ψάχνεις στο λεβητοστάσιο, ρε συ εποτέ.
Ακόμα στη διαπίστευση των λεγομένων σου είσαι?
Για τη ταμπακέρα του να βοηθήσεις ουσιαστικά κι όχι με υπερθερμασμένο λόγο που δεν ζεσταίνει τα κορεσμένα λίπη από το κρύο κρέας (μπλιαξ), δεν θα πεις ?
Για μένα το διακύβευμα είναι να πετάξεις προς κάπου με περισσότερη απλωσιά ενώ ένα λινκ δε σε αφήνει να πετάξεις, αν όντως είσαι τόσο ευαίσθητος γιατί κι η ευαισθησία έγινε κομέρσιαλ στα διαλείμματα ταινιών sunday movies ή κάτι σαν το εθνικό σύμβολο της Βενεζουέλας...
Εκλογίκευσης συνέχεια:
Ο ψευτορομαντικός αγνοώντας ότι με κάθε πάτημα ενός κουμπιού που το μεταφράζει σαν μια κουταλιά αγάπη, δίνει και μια κουταλιά θάνατο, συνεχίζει την καταστροφή συντηρώντας την ατμόσφαιρα ενός νεκροπερπατητή (φιλάνθρωπου)οργανισμού που ειναι σίγουρο ότι θέλει να φτάσει κάπου (να πεθαίνουν ολοένα και λιγότερα παιδιά, άνθρωποι από πείνα, δίψα, ανύπαρκτα εμβόλια) αλλά που ο ρυθμός βηματισμού δεν αντιστοιχεί στην επίτευξη των στόχων του.
Το κακό βέβαια είναι, πως γνωρίζουν καλά πως θα έχουν πεθάνει πολυ πριν φτάσουν στον προορισμό τους, κι εσύ απλώς γίνεσαι χορηγός με τα περίπου 2 ευρώ σου σε όλο αυτό το φρικαλέο σενάριο.
Είναι λες και φωνάζουν ένα γιατρό να σώσει μια γυναίκα γιατί πεθαίνει,
και αυτός ξυρίζεται, πίνει αργά αργά, γουλιά γουλιά και με θόρυβο βασανιστικό τον φουσκαλιασμένο του καφέ,
σιδερώνει τη πουκαμίσα του, γυαλίζει τα παπούτσια του, δένει τη γραβάτα, ξεσκονίζει τη τσάντα
κι όταν φτάνει στο σπίτι της ασθενούς 4 ώρες μετά, βρίσκει τη γυναίκα βουβή κι ακίνητη.
Μπορείς βέβαια να συμφωνήσεις στο ότι ο γιατρός, επιτέλεσε το καθήκον του. Τον φώναξαν και πήγε.
Η λύση δεν ήταν στον πηγαιμό αλλά στη γρηγοράδα...
Εκλογίκευση το λες αλλά ο θάνατος είναι και θέμα του κατα πόσο τον προλαβαίνεις κιόλας.
Ειδικά όταν βροντά όξω από την πόρτα σου...
Εκλογικεύω το συναίσθημα και συναισθηματοποιείς την λογική. Αυτή είναι η ιστορία...
Η εκλογίκευση είναι ένα κομμάτι από το κομμάτι που στην αρχή ήταν εμπαιγμός και τα υπόλοιπα χαθήκαν...
Υγ. Είπε κάποτε το αηδόνι: "Θα γίνω πίθηκος". Κι έγινε.
Είπε κάποτε ο πίθηκος: “Θα γίνω αηδόνι”. Και δεν έγινε, γιατί το κλαδί έσπασε απʼ τα πολλά του χοροπηδήματα.
(Απο το ποίημα του Νίκου Καρούζου “Τα Δεσμά της Ελευθερίας”).
Ίσως εκεί να βρείς κάποιες απαντήσεις.
