Δε νομίζω να γινόμουν ποτέ παρένθετη μητέρα. Ούτε να έψαχνα να βρω παρένθετη μητέρα να κυοφορήσει το μωρό μου αν δεν μπορούσα εγώ. Προτιμώ την λύση της υιοθεσίας. Δεν έχω κάτι εναντίον της τεχνικής της παρένθετης μητέρας, δεν το θεωρώ κάτι ανήθικο δηλ. Αλλά μου φαίνεται ψυχοφθόρα διαδικασία. Τόσα παιδάκια μεγαλώνουν χωρίς οικογένεια, για ποιό λόγο να μπει κάποιος σε αυτή την διαδικασία και να μην υιοθετήσει? Τόσο σημαντικό είναι να μεταφέρει το παιδί μας κάποιο μέρος του DNA μας? Τόσο που να βάλουμε τον εαυτό μας σε ψυχολογικές διαδικασίες επώδυνες? Μου φαίνεται αυτονόητο ότι η γυναίκα που γνωρίζει ότι κάποια άλλη κυοφορεί το παιδί της θα αισθανθεί ζήλεια, σύγκριση, ανασφάλεια, αλλά και το ότι η παρένθετη μητέρα θα δεθεί με το παιδί που θα κουβαλά για 9 μήνες μέσα της, πιθανώς σε ''επικίνδυνο'' βαθμό. Χρειάζεται τρομερή ικανότητα εκλογίκευσης, πολύ ψυχολογική σταθερότητα και ρεαλισμός για να μην μπεις σε αυτή την συναισθηματική αναταραχή. Πόσοι από μας έχουν όλα αυτά τα χαρακτηριστικα? Ελάχιστοι. Οπότε θα πω όχι. Θα επιλέξω υιοθεσία. Κι ας μην έχει το παιδί μου το DNA μου. Άλλωστε ποσώς με νοιάζει αν θα ''κληρονομήσει'' τα πράσινα μάτια μου. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να ''κληρονομήσει'' στοιχεία όπως καλοσύνη και καλλιέργεια, τα οποία κατά βάση σχετίζονται με τον τρόπο που το κάθε παιδί μεγαλώνει.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
