Ξεκολλήστε επιτέλους από τη νοοτροπία ότι το Πανεπιστήμιο είναι μια υποχρεωτική αγγαρεία και αν καταφέρεις και την αντέξεις το σύμπαν σου χρωστάει. Τίποτα δεν (θα έπρεπε να) δικαιούσαι επειδή σπούδασες και μόνον. Το Πανεπιστήμιο σου δίνει κάποια εφόδια απλά, όσα του επιτρέψεις. Το να μην σπουδάσεις και να κάνεις κάτι άλλο επίσης σου δίνει κάποια εφόδια (διαφορετικά κατά περίπτωση) και δεν είναι απαραίτητα κατακριτέο να το προτιμήσεις, ούτε σε καθιστά απαραίτητα σε μειονεκτική θέση.
Δε λες όμως, τι είναι τελικά το πανεπιστήμιο; Για μένα πας στο πανεπιστήμιο για να: 1) μορφωθείς, 2) αποκτήσεις τα εφόδια για μια καλή (= καλοπληρωμένη) δουλειά. Τι άλλο είναι τελικά; Και ποιος ο λόγος να πας αν δεν ξέρεις με βεβαιότητα οτι θα βρεις όντως μια καλή δουλειά; (εκτός από τη μορφωση που είναι μεν σημαντική, λίγοι όμως έχουν μόνο αυτή ως έναυσμα για σπουδές).
Συνήθως οι καλοί φοιτητές κάνουν και μεταπτυχιακά και μετά τους φαίνεται πολύ "λίγο" το να γίνουν καθηγητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Α έρχεσαι στα λόγια μου: τους φαίνεται λίγο γιατί προσδοκούν υψηλότερο μισθό.
Το μόνο μειονέκτημα της ομορφιάς έναντι της ευφυίας είναι ότι η ευφυία είναι πιο παραγωγική. Και τα 2 είναι εγγενή προτερήματα, τα οποία αποκτήθηκαν χωρίς κανένα κόπο.
Διαφωνώ. Για σένα που κάνεις λέμε μια έρευνα η ευφυία είναι όντως πιο παραγωγική γιατί αυτή χρησιμοποιείς για την έρευνα, για κάποιον που σχεδιάζει ρούχα και θέλει κάποιον να τα επιδείξει η ευφυία του είναι άχρηστη, όμως η ομορφιά τού είναι πολύ παραγωγική.
Επίσης: αποκτήθηκαν χωρίς κόπο; Η ευφυία από μόνη της είναι άχρηστη, ως εγγενές χαρακτηριστικό, αν δεν καλλιεργείται. Κι η ομορφιά το ίδιο, αν δε γίνει προσπάθεια.
Επιπλέον, το καλλιτεχνικό ταλέντο είναι επίσης εγγενές (κόπο κάνεις για να το εξασκήσεις, το ίδιο και με την ομορφιά, για να τη διατηρήσεις) και επίσης δεν παράγει κάτι αντικειμενικά χρήσιμο, παρά μόνο κάτι όμορφο (δεν το λέω για να το υποβαθμίσω). Αναρωτιέμαι, γιατί υποτιμάμε τόσο την ομορφιά ως προτέρημα σε σχέση με άλλα επίσης εγγενή χαρακτηριστικά; Είναι ένας προβληματισμός που έχω καιρό τώρα... (και όχι, δεν είναι ρητορικό το ερώτημα)
Κι όμως με τον τρόπο σου μια χαρά υποτιμάς το καλλιτεχνικό ταλέντο. Παραγωγικό δεν είναι μόνο κάτι αντικειμενικά χρήσιμο όπως λες, απλά γιατί δεν υπάρχει αντικειμενικότητα στον όρο χρήσιμο. Σκέψου μια ζωή όπου θα υπήρχαν μόνο μελέτες, έρευνες, εργασίες, βιομηχανίες κλπ κλπ χωρίς την ψυχαγωγία μέσα. Καταστροφή. Το ίδιο και το ανάποδο βέβαια. Οπότε όλα χρειάζονται στη ζωή.
Τώρα στο ερώτημά σου, ίσως συμβαίνει γιατί φαίνεται οτι η ομορφιά υπάρχει χωρίς κόπο, χωρίς σπουδές, χωρίς χρήματα.
Παρ' όλα αυτά, σκέψου, πόσοι εκτιμούν
πραγματικά κάποιον ζωγράφο, γλύπτη, τραγουδιστή, χορευτή; Νομίζω οτι οι περισσότεροι τους "φθονούν" επειδή μπορούν να βγάζουν (πολλά) χρήματα από ένα έμφυτο (=χωρίς κόπο) ταλέντο τους.
