μεγάλη κουβέντα Γιάννη!
Κοίτα, για να γίνει η επιλογή για πανεπιστήμιο, κάποιος τρόπος πρέπει να υπάρχει, τουλάχιστο για σχολές που είναι περιζήτητες. Το θέμα είναι, να μην ταυτίζουμε τη ζωή μας με το πανεπιστήμιο. Δυστυχώς έχουμε εδώ και χρόνια φτάσει σε σημείο, να κρίνεται ενας άνθρωπος και όλη η οικογένειά του, απ΄το αν θα σπουδάσει. Δυστυχώς δεν ξέρουμε άλλες λύσεις. Και γω που στο λέω, στην ίδια παγίδα έχω πέσει. Λέμε στα παιδιά σα γονείς, <πρέπει μετά το σχολείο, να κάνεις κάτι, είτε δουλειά, είτε σπουδές, είτε τέχνη, είτε επιμόρφωση>. Μα οι γνώσεις μας είναι ελάχιστες. Τώρα θα συμπλήρωνα : είτε εθελοντισμό, είτε ταξίδια, κάτι. Πάλι εκεί καταλήγω, στο <κάτι>.
Σα μάνα συνομίληκών σου, τώρα θα έλεγα <παιδί μου, αν νομίζεις πως δεν ξέρεις τι θέλεις, πράμα πολύ φυσικό στα 18 σου, κάνε μερικά χρόνια διάλειμμα. Βρες τι δυνατότητες έχεις, σε όλα τα κράτη του κόσμου. Αν πάρεις ένα δρόμο και αλλάξεις γνώμη, μη διστάσεις να αλλάξεις δρόμο>.