Αγαπητέ Δεσμώτη η αποψή μου είναι αυτή της ορθοδόξου εκκλησίας όσο συντηρητικό ίσως μπορεί να σου φαίνεται αυτό.
Βαθιά μέσα μου είμαι συντηρητικούρας που λέει και μια φίλη.
Αλλά στα σεξουλιάρικα θέματα.
Στα του Θεού είμαι ριζοσπαστικός με την έννοια
ότι σπάω ρίζες με τα χέρια μου και τα κάνω σπονδή
στα μυρμήγκια.
Και δεν οφείλω σε κανένα θεό ούτε το συντηρητισμό μου ούτε
ότι είμαι ριζοσπαστικά νευρόσπαστο.
Για τα καλά δεν κάνω το σταυρό μου
όπως ακριβώς για τα κακά δεν πιάνω κουβέντα με ένα συννεφάκι.
Μπεσαλίδικα πράγματα.
Εσύ θες οδηγική βοήθεια εκ του Πατρός ή μάλλον,
εκ του εμπορικού αντιπροσώπου του.
Βγάλτα πέρα με τα άμφια και τις μαυρόγατες της ΟΡΘΟ(???)νηστείας.
Μνήσθητι μου Σείριε.
Αρνούμενος να διαβάζεις την πηγή που σου προτείνω
Λουκάκο, τι σημασία έχει η πηγή σου;
Το να παραθέτουμε πηγές σε μια συζήτηση περισσότερο έχει τη μυρωδιά του προσωπικού μας αδιεξόδου
παρά απόδειξη σταμπαρισμένης υφολογίας υπο μορφή αθεϊστικών συνδέσμων που προσωπικά δε σπαταλώ
ούτε το σκ@τό μου να τα διαβάζω.
Άσε που τα γεροντίστικα επιχειρήματα θέλουν μια ανανεωτική φρεσκάδα. Η λεβάντα πάλιωσε, διάολε.
Εδώ και χιλιάδες χρόνια η ίδια ιστορία, Λουκάκο μου:
Οι σκοτεινοί θεματοφύλακες της γνώσης, το κομμάτι μήλου στον οισοφάγο του Αδάμ,
η κλωτσιά του Πατρός και πάει λέγοντας.
Θα πεις πως όλα αυτά είναι προφάσεις εν αμαρτίαις;
Τι χρειάζεται επιτέλους να μάθουμε, το αυτονόητο που το γνωρίζει ένα εξάχρονο;
Αλλά να, μέρες που είναι, οι Ιουδαίοι δεν ήταν αυτοί που σκότωσαν τον Θεό τους;
Οπότε λάδι οι μη Ιουδαίοι.
Σε όλη την ιστορία της ανθρώπινης θρησκευτικής φαντασίωσης εδώ ακριβώς βρίσκεται μια κρίσιμη καμπή.
Κι είναι η καμπή αυτή κρίσιμη γιατί ξεσκεπάζει πρόσωπα, διδαχές και συνήθειες καλά ριζωμένες.
Τι λες γι'αυτό Λουκάκο;
και ίσως φοβούμενος νομίζω
Ένα τρέμουλο στο γοφίδι το'νιωσα.
H αλήθεια to be told.
οτι διακηρύτεις την δογματική ορθότητα και το προκαθορισμένο των θεσεών σου με όχημα τον σκεπτικισμό και τον σύγχρονο σχετικισμό των αξιών, απορρίπτωντας τον διάλογο.
Καμία ορθότητα δεν είναι ορθή.
Το αλάθητο είναι ορθό κι αυτό γιατί είναι ορθώς λαθεμένο, και μόνον! (χοχο)
Με αυτά και μ'αυτά και μ'αυτά και με κείνα και μ'αυτά πάλι και μ'αυτά ξανά,
με έπιασε ένα καρδιοχτύπι από overdose δογματισμού.
Δε ξέρω τι είναι πιο δογματικό:
Να προσπαθείς να σπας το σπυρί που σου μολύνει τη ψυχή και το πρόσωπο
ή το σπυρί να βασιλεύει για χρόνια χαρίζοντας το μόνιμο προνόμιο ασχήμιας;
Είπα να το ξεφύγω... μα συνεχώς ερχόταν μια φράση... το αεράκι των επιταφίων... και η απόρριψη των διαλόγων.
Φυσικά και δεν σε γνωρίζω αλλα συμφωνά με τα λεγομενά σου διακρίνονται κάποια πράγματα τα οποία συν τοις άλλοις φέρουν και μια εξεζητημένη αμφίεση.
Ναι δε πάω στην ανάσταση αν δε ντυθώ προβατίνα
με ψαρόμαλλο και την έκφραση του αμνού επι σφαγή.
Δεν έχω πρόβλημα να το πείς και αναθεώρηση,
δεν θα τα χαλάσουμε εκεί, άλλωστε το ίδιο μου κάνει.
Ευχαριστώ.
Μην ακούω βλακείες,
αν δε τσαλακωνόμαστε είμαστε ανύπαρκτοι.
Στη χαλασματιά βρίσκεις υλικά προς χρήση...
ε τι λεμε τοση ωρα???????
Λέμε ότι αλλιώς τα λες εσύ που τα γράφεις κι αλλιώς ο άλλος που τα περνά κι από εσωτερικά φίλτρα.
Χάθηκες στη μετάφραση και πάνω στο χαμό νόμισες ότι βρήκες και το δίκιο σου. (σηκώνει σταυροκόπημα η υπόθα)
και μη σου πω οτι στο τελος πλακα πλακα στον παραδεισο κατι δεσμωτες θα βλεπεις να γνεφουν και να γελανε ειρωνικα κανοντας παρεα με τον τζιζας μας
Ο Θεός προφέρει κουβέντες και επακολούθως αυτές προκαλούν τη δημιουργία.
Αν μιλάμε με παραδεισένιους όρους,
σκέψου να σε ρωτάει ο χριστός "τι παίζει"
και να απαντάς "a little bit of everything, ρε φίλε".
Και να σου δίνει τον ένα μανδύα του γιατί θα έχει ψυχρούλα...
Είναι = ρηματικός τύπος που παραπέμπει σε άπειρες δυνατές κι αδύνατες καταστάσεις.
Ακόμη και οι χίμαιρες είναι ως σκέψεις στο μυαλό μου…
Δε ξέρω αν με κάτι τέτοιο εννοούσες την ειρωνεία...
Είναι Αυτός που Είναι.
Είναι ο Λόγος που μίλησε και δεν μιλήθηκε. (πάντως όχι από στόματα)
Είναι ο Λόγος που γράφτηκε και δεν έγραψε. (πάντως όχι με ευδιάκριτο μελάνι)
Ο Λόγος ΠΟΥ Είναι...αλλά πούντος; Νάτος 1-0.
Ξαναλέω:
Κάθε προσπάθειά μας να πλησιάσουμε τον Λόγο δια του Λόγου κινδυνεύει να "χαθεί" στις διαφορετικές ερμηνείες-ορισμούς-ιστορικές συνιστώσες του…
Τι σκατά, κινέζικα σας φαίνονται?
Θα ήθελα να τονίσω επίσης πως όταν μεταφραζόταν η Π.Δ στα ελληνικά,
οι ελληνόφωνοι και άρρωστα ηθικολόγοι εβραίοι δεν γνώριζαν
την πρωταρχική σημασία που έδιναν οι Έλληνες στη λέξης λόγος,
αλλιώς δεν θα το μετέφραζαν ποτέ έτσι.
Θα έβρισκαν κάτι άλλο.
Η αιτία είναι πολύ απλή, γιατί πρωτίστως για τους Έλληνες
λόγος σήμαινε κάτι πολύ κοινότυπο και απένοχο,
λόγος σήμαινε γ@μ@ω, γ@μίσι.
Όμιλος = συνεύρεση πολλών, μιλώ = γ@μώ κοκ.
Αλλά γιατί να είναι Ένας και Μοναδικός ο Κύριος, ο Λυτρωτής, ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου;
Α, τι σημαίνει Αμήν; Καμιά βοήθεια;
Αυτά.
Άντε καλή ανάκτηση...
