Πολιτική Αρθρογραφία

Τον τελευταίο καιρό διεξάγω μια προσωπική έρευνα σε σχέση με το χρέος, την κρίση, τις αιτίες και τις δυνατότητες διεξόδου και λύσεων, εκτός του καταστροφικού κατά την γνώμη μου μονόδρομου του Μεσοπρόθεσμου. Τα μέχρι τώρα ευρήματα και συμπεράσματα έχουν συγκεντρωθεί σε μια σειρά άρθρων, τα οποία έχω την τιμή να δημοσιεύσω στο e-steki. Οι πηγές των στοιχείων που αναφέρονται, βρίσκονται στο μεγαλύτερο μέρος τους μέσα στα θέματα του Φακέλου: Ελληνική Κρίση, τα οποία φυσικά έχουν πάρει φωτιά τον τελευταίο καιρό, ενώ υπάρχουν και αρκετά που για πρώτη φορά αναφέρονται στις συζητήσεις μας.

Του Όττο

Ι. Το Δόγμα του Σοκ​

Το Δόγμα του Σοκ αποτελεί μια τακτική η οποία ακολουθείται σε πάρα πολλές εφαρμογές, σε μεθόδους ανάκρισης -όπως στο Άμπου Γκράιμπ και στο Γκουαντάναμο- σε στρατιωτικές επιχειρήσεις –όλοι θυμούνται την αμερικανική εκστρατεία στο Ιράκ, υπό το όνομα «Σοκ και Δέος»- αλλά και τις οικονομικές επιθέσεις του λεγόμενου «Παρασιτικού Κεφαλαίου». Έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές περιπτώσεις για την επιβολή των Πολυεθνικών Εταιρικών συμφερόντων στον χώρο της δημόσιας υγείας και αλλού, με την τρομοκρατία των καινών επιδημιών και την επιβολή των διαγονιδιακών («μεταλλαγμένων») καλλιεργειών, όπως περιγράφει ο συγγραφέας Πέτρος Αργυρίου στο βιβλίο του «Θανάσιμες Θεραπειες- το δόγμα του σοκ στη δημόσια υγεία». Πρόκειται, στη γενική μορφή του, για σύνολο μεθόδων, οι οποίες αποσκοπούν στην ψυχική κατάρρευση του υποκειμένου, προκειμένου να το εξαναγκάσει κανείς σε πράξεις ή παραδοχές που είναι ξένες προς τη φύση του, τα συμφέροντα και τις αρχές του. Αποτελεί δηλαδή μια μέθοδο επιβολής της θέλησης του ισχυρού επί του ανίσχυρου κι εμπέδωσης της επιθυμητής πειθαρχείας, πλήρως σαδιστικής σύλληψης, όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει με μια σύντομη ματιά στο έργο του Μαρκήσιου.

Όπως μας λέει η Καναδή αριστερή διανοήτρια Ναόμι Κλάιν, στο βιβλίο της με τον ίδιο τίτλο -«Το Δόγμα του Σοκ»- η τεχνική αυτή θεμελιώθηκε σε πειράματα που διαξήχθησαν το 1951, χρηματοδοτούμενα από τον αμερικανικό στρατό και με τη συμμετοχή πρακτόρων μυστικών υπηρεσιών των Δυτικών χωρών.

Ο Δρ Donald Hebb, ερευνητής ο οποίος ξεκίνησε τα πρώτα πειράματα για τη «Μέθοδο του Σοκ» δήλωσε: «Προκαλεί απώλεια της κριτικής ικανότητας, η σκέψη θολώνει και το υποκείμενο παραπονιέται ότι δεν μπορεί καν να ονειροπολήσει. Είναι πολύ σκληρό να βλέπεις νέους να μην μπορούν να ονειροπολήσουν. Καθώς κάναμε τα πειράματα άρχισα να σκέφτομαι ότι μέθοδοι που προκαλούν δυσφορία, ακόμη και πόνο, θα είναι πιο υποφερτές από τις μεθόδους που μελετούσαμε». «Δεν είχα ιδέα, όταν το πρότεινα», καταλήγει μετανιωμένος ο ερευνητής, «πόσο μοχθηρό μπορούσε τούτο το όπλο ν’ αποδειχτεί.» Μετά από αυτό, ο Δρ Χεμπ αποφάσισε να διακόψει την έρευνα...

Τα πειράματα όμως συνεχίστηκαν, από τον φιλόδοξο καθηγητή ψυχιατρικής, Δρ Γιούαν Κάμερον. Μάλιστα πήγε πολύ πιο μακριά και ανέλαβε να πειραματιστεί, με ψυχιατρικούς ασθενείς ως πειραματόζωα. Ήθελε να αδειάσει το μυαλό των «ασθενών» του, με σκοπό να το επανοικοδομήσει εκ θεμελίων. Εδώ θα μπορούσαμε να παραβάλουμε άρθρο του νεοφιλελεύθερου επικεφαλής οικονομολόγου της Banque Saudi Fransi κ. Σφακιανάκη στους Financial Times, όπου προεξοφλεί ότι «θα πρέπει να ξεκινήσει μια οικονομική αναγέννηση, στην οποία οι Έλληνες θα πρέπει να επανεφεύρουν και να πειθαρχήσουν εαυτούς» σε αγαστή σύμπνοια με τον εντιμότατο Γιάννο Παπαντωνίου που μας κατηγόρησε ότι δεν έχουμε «κουλτούρα πειθαρχίας». Τα ηλεκτροσόκ συνδυάζονταν με μεθόδους υπνοπαιδείας, παρόμοιες με εκείνες που προέβλεψε ο Άλντους Χάξλεϋ στον δυστοπικό Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο του, το 1914. «Αλήθεια είναι χίλιες επαναλήψεις ενός ηχογραφημένου μηνύματος», έλεγε χαρακτηριστικά ο μελλοντολόγος συγγραφέας κι αυτό ακριβώς έκανε και ο Δρ Κάμερον, θεμελιώνοντας τη Θεωρία του Σοκ.

Οι ομοιότητες με την ελληνική κρίση, η οποία εξελίχτηκε σε πανευρωπαϊκή, δεν είναι καθόλου τυχαίες. Η Ναόμι Κλάιν, σε πρόσφατη συνέντευξη στο Βήμα (19/06/11) είπε: «Το ΔΝΤ διέγνωσε ότι είστε άρρωστοι, ότι ο χαρακτήρας των Ελλήνων είναι άρρωστος. Και τώρα σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι γι΄ αυτό που είστε. Πρόκειται για μια τακτική κοινωνικής παθολογίας η οποία δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Επεκτείνεται και στις υπόλοιπες χώρες του μεσογειακού Νότου». «Πρόκειται» τονίζει η γνωστή συγγραφέας «για μια κλασική περίπτωση όπου οι κυβερνήσεις βρίσκουν το κατάλληλο άλλοθι. Αφού εμείς είμαστε ανίκανοι να τα καταφέρουμε μόνοι μας, ας φέρουμε κάποιους άλλους να το κάνουν για εμάς». [...] «O σκοπός είναι η απενοχοποίηση των τραπεζών,η μεταφορά του βάρους της αποτυχίας από τους ώμους των ελίτ σε εκείνους των απλών ανθρώπων».

Το μόνο ελπιδοφόρο που βρίσκει η ερευνήτρια ως προς το δόγμα του σοκ, είναι ότι αυτό έχει χρησιμοποιηθεί τόσο πολύ στο παρελθόν, που πλέον οι άνθρωποι άρχισαν να αναπτύσσουν ανθεκτικότητα και να μην επηρεάζονται τόσο όσο κάποτε. Πράγματι, οι Έλληνες συνήλθαν από το αρχικό σοκ, μόλις ένα χρόνο μετά την επίθεση και βγήκαν στο δρόμο πολύ νωρίτερα από τους Αργεντίνους για παράδειγμα. Με τον ίδιο τρόπο και οι Αγανακτισμένοι του Συντάγματος, άνθρωποι απλοί, μέχρι γιαγιάδες και παππούδες, έδειξαν πρόσφατα ότι δεν φοβούνται πια τα χημικά, τα ρόπαλα και τους εγκάθετους κουκουλοφόρους και ξεμπρόστιασαν το φασιστικό σύστημα επιβολής «τάξης» στα μάτια όλου του κόσμου.

[συνέχεια...]

II. Η Χρεωκρατία​

Τη στιγμή που μιλάμε, τα επενδυτικά «δανίσιμα» κεφάλαια που κυκλοφορούν παγκοσμίως, ανέρχονται σε 1000 τρις δολάρια, εντούτοις το Παγκόσμιο ΑΕΠ ανέρχεται σε κάτι λιγότερο από 60 τρις! Αυτό το κεφάλαιο έχει δημιουργηθεί μέσω κερδοσκοπικών κινήσεων, με χρηματοπιστωτικά παιχνίδια έναντι μελλοντικών αποδόσεων, όπως τζογαδόρικα τοξικά παράγωγα, υπό την αρωγή της άρσης κάθε περιορισμού διακίνησης του κεφαλαίου. Πρόκειται με λίγα λόγια και για ν’ αποφύγουμε τις δυσνόητες οικονομικές αναλύσεις, για «Κεφάλαιο Φούσκα», το οποίο βρίσκεται στα χέρια μόλις 1600 «θεσμικών επενδυτών» στα παγκόσμια χρηματιστήρια. Όπως ο καθένας μπορεί να καταλάβει, το κεφάλαιο αυτό δεν αντιστοιχεί σε καμμία πραγματική αξία κι έτσι δεν μπορεί να επενδυθεί παραγωγικά. Ο μόνος τρόπος αυτό ν’ αποφέρει κέρδη, είναι να δοθεί ως δάνειο, αφού το μόνο πράγμα το οποίο μπορεί να παραχθεί μέσω αυτού είναι ο τόκος. Εδώ βέβαια παρουσιάζεται ένα τεράστιο παράδοξο, καθώς ο τόκος που απαιτείται από τους μεγαλοτοκογλύφους, είναι περισσότερος από το ΑΕΠ ολόκληρου του πλανήτη. Έτσι το λεγόμενο παρασιτικό αυτό κεφάλαιο, απομυζεί την παραγωγικότητα παγκοσμίως και λειτουργεί ως μάστιγα ακρίδων ή ιογενής πανδημία.

Στην πραγματικότητα οι κατέχοντες αυτό το παραφουσκωμένο κεφάλαιο αποτελούν μια υπερελίτ με αυτοκρατορικές βλέψεις, η οποία το χρησιμοποιεί ως όπλο επιβολής της εξουσίας της παγκοσμίως και μάλιστα σχεδιάζει να ενώσει τον κόσμο κάτω από ένα ενιαίο νόμισμα, δηλαδή μια παγκόσμια κυβέρνηση. Επειδή αυτή η μέθοδος υποδούλωσης των λαών στηρίζεται στην αέναη δημιουργία χρεών, ονομάζεται με μία λέξη «Χρεωκρατία» (Debtocracy). Ο οικονομολόγος Γιάννης Βαρουφάκης μάλιστα προχωράει ακόμη περαιτέρω και την ονομάζει Πτωχοτραπεζοκρατία (bankruptocracy), μιας και στις μέρες μας οι κυβερνήσεις απομυζούν τους λαούς τους, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν χρεοκοπημένες τράπεζες, ή όπως τις αποκαλεί ο ερευνητής δημοσιογράφος Webster Tarpley, τράπεζες-ζόμπι.

Η οικονομική θεολογία αυτής της υπερελίτ έχει ξεπεράσει πλέον κάθε όριο διαστροφής, αφού η θεοποίηση δεν αφορά πια το χρήμα, όπως γνωρίζαμε από τον κλασικό καπιταλισμό, αλλά έχουν φτάσει ν’ αποθεώνουν τον Τόκο, ως υπέρτατο ον και ζωοδότη του πλανήτη μας. Ισχυροί οργανισμοί-αρχιερείς ενός φαραωνικού μοντέλου παγκόσμιας διακυβέρνησης, αποτελούν η Αμερικανική Κεντρική Τράπεζα (FED), η ΕΚΤ –οι οποίες αμφότερες είναι ιδιωτικές εταιρείες, όπως και η Τράπεζα της Αγγλίας και ο κλώνος της, η Τράπεζα της Ελλάδας- αλλά και το ΔΝΤ.

Στα πλαίσια αυτά, θα πρέπει να σημειωθεί ότι καλός πελάτης θεωρείται εκείνος που δεν μπορεί να πληρώσει το δάνειο, όπως έχει γίνει γνωστό από τραπεζικούς κύκλους των ΗΠΑ κι όπως πρόσφατα αποδείχτηκε μέσω της φούσκας των στεγαστικών δανείων, τα οποία δίνονταν με συνοπτικές διαδικασίες σε ανθρώπους που αποδεδειγμένα δεν μπορούσαν να τα αποπληρώσουν, πυροδοτώντας έτσι την παγκόσμια κρίση. Παρομοίως, το Ευρώ ως νόμισμα κατασκευασμένο υπό την ίδια ιδεολογικοθρησκευτική καθοδήγηση, για να σταθεί ως νόμισμα χρειάζεται περισσότερο οικονομίες σαν της Ελλάδας, παρά σαν της Γερμανίας. Χρειάζεται τα εξωτερικά και παραγωγικά ελλείμματα της Ελλάδας για να μπορούν να υπάρχουν τα πλεονάσματα της Γερμανίας, όπως σημειώνει ο Δ. Καζάκης. Αυτό είναι που με απλά λόγια έχει ειπωθεί, ότι «Ο ίδιος μηχανισμός που δημιουργεί τα ελλείμματα στο Νότο, δημιουργεί τα πλεονάσματα στο Βορρά και ιδιαίτερα στη Γερμανία». Ο πραγματικός λόγος δημιουργίας της κοινής αγοράς και αργότερα της Ευρωζώνης, είναι η εξασφάλιση νέων αγορών για τις βιομηχανικές χώρες και κυρίως για τη Γερμανία και τη Γαλλία. Οι πιο αδύναμες χώρες αποθωρακίζονται θεσμικά με άρση κάθε προστασίας των προϊόντων τους κι η παραγωγική τους βάση αποσαθρώνεται, προκειμένου να μετατραπούν σε ανήμπορους κι εξαρτημένους καταναλωτές, ενώ οι λαοί τους βαυκαλίζονται με ψευδή υπεκαταναλωτικά όνειρα καπιταλιστικής αφθονίας, της οποίας οι μέρες είναι πάντοτε μετρημένες, τουλάχιστον για τους πολλούς. Στο τέλος, μετά την επιδρομή των ανηλεών τοκογλύφων, προσφέρουν τα απαιτούμενα φτηνά εργατικά χέρια για τον επόμενο καπιταλιστικό κύκλο ανάπτυξης.

ΙΙΙ. Οι οικονομικοί δολοφόνοι​

Μια πολύ γνωστή μέθοδος προώθησης των συμφερόντων της Χρεωκρατίας και Εταιρειοκρατείας εις βάρος φτωχότερων χωρών, είναι και η χρήση των ονομαζόμενων «Οικονομικών Δολοφόνων», με την οποία ίσως είναι εξοικειωμένος όποιος έχει δει την ταινία «ο Νονός» του Κόπολα.

Ο John Perkins, συγγραφέας του βιβλίου «Εξομολόγηση ενός Οικονομικού Δολοφόνου», προσέγγιζε αρχηγούς κρατών που ήθελαν να εφαρμόσουν κοινωνικές πολιτικές, χρησιμοποιώντας τον πλούτο των χωρών τους προς όφελος των πολιτών. Θέλοντας να ακυρώσει τις προθέσεις τους, προς όφελος των αμερικανικών τραπεζικών οργάνων και των πολυεθνικών εταιρειών, της «εταιρειοκρατίας», όπως τη χαρακτηρίζει, είτε τους δωροδοκούσε είτε τους προειδοποιούσε για συνέπειες. Σε περίπτωση που οι ηγέτες αρνούνταν να ενδώσουν, αντιμετώπιζαν απόπειρες δολοφονίας ή πραξικοπήματα, ένα σχέδιο που είδαμε να επαναλαμβάνεται εδώ και δεκαετίες στη Λατινική Αμερική από τη δεκαετία του ’50 και έπειτα.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία, δήλωσε: «Η Ελλάδα χτυπήθηκε από οικονομικούς δολοφόνους, δεν υπάρχει αμφιβολία. Εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση της Ελλάδας, τέθηκε σε μια κατάσταση με υπέρογκο χρέος και η οικονομία της βρίσκεται σε τέλμα. Η όλη συζήτηση γίνεται για την επαναχρηματοδότηση του χρέους. Η πρόθεση για επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους θα συνοδευτεί από παραίτηση της Ελλάδας σε πολλούς τομείς. Είναι μια συνηθισμένη τεχνική των οικονομικών δολοφόνων ώστε να φέρουν μια χώρα στα χέρια της «εταιρειοκρατίας».

Εάν κανείς έχει αμφιβολία για του λόγου το αληθές, δεν έχει παρά να διαβάσει το ρεπορτάζ το οποίο δημοσιεύτηκε από το περιοδικό Επίκαιρα πριν από λίγες ημέρες. Το άκρως απόρρητο έγγραφο της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), με την κωδική ονομασία «Ειδικό Δελτίο Ενημέρωσης» (Νο 219/5 Φεβρουαρίου 2009), ενημέρωνε την τότε κυβέρνηση Καραμανλή ότι η υπηρεσία έλαβε γνώση από την FSB, δηλαδή τη Ρωσική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας, πως μία "ομάδα Εργασίας" της, που αποτελούνταν από δεκαεννέα άτομα, εντόπισε και αποκάλυψε σχέδιο επίθεσης σε βάρος του πρώην πρωθυπουργού, "με σκοπό την αναβολή ή τη ματαίωση της ενεργειακής πολιτικής της χώρας", σημειώνει χαρακτηριστικά το δημοσίευμα. Το σχέδιο εκπονήθηκε από «συμμαχικές δυνάμεις» και το σχέδιο είχαν αναλάβει να εκτελέσουν τουλάχιστον είκοσι ντόπιοι πράκτορες, όχι του αντιεξουσιαστικού χώρου. Όλα αυτά μετά από τις «ασύμμετρες απειλές» της κατάκαυσης της Πελοπονήσου στο καλοκαίρι του 2008 και τα βρώμικα Δεκεμβριανά του ίδιου έτους και ο νοών νοείτο.

Όπως γράφει ο ερευνητής δημοσιογράφος Webster Tarpley, η αμερικανική εφημερίδα Wall Street Journal σε πρωτοσέλιδο άρθρο της (26/02/10) αποκάλυψε ένα μυστικό γεύμα στο Μανχάταν που έγινε στις 8 Φεβρουαρίου του 2009, όπου διάφοροι οικονομικοί φορείς, μεταξύ των οποίων και η SAC Capital Advisors, η Greenlight Capital (βετεράνοι της θανάσιμης επίθεσης εναντίον της Lehman brothers το καλοκαίρι του 2008 ), ο Donald Morgan της Brigade Capital (προσέξτε το όνομα: Καπιταλιστική Ταξιαρχία!!) και το ταμείο διαχείρισης του Σόρος, σχεδίασαν την κερδοσκοπική επίθεση στο Ευρώ, μέσω του αδύναμου κρίκου του, δηλαδή της Ελλάδας. Άπαντες συμφώνησαν ότι η Ελλάδα θα ήταν το πρώτο κομμάτι του ευρωπαϊκού ντόμινο που θα προέκυπτε. Μάλιστα ο Donald Morgan επέμενε ότι ο ελληνικός ιός θα μολύνει στο εγγύς μέλλον όλο το κρατικό χρέος στον κόσμο, ακόμη και τις ίδιες τις ΗΠΑ.
Όπως ανέφερε ο οικονομολόγος Δημήτρης Καζάκης σε πρόσφατη ομιλία του: «Όταν κινδύνευε η χώρα και αποκαλύφθηκε, το καθεστώς χρεοκοπίας της, η ευρωζώνη κλονίστηκε διότι εάν προχώραγε η χώρα, όπως είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει, η συνθήκη της Λισαβόνας της το επέτρεπε, να προχωρήσει σε μονομερή ρύθμιση των χρεών της εκείνη τη στιγμή, δεν θα μπορούσε κανείς να την σταματήσει. Γιατί έχει ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Έτσι λένε οι νομικοί. Και αυτό είναι στο διεθνές δίκαιο, στον σκληρό πυρήνα του διεθνούς δικαίου. Το ήξεραν αυτό στην ευρωζώνη, οπότε τι κάνανε; Καλέσανε τα πολιτικά κόμματα στην έδρα, στις Βρυξέλλες, τις ηγεσίες, της τότε κυβέρνησης και της μελλοντικής κυβέρνησης και τους είπαν "εδώ είμαστε σε πολύ δύσκολη θέση, προέχει το ευρώ"». Η συμφωνία αυτή διεξήχθη τον Γενάρη του 2009, πριν από τις εκλογές που έφεραν την κυβέρνηση του ΓΑΠ στην εξουσία και δημοσιοποιήθηκε τον προηγούμενο Σεπτέμβρη από την Wall Street Journal.

Μετά την εκλογή του ΓΑΠ, τον Οκτώβριο του 2009, άρχισε ένα ύποπτο παιχνίδι με την αγορά των λεγόμενων «γυμνών CDS», δηλαδή ασφαλίστρων κινδύνων για περίπτωση μη πληρωμής ομολόγων, πριν όμως από την έκδοση του ομολόγου και μάλιστα σε πολύ χαμηλές τιμές, δηλαδή μια σπέκουλα που ειδοποιούσε τις αγορές ότι τα ελληνικά ομόλογα δεν πρόκειται να πληρωθούν και πυροδότησε την έκρηξη των spreads, που μας έφερε στο στόμα του ΔΝΤ. Η χαμηλή τιμή εκκίνησης ήταν ιδιαίτερα ύποπτη και έκρουε σε όσους γνώριζαν, τον κώδωνα του κινδύνου. Η ελληνική κυβέρνηση όμως, όχι μόνο δεν προχώρησε σε απαγόρευση αγοράς γυμνών CDS, όπως είχε το δικαίωμα, αλλά αντίθετα η Τράπεζα της Ελλάδας άλλαξε το καθεστώς από Τ3 σε Τ10 δηλαδή τη δυνατότητα να πωλούνται «γυμνά» CDS για δέκα ημέρες αντί τριών, πριν από την έκδοση του ομολόγου, πράγμα που απογείωσε ακόμη περισσότερο την κερδοσκοπική επίθεση εις βάρος της χώρας. Ο αλήστου μνήμης κύριος Στρος Καν αποκάλυψε, λίγο πριν την πτώση του, ότι την ίδια εποχή, στα τέλη του 2009, η κυβέρνηση βρισκόταν σε μυστικές διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ.

Νωρίτερα ο Ευρωβουλευτής Nigel Farange, σε ομιλία του στο Ευρωκοινοβούλιο στις 13/01/09, εν μέσω ειρωνειών και χλευασμών είπε: «Γελάστε όσο θέλετε, αλλά προσέξατε ότι σήμερα στις αγορές τα ελληνικά ομόλογα βρίσκονται κατά 233 σημεία βάσης πιο ψηλά από τα γερμανικά; Γνωρίζω ότι οι περισσότεροι από εσάς εδώ μέσα δεν ξέρουν τι σημαίνει αυτό και όσοι ξέρετε, θα κάνετε ό,τι μπορείτε για να το αγνοήσετε». Το πρόβλημα όπως βλέπουμε ήταν γνωστό σε όλους, όμως άπαντες σφύριζαν αδιάφορα και πάνω απ’ όλα η ελληνική κυβέρνηση, η οποία –όταν ξέσπασε το χτύπημα- με δηλώσεις της περί Τιτανικού, υποβοηθούσε διαρκώς την κερδοσκοπική επίθεση εις βάρος της χώρας.

Ο Max Keizer, παρουσιαστής οικονομικών εκπομπών στο BBC, Al Jazeera κ.α., σε εκπομπή του στο ρωσικό αγγλόφωνο τηλεοπτικό δίκτυο RT, κατήγγειλε χρηματισμό του ΓΑΠ για την περίπτωση των CDS, τα οποία χάρισε σε πολιτικούς του φίλους και τον κατηγόρησε για προδοσία και τυρανία. Οι φίλοι αυτοί λέγεται σε όλη την Ευρώπη πως είναι τα μεγάλα επιχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα της χώρας μας, πράγμα που καθιστά κατανοητή την ...αμερόληπτη υποστήριξή τους προς το Μνημόνιο, πάση θυσία.
Όλα αυτά σχεδιάστηκαν βάσει του Δόγματος του Σοκ, προκειμένου να δημιουργήσουν την βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή και να περάσει στην κοινή γνώμη η ανάγκη υπογραφής της αντισυνταγματικής Δανειακής Σύμβασης και του Μνημονίου. Με αυτόν τον τρόπο η μοναδική έξοδος διαφυγής της χώρας -δηλαδή η άρνηση πληρωμής των ομολόγων, για τα οποία δεν θα μπορούσε ουδείς να της κάνει ουσιαστικά το παραμικρό- έκλεισε οριστικά, αφού εκχωρήθηκε η Εθνική Κυριαρχία και μάλιστα αμετάκλητα και άνευ όρων.

Έτσι δολοφονούν ολόκληρους λαούς κι ύστερα τους αποτελειώνουν με χημικά, πέτρες, προβοκάτσια και τρομοκρατία. Τώρα πια είναι απροκάλυπτοι και δεν τηρούν ούτε καν τα «προσχήματα της δημοκρατίας» κατά τη ρήση του Ανδρέα. Από την άλλη πλευρά τούτο δείχνει πως σταμάτησαν κι αυτοί να θεωρούν ότι μπορεί κάποιος να τους πιστεύει ακόμη κι οι μάσκες έπεσαν. Η προπαγανδιστική τους μηχανή έχει ήδη υποστεί ένα τεράστιο πλήγμα. Ο κόσμος έχει αφυπνιστεί και βλέπει, όσο αέριο κι αν του ρίξεις στα μάτια. Θα πρέπει όμως άπαντες να έχουν υπόψιν τους, ότι εξουσία η οποία χάνει την ηθική νομιμοποίηση από πλευράς της κοινής γνώμης, ακόμη και η πιο σκληρή, έχει ήδη αρχίσει να μετρά τις μέρες της. Δεν υπάρχει εξουσία χωρίς τον Μύθο της...

2. Η ιστορία του χρέους​

Του Όττο

Έχει κατά κόρον γραφεί, από την διατεταγμένη καθεστωτική δημοσιογραφία, ότι εάν η Ελλάδα δεν έπαιρνε την επόμενη δόση του δανείου, θα αδυνατούσε να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, πράγμα το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως δαμόκλειος σπάθη για την αποδοχή της μνημονιακής πολιτικής και της άνευ όρων παράδοσης. Έχει επίσης γραφεί ότι ακόμη κι αν διαγραφούν όλα μας τα χρέη, σύντομα θα δημιουργηθούν καινούρια, εξίσου μεγάλα, αφού τα παράγει κατά συρροήν η ελληνική οικονομία. Είναι όμως έτσι;

Μια μικρή αναδρομή στην ιστορία του περιβόητου χρέους, με τη βοήθεια του οικονομικού αναλυτή Δημήτρη Καζάκη, θα μας δείξει την πραγματικότητα:

Το ελληνικό κράτος έχει έως τώρα χρεωκοπήσει τέσσερις φορές. Οι δύο πρώτες έγιναν το 1827 και το 1843, σχετίζονταν με τα «δάνεια ανεξαρτησίας», που ούτε δάνεια ήταν ούτε για την ανεξαρτησία δόθηκαν, αντίθετα έδωσαν τη δυνατότητα στις ξένες δυνάμεις, Άγγλους και Γάλλους, να κουμαντάρουν τη χώρα άμα τη γεννέσει της, φτάνοντας να κάνουν στρατιωτική κατοχή στην Ελλάδα, αποβιβάζοντας 15000 πεζοναύτες στον Πειραιά, σε μια ιδιαίτερα αιματηρή περίοδο -ιδιαίτερα μετά το 1843- για την οποία δεν έχουμε μάθει τίποτε στη σχολική ιστορία.

Ο Δημήτρης Καζάκης γράφει: «Η 3η μεγάλη χρεοκοπία είναι η μόνη γνωστή (που αναφέρεται δηλαδή στα ιστορικά βιβλία), το "δυστυχώς επτωχεύσαμεν" του Χαριλάου Τρικούπη στα 1893. Πήγε σε διαπραγμάτευση τότε η κυβέρνηση με τους ομολογιούχους, η κυβέρνηση Τρικούπη και ο Τρικούπης έλεγε, "να σας τα δώσουμε όλα άμα θέλετε, με εξαίρεση δυο πράγματα". "Δεν παραχωρούμε την εθνική κυριαρχία της χώρας, δεν παραχωρούμε το δημόσιο ταμείο". Φυσικά οι ομολογιούχοι δεν το δέχτηκαν αυτό και στήσανε, έχοντας σύμμαχο το παλάτι που κατείχε ελληνικά ομόλογα, τον περίφημο πόλεμο του 1897, που ήταν στημένος από την αρχή μέχρι το τέλος μόνο και μόνο για να κερδηθεί ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος στα 1898. Επειδή οι δανειστές της χώρας θέλανε να πληρώνονται σε χρυσάφι, πρωτομπήκε στην οικονομική φιλολογία της χώρας η ιδέα του σκληρού νομίσματος και μας έφτιαξαν τη χρυσή δραχμή. Οπότε ξεκινάει ένας νέος φαύλος κύκλος δανεισμού, απίστευτου δανεισμού γιατί η Ελλάδα έπρεπε να εξασφαλίσει το χρυσάφι, για να στηρίξει τη χρυσή δραχμή, άρα νέα δάνεια.

Υπό το καθεστώς του ΔΟΕ και της Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών που είχε και αυτή αναλάβει την εποπτεία της χώρας χρεοκοπούμε ξανά το 1932. Η χρεοκοπία του 32 είναι του Βενιζέλου, αλλά την επέβαλε ο Τσαλδάρης. Πάλι οι ίδιες ιστορίες, πάλι λιτότητες, κλείσανε τα 2/3 των σχολείων της εποχής εκείνης για να πληρώσουν τους δανειστές, απολύσανε πάνω από τα 2/3 των εκπαιδευτικών της χώρας, οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι της διοίκησης απολύθηκαν, απαγορεύτηκε με την χρήση του ιδιώνυμου η συνδικαλιστική δράση ειδικά στο δημόσιο τομέα, στη δημόσια διοίκηση.

Είναι σκόπιμο να γνωρίζουμε πώς γινόταν ο δανεισμός της χώρας: στα 100 χρυσά φράγκα δανείου ο τόκος, το επιτόκιο, έτρεχε επί των 100, οι δανειστές όμως κρατούσαν ένα ποσοστό του δανείου, περίπου 20 με 30%, ανάλογα, ως "εγγύηση καλής εκτέλεσης δανείου". Έτσι το δάνειο που εκταμίευε τελικά το κράτος έφτανε να είναι το 50% της αρχικής ονομαστικής αξίας». Άλλη μια προσπάθεια σύνδεσής μας με κάποιο «σκληρό νόμισμα», κατέληξε σε μια επώδυνη χρεωκοπία.

Έτσι, μαζί με κάποιες περιπέτειες της περιόδου Μεταξά, δημιουργήθηκαν τα λεγόμενα «Προπολεμικά Δάνεια». Μετά τον Β’ ΠΠ ήταν παλλαϊκό το αίτημα προς τους συμμάχους, που υποστήριξε και ο πρώτος πρόεδρος της Τραπέζης της Ελλάδος μετά την απελευθέρωση, ο Ξενοφών Ζολώτας: να μας χαρίσουν ή να μας διαγράψουν τα προπολεμικά χρέη. Αν μη τι άλλο, για τη προσφορά της χώρας στη νίκη των συμμάχων τουλάχιστον διαγράψτε τα χρέη τα προπολεμικά, έλεγαν.

Φυσικά όχι απλά δεν διαγράφτηκαν τα χρέη αλλά μετά από 15 χρόνια απανωτών πιέσεων και άνευ προηγουμένου εκβιασμών, φτάσαμε στο 1964 όπου έγινε η τελική ρύθμιση των προπολεμικών χρεών. Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, υπουργός Οικονομικών Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που υπέγραψε τη χειρότερη δανειακή σύμβαση και ρύθμιση χρεών που έχει υπογράψει ποτέ η χώρα (εκτός από τη σημερινή). Αναγνώρισε το σύνολο των προπολεμικών χρεών της χώρας από το 1881 και μετά. Στο ακέραιο της αξίας τους, χωρίς να παίρνουμε υπόψη αυτά που πληρώθηκαν από τη χώρα ή που είχαν πληρωθεί μέχρι τότε. Χωρίς να παίρνεται υπόψη ότι γι' αυτά είχαμε κηρύξει 2 πτωχεύσεις επίσημες, το 1893 και το 1932. Αναγνώρισαν επιπλέον το σύνολο των τόκων υπερημερίας που είχαν μεταφέρει φυσικά σε τιμές του 64 συν 71% προσαύξηση των τόκων υπερημερίας για το πιστωτικό κίνδυνο και φυσικά την ψυχική οδύνη, το πρόβλημα ψυχικής γαλήνης, που είχαν υποστεί οι δανειστές. Καθορίστηκε να πληρωθούν αυτά τα χρέη σε 45 χρόνια, δηλαδή, μέχρι το 2009. Είναι άραγε τυχαίο, που ακριβώς το 2009 συνέβη να θυμηθούν οι ...σύμμαχοι το χρέος της Ελλάδας; Τα συμπεράσματα δικά σας...

Επί Χούντας και των πρώτων μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων Καραμανλή, το δάνειο με κάποιο τέχνασμα είχε γραφεί εξολογιστικά, γι’ αυτό εμφανίζεται σε τούτη την περίοδο να είναι πολύ χαμηλό. Μετά την μεταπολίτευση οι κυβερνήσεις φορτώσανε το χρέος αυτό στις δημόσιες επιχειρήσεις. Υπάρχει έκθεση του 1985 που λέει ότι η ΔΕΗ, η τότε κρατική ΔΕΗ, για κάθε 1000 δραχμές που δανειζόταν είχε εσωτερική ανάγκη μόνο τη μια δραχμή. Όλο το υπόλοιπο ήταν εξωλογιστικές απαιτήσεις για πληρωμή χρεών. Τα χρέη που αναγνωρίστηκαν το 1964 πληρώνονταν με νέα δάνεια, όπως το περίφημο ομόλογο του Α. Παπανδρέου. Ήδη από το 1985, ο καθηγητής Αγγελόπουλος έλεγε πως μια χώρα που ξοδεύει το 70% των νέων της δανείων για να ξεπληρώσει παλιά τοκοχρεολύσια –όπως κάναμε εμείς τότε- έχει μπει σε φαύλο κύκλο πτώχευσης και η χρεωκοπία θα είναι αργά η γρήγορα αναποφευκτη. Σήμερα και βάσει των διατάξεων του Μνημονίου, το 100% των νέων δανείων πηγαίνει υποχρεωτικά για την εξώφληση παλαιών χρεών.

Το χρέος διογκώθηκε μαζί με την είσοδό μας στην ΕΟΚ, ιδιαίτερα όμως την τελευταία δεκαετία, που βρισκόμαστε στην ΟΝΕ. Από τα 490 δις Ευρώ που δανειστήκαμε όμως κατά την «Δεκαετία του Ευρώ», τα 450 δις πήγαν για αποπληρωμή τοκοχρεωλυσίων. Από τα υπόλοιπα σαράντα, τα είκοσι πήγαν σε του κάλυψη πρωτογενούς συσσωρευμένου χρέους της δεκαετίας και των υπόλοιπων είκοσι αγνοείται η τύχη, έχουν κάνει φτερά. Το 2009 το χρέος μας ήταν 300 περίπου δις και μέσα στη δεκαετία πληρώσαμε τούτο το ποσό μιάμιση φορά. Αυτό από μόνο του αποδεικνύει δύο πράγματα: Πρώτον, ότι ολόκληρο το χρέος προέρχεται από ανατοκισμούς –δηλαδή πανωτόκια- και συνεπώς θα πρέπει να θεωρείται τοκογλυφικό και καταχρηστικό και να σταματήσει να εξυπηρετείται. Δεύτερον, ότι ακόμη κι αυτό το αντιπαραγωγικό κομματικό κράτος της λεγόμενης Μεταπολίτευσης, παράγει κατά μέσον όρο μόλις δύο δις πρωτογενές έλλειμμα το χρόνο, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί με λίγο εξορθολογισμό και νοικοκύρεμα να φτάσει να μην έχει καθόλου έλλειμμα. Έτσι, εάν αρνούμασταν τα νέα δάνεια, μαζί με τα παλιά τοκογλυφικά χρέη, τα έσοδα του κράτους επαρκούν για να καλύψουν όλες τις ανάγκες σε μισθούς, συντάξεις κλπ. Εάν μάλιστα μιλάμε για πραγματική αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας και ανάταξη της διαλυμένης παραγωγικής βάσης, εξαιτίας των επιβαλλόμενων από την ΕΕ υποχρεωτικών πολιτικών, τότε αναμένεται να δημιουργηθεί πλεόνασμα, το οποίο θα καταστήσει άχρηστη τη λήψη νέων δανείων.

Του Όττο

Πολύς λόγος έχει γίνει τελευταία γύρω από αυτό το θέμα και πρόκειται για την πλέον αμφιλεγόμενη συζήτηση, με πολλές κι αντικρουόμενες μεταξύ τους απόψεις. Σε γενικές γραμμές οι απαντήσεις είναι δύσκολες και όχι μονοσήμαντες. Εντούτοις, μέσα από όλη αυτήν τη φιλολογία, δύο πράγματα έχω σημειώσει ως βέβαια:

Πρώτον, το ελληνικό χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο και αυτό είναι κάτι για το οποίο σιγά σιγά μιλούν όλο και περισσότεροι οικονομολόγοι, ακόμη και της νεοφιλελεύθερης πτέρυγας. Δεύτερον, μέχρι σήμερα δεν υπάρχει κανένα προτεινόμενο σενάριο που να συνδυάζει την διαγραφή του τοκογλυφικού χρέους, με την παραμονή μας στην Ευρωζώνη.

Τα νέα δάνεια και η σκληρή λιτότητα δεν αποσκοπούν στην πραγματικότητα στην αποπληρωμή του χρέους, όσο στην εμπέδωση της κατάστασης αδιεξόδου από πλευράς του λαού, προκειμένου να εκβιαστεί να συναινέσει στην κατάσχεση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των ακριβών ακινήτων ή των εταιρειών κοινής οφέλειας, τις οποίες η Χρεωκρατία ενδιαφέρεται να οικοιοποιηθεί, έτσι ώστε να μετατρέψει τα «αέρα κοπανιστό» κεφάλαιά της σε πραγματικές αξίες. Δυστυχώς όμως, αυτές τις αξίες δεν πρόκειται να τις αξιοποιήσει παραγωγικά. Σκοπός είναι η διάσπασή τους σε τοξικά στοιχηματικού τύπου παράγωγα, τα οποία δίνουν τη δυνατότητα για άμετρα κέρδη, σε σχέση με αυτά που μπορεί να βγάλει οποιαδήποτε παραγωγική επιχείρηση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ούτε ένας από τους υποστηρικτές του Μνημονίου και της συνέχισης αποπληρωμής του χρέους δεν είναι σε θέση να προσφέρει ένα σενάριο που να υπόσχεται κάποια θετική κατάληξη για την οικονομία και τον λαό, απεναντίας τούτο είναι ένα θέμα το οποίο προτιμούν ν’ αντιπαρέρχονται προτάσσοντας αοριστολογίες, με πολλά «εάν» και «ίσως». Αντίθετα, ο βουλευτής Κοζάνης του ΠΑΣΟΚ, Πάρις Κουκουλόπουλος, πριν από λίγες ημέρες έκανε μια απίθανη δήλωση στην εκπομπή «Καλημέρα Ελλάδα» του ΑΝΤ1: «Έχουν συμφωνήσει να γίνει χρεοκοπία σε 3-4 χρόνια μεταφέροντας το χρέος σε θεσμικούς επενδυτές». Η άποψη αυτή συμφωνεί με την άποψη πολλών αγανακτισμένων ότι η εταίροι μας θέλουν να εξαγοράσουν πρώτα τη χώρα και μετά να μας οδηγήσουν στη χρεοκοπία. Μέσα σε αυτό το κλίμα σαν «βόμβα» σκάει η αποκάλυψη του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Βαν Ρομπάϊ ότι ο ΓΑΠ συζητάει με τους δανειστές τη λύση της υποθήκευσης περιουσιακών στοιχείων για να τη νέα δανειακή βοήθεια προς την Ελλάδα, ενώ εσωτερικά ισχυρίζεται το αντίθετο.

Ανάλυση που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Economist, στην στήλη Charlemagne, αναφέρει ότι «οι ευθύνες μοιράζονται τόσο στην Ελλάδα όσο και στους δανειστές της», προετοιμάζοντας έτσι το έδαφος για κάποιες υποχρεωτικές απώλειες και για τους δανειστές-τοκογλύφους, αν κι εκτιμά ότι τελικά θα συμφωνηθεί η νέα βοήθεια. Και μετά; «Η Ελλάδα χρειάζεται δεκαετίες υψηλής ανάπτυξης, σφιχτού προϋπολογισμού και χαμηλών επιτοκίων» για να αποπληρώσει τα χρέη της, γράφει το άρθρο, επισημαίνοντας πως πρόκειται για μία από τις πιο περιορισμένες και σκληρωτικές οικονομίες, χωρίς φυσικά ν’ αναφέρει ότι σε αυτήν την κατάσταση έχει οδηγηθεί η ελληνική οικονομία μέσα από τις υποχρεωτικές και μονόδρομες πολιτικές τις οποίες εδώ και τριάντα χρόνια μας επιβάλει η ΕΕ.

Ο Γιάννης Βαρουφάκης, που διδάσκει οικονομική θεωρία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ δίδαξε στο παρελθόν σε σειρά ξένων πανεπιστημίων και εντάσσεται στους μετριοπαθείς Ευρωπαίους οικονομολόγους, σε ανοικτή του επιστολή προς τον ΓΑΠ (06/06/11) σημειώνει: «Εμείς οι οικονομολόγοι, όπως γνωρίζεις εκ πείρας, διαφωνούμε σχεδόν για όλα. Όμως δύο πράγματα μας έχει διδάξει η ιστορία: (1) Τον πτωχευμένο δεν τον σώζεις δίνοντάς του ακριβά δάνεια, και (2) η βαριά λιτότητα δεν μπορεί ποτέ να μειώσει τα ελλείμματα μιας μακρο-οικονομίας που βρίσκεται σε ύφεση και η οποία δεν μπορεί να υποτιμήσει το νόμισμά της (ιδίως όταν το διεθνές περιβάλλον είναι υφεσιακό)». Εάν λοιπόν λάβουμε υπόψιν αυτό που όλοι έχουμε δει από την ενός έτους μνημονιακή εμπειρία μας, ότι δηλαδή η βαριά λιτότητα καταλήγει σε ύφεση παρά σε ανάπτυξη, τότε οι δεκαετίες υψηλής ανάπτυξης τις οποίες ευαγγελίζεται το παραπάνω άρθρο του Economist, μπορούν άνετα να μεταφραστούν σε «ποτέ».

Μιλώντας σε δημοσιογράφους στην Κολωνία της Γερμανίας, ο Αμερικανός διανοητής Νόαμ Τσόμσκι εκτίμησε πως για την Ελλάδα «υπάρχουν λίγες μόνο επιλογές. Η μια επιλογή είναι πλούσια κράτη όπως η Γερμανία να αναλάβουν τα χρέη και να τα πληρώσουν. Η άλλη επιλογή είναι η Ελλάδα να αρνηθεί να πληρώσει τα χρέη της. Δεν είναι αδύνατον κάτι τέτοιο.

Ο ελληνικής καταγωγής επικεφαλής οικονομολόγος της Banque Saudi Fransi κ. Σφακιανάκης, ο οποίος εάν θυμόσαστε, μας καλούσε να επανεφεύρουμε τους εαυτούς μας προκειμένου να ταιριάξουμε στην προκρούστεια κλίνη του μνημονίου, στο ίδιο άρθρο του στους Financial Times σημειώνει ότι «τα χρέη που έχουν μαζέψει οι Έλληνες δεν πρόκειται να πληρωθούν ποτέ στο ακέραιο. Για να γίνει κάτι τέτοιο, η Ελλάδα θα πρέπει να αναπτύσσεται 12% τον χρόνο σε πραγματικούς όρους, επί 30 χρόνια», κάτι που φυσικά δεν μπορεί να συμβεί εντός Ευρώ, ούτε έχει συμβεί ποτέ, τουλάχιστον στο χώρο της Ευρώπης.

Ο διακεκριμένος -αιρετικός κατά πολλούς- Αμερικανός οικονομολόγος Δρ Mark Weisbrot, δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του (NYT, 9/5/2011): Τα σχέδια του ΔΝΤ για την Ελλάδα προβλέπουν τουλάχιστον οκτώ χρόνια θυσίας μέχρι να επιστρέψει στην προ ύφεσης εποχή. Κι αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο, δεδομένου πως το ΔΝΤ έχει επανειλημμένα αναθεωρήσει προς τα κάτω τις προβλέψεις ανάπτυξης. [...] Συζητιέται επίσης κι άλλη μια «λύση»: Τόσο η Ελλάδα όσο και η Ιρλανδία, η Ισπανία και η Πορτογαλία, να προχωρήσουν σε εσωτερική υποτίμηση (αυτό είναι συνώνυμο με τη λεγόμενη «Ευρωδραχμή» ή «μαλακό Ευρώ», το οποίο πρότεινε ο Καρατζαφέρης). Τούτο σημαίνει εκτόξευση της ανεργίας, με αποτέλεσμα την εξοντωτική συρρίκνωση των μισθών και, με τόσο φθηνό εργατικό δυναμικό, η κάθε χώρα θα γίνει ανταγωνιστική στη διεθνή αγορά. Το κοινωνικό κόστος μιας τέτοιας κίνησης είναι εξαιρετικά υψηλό και δεν έχει λειτουργήσει παρά μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις. Ο Mark Weisbrot υπήρξε υπέρμαχος της πολιτικής του ΔΝΤ - ώσπου το γνώρισε καλύτερα, από πρώτο χέρι, όταν βρέθηκε, παρακολουθώντας τις μεθόδους του, σε χώρες όπου αυτό κλήθηκε να τις «σώσει».

Ο νομπελίστας νεοφιλελεύθερος οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν σε άρθρο του (New York Times 10/5/2011) αναφέρει: «Οσον αφορά στο χρέος, όλοι γνωρίζουν πως η Ελλάδα δε θα το αποπληρώσει στο σύνολό του. Το θέμα είναι πως, ακόμη κι αν αθετήσει τις υποχρεώσεις της απέναντι στους δανειστές, οι περικοπές των μισθών αλλά και η μείωση της αγοραστικής αξίας την καθιστούν «αγκάθι» στην καρδιά της Ευρώπης. Η εσωτερική υποτίμηση είναι το επόμενο βήμα», χωρίς ωστόσο ν’ αναφέρεται στο κοινωνικό κόστος, για το οποίο μας μίλησε ο Weisbrot. Μάλιστα, χαρακτηριστικά αναφέρει ότι «το κύριο επιχείρημα εναντίον μιας πιθανής εξόδου από την ευρωζώνη ήταν πως θα πυροδοτούσε ντόμινο επιπτώσεων σε όλες τις τράπεζες». Το σημαντικό λοιπόν για τους θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού, δεν είναι το κοινωνικό κόστος, αλλά οι επιπτώσεις για τις τράπεζες, ενώ παραδέχονται ότι το χρέος δεν είναι εξυπηρετήσιμο. Εάν αυτό είναι κατά τη γνώμη του το κυριότερο επιχείρημα κατά της εξόδου από την Ευρωζώνη, τότε θα έπρεπε να λάβουμε σοβαρά υπόψιν μια τέτοια λύση, εφόσον φυσικά στόχος μας δεν είναι να σώσουμε τις τράπεζες, αλλά τη χώρα και τον λαό, όπως για παράδειγμα έπραξε η ανεξάρτητη και αδούλωτη Ισλανδία.

Βέβαια, από την άλλη πλευρά, ακούγονται πολλά για την ανάκαμψη της Τουρκίας, μετά από την επέμβαση του ΔΝΤ κι αυτό είναι το καλύτερο μοντέλο που έχουν να μας δώσουν για το μέλλον οι υποστηρικτές του ευαγούς αυτού ιδρύματος, ωστόσο θα πρέπει να θυμηθούμε ότι η Τουρκία διαθέτει ακόμη το δικό της νόμισμα, πράγμα του οποίου τη σημασία θα συζητήσουμε παρακάτω, ενώ ο Τουρκικός λαός έχει φτάσει σε σημείο εξαθλίωσης, με την Κωνσταντινούπολη να έχει επεκταθεί σε παραγκουπόλεις, όπως το Λάγος της Νιγηρίας ή οι φαβέλες της Βραζιλίας. Δεν νομίζω λοιπόν ότι το καλύτερο προτεινόμενο σενάριο, για παραμονή στους κόλπους του ΔΝΤ, να είναι τόσο θελκτικό, όσο θέλουν να το παρουσιάζουν. Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι η Τουρκία χρειάστηκε περίπου μία δεκαετία για να επιτύχει το «θαύμα» και κατόπιν έδιωξε με τις κλωτσιές το ΔΝΤ, όπως τουλάχιστον παρουσιάστηκε στα ΜΜΕ.

Είναι όμως πράγματι οι συνέπειες της άρνησης πληρωμής του χρέους, τόσο καταστροφικές κι επαχθείς, όσο θέλουν να παρουσιάζουν τα ελεγχόμενα από μεγαλοεργολάβους τρομολάγνα καθεστωτικά ΜΜΕ και οι καλοπληρωμένοι καλαμαράδες τους; Είναι στ’ αλήθεια προτιμότερη η κινεζοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, στην οποία καταλήγουν τα «διαρθρωτικά μέτρα» του ΔΝΤ, που αποθεώνουν την «ανταγωνιστικότητα» εις βάρος της κοινωνικής συνοχής; Ποιο μέλλον άραγε μας περιμένει όταν οι επόμενες γενιές θα πιέζονται ν’ ανταγωνιστούν τον Κινέζο εργαζόμενο των 16 ωρών εργασίας ημερησίως για ημερομίσθιο της τάξης του ενός Ευρώ ή στην καλύτερη περίπτωση τον Βούλγαρο των 300 Ευρώ μηνιαίως; Είναι τελικά οι συνέπειες της άρνησης πληρωμής (με την υποχρεωτική καθώς φαίνεται επακόλουθη έξοδο από την Ευρωζώνη κι επιστροφή σ’ εθνικό νόμισμα) χειρότερες ακόμη κι από αυτό;

Ο Νόαμ Τσόμσκι, από την Κολωνία της Γερμανίας είπε επ’ αυτού: «Πριν από περίπου δέκα χρόνια το έκανε η Αργεντινή. Ήταν η ‘αγαπημένη’ του ΔΝΤ. Όμως κάποια στιγμή κατέρρευσε και αρνήθηκε να πληρώσει τα χρέη της. Το ΔΝΤ και διάφοροι οικονομολόγοι απειλούσαν πως θα επερχόταν η καταστροφή αλλά στην πραγματικότητα λειτούργησε πολύ καλά. Αργότερα υπήρξε μια μεγάλη ανάπτυξη».

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Mark Weisbrot σε άρθρο του (NYT, 9/5/2011) γράφει: Όταν η Αργεντινή υπερχρεώθηκε στο ΔΝΤ, οι γενναίες περικοπές που απαιτήθηκαν, αύξησαν τη φτώχεια και την ανεργία, αλλά δεν επιβράδυναν την ύφεση. Το αντίθετο. Τότε η Αργεντινή κήρυξε στάση πληρωμών απέναντι στους δανειστές της, αρνήθηκε να αποπληρώσει το εξωτερικό χρέος και προχώρησε στην υποτίμηση του πέσο. Πολλοί οικονομολόγοι, επενδυτές και άλλες «κασσάνδρες» προέβλεψαν τότε έναν νέον μακροχρόνιο κύκλο ύφεσης. Τους διέψευσε όμως η ίδια η πραγματικότητα, καθώς η οικονομία συρρικνώθηκε για ένα μόλις τρίμηνο μετά την υποτίμηση, ενώ μέσα στα επόμενα έξι χρόνια κατέγραψε ανάπτυξη 63% . Σε μια χώρα των 39 εκατομμυρίων κατοίκων, πάνω από 11 εκατομμύρια σώθηκαν από τη φτώχεια και την πλήρη εξαθλίωση. Σε τρία χρόνια η Αργεντινή επέστρεψε στα προ ύφεσης επίπεδα παραγωγής, παρότι μέτραγε απώλειες δυο φορές πάνω από ΑΕΠ της, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην Ελλάδα σήμερα».

Όμως δεν είναι μόνο οι οικονομολόγοι της Αριστεράς, οι ακόμη και «αιρετικοί» αποκαλούμενοι, οι οποίοι υποστηρίζουν κάτι τέτοιο. Εμπειρική μελέτη δύο οικονομολόγων του ΔΝΤ, πάνω σε εκατοντάδες αθετήσεις πληρωμής του χρέους κρατών από το 1824 έως και το 2004, δείχνει μια τελείως διαφορετική εικόνα: οι όποιες αρνητικές οικονομικές επιπτώσεις είναι και ήπιες (ύφεση 1,2% - 2,6%, όταν το 2010 στην Ελλάδα η ύφεση ήταν 4,5%), αλλά και βραχυχρόνιες (1-2 έτη). («The Costs of Sovereign Default», Eduardo Borensztein - Ugo Panizza, 2008, που επικαλείται σε άρθρο του ο Guardian (24/05), δείχνει ότι αντίθετα με όσα διατυμπανίζει σήμερα η ΕΚΤ και η επικρατούσα οικονομική σκέψη για την ελληνική κρίση χρέους, τα κόστη μιας αθέτησης πληρωμών, αν και σημαντικά, διαρκούν το πολύ ένα με δύο χρόνια. «Σχεδόν ποτέ δεν ανιχνεύονται επιπτώσεις, πέραν αυτού του χρονικού διαστήματος», καταλήγει η έκθεση. Αντίθετα, πιο σημαντικές είναι οι πολιτικές συνέπειες για τις κυβερνήσεις και τους αξιωματούχους που είναι υπεύθυνοι για την οικονομία. Όπως βλέπουμε η τεράστια προπαγανδιστική μηχανή που έχουν στήσει οι συνυπεύθυνοι για την καταλήστευση της χώρας, δεν ορωδεί προ ουδενός, ιδιαίτερα προ της επιστημονικής αλήθειας. «Η προπαγάνδα έχει πάρει διαζύγιο από την αλήθεια και την ηθική», σύμφωνα με τα λόγια του Αδόλφου Χίτλερ!

Του Όττο

Για να προσεγγίσει κάποιος την απάντηση στην παραπάνω ερώτηση, η οποία είναι και η δυσκολότερη ίσως απ’ όσες τίθενται σε σχέση με το ζήτημα της ελληνικής οικονομικής κρίσης, θα πρέπει προηγουμένως να εξοικειωθεί με κάποιες βασικές αρχές της έννοιας του νομίσματος. Ετυμολογικά, η λέξη προέρχεται από το ρήμα «νομίζω» και κατά συνέπεια, το νόμισμα δεν αποτελεί ένα αντικείμενο με μονοσήμαντη και σταθερή σημασία, καθώς υπόκειται –ίσως λίγο περισσότερο απ’ απ’ ό,τι ένα απλό υλικό αντικείμενο- στο «μάτι του παρατηρητή».

Σε μια αυτόνομα αναπτυσσόμενη οικονομία, το λεγόμενο Εθνικό Νόμισμα, αποτελεί ένα εν δυνάμει ισχυρό δημοσιονομικό εργαλείο, το οποίο πρέπει να χρησιμοποιείται προκειμένου να ενισχύει την Εθνική Οικονομία. Φυσικά, όπως κάθε εργαλείο, έτσι κι αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί και με καταστροφικό τρόπο, καταλήγοντας στην απώλεια της αυτονομίας της οικονομίας κατ’ αρχήν και του κράτους στη συνέχεια.

Με βάση τα παραπάνω, δεν θα πρέπει να μας κάνει εντύπωση η αρνητική στάση την οποία κρατά σε μεγάλα ποσοστά η κοινή γνώμη, αφού η δραχμή χρησιμοποιήθηκε με τον πλέον αρνητικό τρόπο κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, πράγμα που έχει αφήσει ανάλογα κακές εντυπώσεις στο συλλογικό υποσυνείδητο. Ο λόγος γι’ αυτό ήταν ότι στα σχέδια της ενωμένης Ευρώπης ήταν το πέρασμα σε ένα κοινό νόμισμα. Επομένως η χρήση του εθνικού μας νομίσματος έγινε με τούτο το σκεπτικό, προκειμένου να προάγει μια οικονομία εξαρτημένη και υπερκαταναλωτική, χωρίς δική της παραγωγική βάση. Μια εκ νέου υιοθέτηση εθνικού νομίσματος, εάν και στη σημερινή συγκυρία αυτό χρησιμοποιείτο κατά τον ίδιο τρόπο όπως στο παρελθόν, θα μπορούσε πράγματι να έχει τραγικά αποτελέσματα.

Στο σημείο όμως αυτό, θα πρέπει να κάνουμε μια απαραίτητη διευκρίνιση: Όταν αναφερόμαστε σε «ισχυρό» δημοσιονομικό εργαλείο, δεν θα πρέπει να το συγχέουμε με αυτό που λέμε «ισχυρό» ή «σκληρό» νόμισμα. Κάτι τέτοιο μπορεί να ισχύει για μια μεγάλη οικονομία, όπως των ΗΠΑ, της Βρετανίας ή της Γερμανίας. Μια μικρότερη οικονομία θα χρειαζόταν ένα πιο ελαστικό κι ευέλικτο νόμισμα προκειμένου να ωφεληθεί απ’ αυτό. Όπως γράφει ο Δημήτρης Καζάκης: «ακόμη κι ο Άνταμ Σμιθ, είχε προειδοποιήσει ήδη από τα τέλη του 18ου αιώνα ότι η ανάγκη για εθνικό χαρτονόμισμα, που εκδίδεται από μια εθνική κεντρική τράπεζα, δεν αφορά τόσο στα μεγάλα κράτη όσο τα μικρά, ώστε να διαθέτουν τους ελάχιστους δυνατούς όρους ελέγχου της οικονομίας τους και το εμπόριό τους να μη γίνεται έρμαιο των ισχυρών νομισμάτων. Μήπως ήξερε κάτι που θέλουν να αγνοούν πολλοί σήμερα;»

Πράγματι, όποτε μια μικρή οικονομία συνδέθηκε με ένα ισχυρό ξένο νόμισμα, κατέληξε με μαθηματική ακρίβεια στην κατάρρευση της οικονομίας της. Όπως γράφει Mark Weisbrot (NYT, 9/5/2011) για την περίπτωση της Αργεντινής: «Για τρεισήμισι και πλέον χρόνια η χώρα βούλιαζε σε βαθιά ύφεση, μια από τις χειρότερες του 20ου αιώνα παγκοσμίως. Το αργεντίνικο πέσο είχε σταθερή ισοτιμία με το δολάριο, όπως αντίστοιχα και η Ελλάδα με το ευρώ». Όμως και η Ελλάδα, στην πτώχευση του Τρικούπη το 1893, είχε προηγουμένως υπερδανειστεί σε χρυσό φράγκο και είχε ενταχθεί στη λεγόμενη Λατινική Ένωση, ενώ το 1932 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω χρυσής δραχμής και υπερδανεισμού σε χρυσές λίρες, μιας και τότε ανήκε στην νομισματική ένωση της χρυσής λίρας στερλίνας. Το ίδιο συνέβη μόλις μια δεκαετία από την ένταξή μας στο Ευρώ. Ιστορικά τεκμηριωμένο πάντως παραμένει το γεγονός, ότι παρά τα χρέη, η Ελλάδα ουδέποτε πτώχευσε έχοντας εθνικό νόμισμα. Ακόμη και μ’ εκείνη την εθελόδουλη δραχμή του Σιμήτη ή του Μητσοτάκη, το χρέος ήταν πλήρως διαχειρίσιμο.

Αντιγράφοντας και πάλι από τον Δημήτρη Καζάκη: «Όποτε οι διεθνείς κερδοσκοπικές ορέξεις των πιο αντιδραστικών κύκλων του κεφαλαίου γνώριζαν νέες εξάρσεις, όποτε ο άγριος ανταγωνισμός, οικονομικός και πολιτικός, για κυριαρχία στις παγκόσμιες αγορές άναβε, τότε εμφανίζονταν θεωρίες που πρότασσαν ως θεμελιώδη ανάγκη την ύπαρξη ενός ισχυρού παγκόσμιου χρήματος. Η τραγική αυτή αυταπάτη χάθηκε οριστικά στα συντρίμμια που προκάλεσε το μεγάλο κραχ του 1929».

Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι ο βαθμός στον οποίο το νόμισμα αποτελεί ισχυρό ή όχι δημοσιονομικό εργαλείο για μια χώρα, σχετίζεται με τον βαθμό του ελέγχου που έχει η χώρα επί του νομίσματος. Έτσι, το πέρασμα σε ένα ωφέλιμο εθνικό νόμισμα, θα συνεπαγόταν και την εθνικοποίηση πρωτίστως της Τράπεζας της Ελλάδας –η οποία όχι μόνο είναι ιδιωτική εταιρεία, με το δημόσιο να κατέχει μόλις το 8% των μετοχών της, αλλά τελεί και υπεράνω του εθνικού δικαίου- και των υπόλοιπων μεγάλων τραπεζών, έτσι ώστε να μπορεί το κράτος να ελέγχει τη ροή χρήματος και να αντιμετωπίσει τα διάφορα σύνθετα προβλήματα που θα προκύψουν, όπως ο ιδιωτικός δανεισμός κλπ. Φυσικά, όταν μια χώρα δεν έχει καθόλου τον έλεγχο του νομίσματος που κυκλοφορεί στην εγχώρια αγορά, προφανώς δεν διαθέτει και κανένα εργαλείο για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της οικονομίας της κι έτσι καταλήγει να ελέγχεται από εξωγενείς παράγοντες, οι οποίοι όμως δεν έχουν κάποια υποχρέωση απέναντι στο λαό της χώρας, παρά μόνο προς τους μετόχους τους. Σε πρόσφατη συνέντευξή του ΓΑΠ σε Γερμανικό τηλεοπτικό κανάλι, ρωτήθηκε από τον δημοσιογράφο: «Είστε υποχρεωμένος να παίρνετε διαρκώς νέα δάνεια για να πληρώνετε τα παλιά. Δεν θα ήταν ευκολότερο να περάσετε και πάλι στη δραχμή και να ισορροπήσετε;». Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας περιορίστηκε ν’ απαντήσει ότι κάτι τέτοιο θα έκανε κακό στην Γερμανική Οικονομία γιατί θα μείωνε την ανταγωνιστικότητά της, αφού ξακαθάρισε ότι έξοδος της Ελλάδας από το Ευρώ θα σήμαινε και την κατάρρευσή του!! Απέναντι σε ποιους νιώθει λοιπόν υποχρεωμένος ο ΓΑΠ;

Ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Αθηνών Ευκλείδης Τσακαλώτος, επιβεβαιώνει αυτήν την άποψη του ΓΑΠ (ομιλία του στο Διεθνές Συνέδριο για το Χρέος, που οργάνωσε η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου, Νομική Σχολή Αθηνών, 6-8.2011): «Η διάλυση του ευρώ δεν αφήνει αδιάφορες τις χώρες του Βορρά, και γιατί κινδυνεύουν οι τράπεζές τους, και γιατί ένα νέο νόμισμα των βορείων χωρών θα είχε τέτοια ανατίμηση που θα έσβηνε τα κέρδη ανταγωνιστικότητας που απολάμβαναν όλη την προηγούμενη περίοδο». Εκείνος εντούτοις πιστεύει ότι ακριβώς αυτό θ’ αποτελούσε ένα ισχυρό διαπραγματευτικό μας χαρτί, την εποχή που ο ΓΑΠ έπαιζε τον ρόλο του τοποτηρητή των γερμανικών συμφερόντων, αλλά και σήμερα ακόμη, σε περίπτωση που υπήρχε η πολιτική βούληση να περάσουμε σε μια «επιθετική αναδιαπραγμάτευση»: «Μια επιθετική αναδιαπραγμάτευση έχει πολλά ατού αυτήν τη στιγμή. Μπορεί να εκμεταλλευτεί το χάος στην Ε.Ε. όπου ενδυναμώνεται η άποψη ότι η τωρινή προσέγγιση δεν είναι βιώσιμη και θέτει σε αμφισβήτηση την ύπαρξη του ευρώ [...] μπορεί να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι τόσες πολλές χώρες αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα. Αν αποτύχει μια αναδιαπραγμάτευση μπορείς να προχωρήσεις σε στάση, αλλά αφού έχεις αναδείξει ποιος εμπόδισε τις αναγκαίες αλλαγές».

Πράγματι, μια λύση επιθετικής αναδιαπραγμάτευσης, θέτοντας επί τάπητος το συνολικό πρόβλημα χρέους των χωρών της Νομισματικής Ένωσης, βάζοντας δηλαδή στο παιχνίδι και τους υπόλοιπους που θα είχαν κάθε συμφέρον να αρνηθούν να πληρώσουν τα χρέη τους, υποστηρίζει και ο αρθρογράφος της Wall Street Journal, Άλεν Μάτιτς, σε άρθρο με τίτλο «Κι αν οι Έλληνες αποφασίσουν ότι δεν θέλουν να σωθούν;» όπου περιγράφει τί θα γινόταν αν οι Ελληνες αποφασίσουν ότι η έξοδος από το ευρώ είναι όχι μόνο δυνατή αλλά και επιθυμητή. Τότε ο πυρήνας της Ευρώπης οδηγούμενος από τη Γερμανία είναι σχεδόν βέβαιο, σύμφωνα με το άρθρο, ότι θα έκανε μεγάλες υποχωρήσεις συμπεριλαμβανόμενης και μαζικής διαγραφής ελληνικών χρεών. «Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι αν θα μπορέσει η Ευρωζώνη να κάνει κάτι τέτοιο χωρίς να βρεθεί στη θέση της Ιρλανδίας, να λυγίσει δηλαδή υπό το συνθλιπτικό βάρος των χρεών τρίτων. Θα πρέπει υπολογίσει ότι όχι μόνο η Ελλάδα αλλά και η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ιταλία και η Ισπανία θα ζητήσουν ανάλογες ελαφρύνσεις αν αυτό συμβεί με την Ελλάδα, και κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για την Ευρωζώνη. Όμως, όπως έχουν αποδείξει άλλες οικονομικές κρίσεις όταν κορυφώνεται το πρόβλημα η τυπικότητα και οι κανονές παρακάμπτονται. Γι' αυτό, όσο περισσότεροι Ελληνες πείθονται ότι μπορούν να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους, τόσο καλύτερη διαπραγμάτευση θα πετύχουν με την Ευρώπη που θα πρέπει να τους αποτρέψει από το να το κάνουν. Κι αυτό γιατί μπορεί οι Γερμανοί, οι Ολλανδοί και οι Φιλανδοί πολιτικοί να ανησυχούν για το πώς θα παρουσιάσουν στους ψηφοφόρους τους την ανάγκη να παρέχουν ατελείωτα ποσά στην Ελλάδα, αλλά κάθε άλλη επιλογή θα είναι ακόμη χειρότερη».

Στη σημερινή εποχή βλέπουμε πως το Ευρώ, το σκληρό και άκαμπτο νόμισμα στο οποίο επιμένει η ευρωπαϊκή τραπεζική ελίτ, λειτουργεί όχι απλά ως εργαλείο, αλλά ως όπλο μαζικής καταστροφής και στρατός κατοχής, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και για όλη την Ευρώπη, οφελώντας κυρίως τη Γερμανία ή την Ολλανδία, ενώ οι υπόλοιποι καταποντίζονται οικονομικά κι εξανδραποδίζονται εργασιακά και του γερμανικού λαού συμπεριλαμβανομένου. Όπως είπε ο Βρετανός ευρωβουλετής Nigel Farange (09/02/10), «...σήμερα έχουμε τη σιδερένια γροδιά της Κομισιόν και την είδαμε με την Ελλάδα να γίνεται προτεκτοράτο. Καημένη Ελλάδα, παγιδεύτηκες στον εφιάλτη του Ευρώ. Ενάντια στις ευρωπαϊκές αξίες, αφαιρέσατε εθνική κυριαρχία κι αυτό το χρησιμοποιήσατε. Επιμένετε ακόμη στη σταθερότητα, κι αυτό σημαίνει ότι εκατομμύρια άνθρωποι θα υποφέρουν, προκειμένου να συντηρηθεί αυτό το καταστροφικό σχέδιο με το Ευρώ. Θα καταρρεύσει, δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό, αφού δεν προσαρμόζεται στις ανάγκες των χωρών και δεν έχει την αρμόζουσα στίριξη των λαών». Στις 13/01/09 ο Farange είπε: «Με το Ευρώ εγκλωβίσατε τον κόσμο σε μια οικονομική φυλακή, σ’ ένα κάτεργο, από το οποίο για να βγουν θα χρειαστεί θάρρος, ηγεσία και πιθανώς η αναπόφευκτη οικονομική κατάρρευση».

Συγκρίνοντας τις περιπτώσεις της Ισλανδίας και της Ιρλανδίας, χώρες με παρόμοιο πρόβλημα αλλά διαφορετικές επιλογές, σε πρόσφατο άρθρο του το περιοδικό Εκόνομιστ γράφει: «Ενα μάθημα των αντίθετων επιλογών Ισλανδίας και Ιρλανδίας είναι ότι τα οφέλη τού να ανήκει μια μικρή χώρα σε μια μεγάλη νομισματική ένωση δεν είναι καθόλου αυτά που κάποτε εκθειάζονταν ότι είναι» αναφέρει το περιοδικό και συνεχίζει: «Οταν πανικόβλητοι επενδυτές εγκατέλειπαν τα μικρά νομίσματα το φθινόπωρο του 2008, το ευρώ φαινόταν καταφύγιο. Δύο χρόνια μετά, το ευρώ μοιάζει περισσότερο με παγίδα για χώρες που αγωνίζονται να ξανακερδίσουν εξαγωγική ανταγωνιστικότητα. Η Ελλάδα και η Ιρλανδία έχασαν την εμπιστοσύνη των αγορών, παρόλο που και οι δύο εκδίδουν ομόλογα σε ευρώ». Οσο για τους Ισλανδούς, που αρχικά θεώρησαν το ευρώ σωτηρία, τώρα δεν θέλουν ούτε να το ακούσουν! Όπως βλέπουμε, ο Farange δεν είναι απλά μια μοναχική γραφική φωνή στο Ευρωκοινοβούλιο, η έως τώρα αποτυχία του Ευρώ είναι κάτι που το συνομολογούν όλο και περισσότεροι αναλυτές, διαφόρων ιδεολογικών τάσεων.

Εάν άραγε ο Χίτλερ είχε χρησιμοποιήσει τα χρήματα που ξόδεψε για τον Β’ ΠΠ, δίνοντας δάνεια στις άλλες χώρες της Ευρώπης, λέτε να είχε κερδίσει τον πόλεμο; Μάλλον όμως θα έπρεπε να συμπράξει με τη Μεγάλη Βρετανία, αφού αυτή είχε μεγαλύτερη τεχνογνωσία σε τούτη τη μορφή πολέμου.

Στο «δια ταύτα», τι θα πρέπει να γίνει; Ο Mark Weisbrot γράφει (NYT, 9/5/2011): «Η ταχεία ανάρρωση της Αργεντινής οφείλεται κατά κύριο λόγο στο ότι απελευθερώθηκε από τις αυστηρές δημοσιονομικές και νομισματικές πολιτικές που της επέβαλλαν. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και στην Ελλάδα, εάν αποφασίσει να επιστρέψει στη δραχμή. Η υποτίμηση θα τονώσει το εμπορικό ισοζύγιο, καθιστώντας τη χώρα ανταγωνιστική με φθηνές εξαγωγές και ακριβές εισαγωγές. Πολλά δημοσιεύματα έχουν επίσης προβλέψει κατακόρυφη αύξηση του ελληνικού χρέους στην περίπτωση εξόδου από την ευρωζώνη. Η Ελλάδα όμως, ούτως ή άλλως, δεν πρόκειται να αποπληρώσει το χρέος της, όπως έκανε και η Αργεντινή μετά την υποτίμηση».

«Είναι σχεδόν δεδομένο πως - υπό την απειλή της εξόδου από την ΟΝΕ - οι Ευρωπαίοι θα προτείνουν στην Ελλάδα μια ευνοϊκότερη συμφωνία. Ισως να έχουν ήδη συντάξει μια εναλλακτική πρόταση. Η ουσία όμως είναι πως η Ελλάδα δεν θα πρέπει να «βολευτεί» με καμία συμφωνία που δεν θα της επιτρέψει να βγει από την ύφεση και να επιστρέψει στην ανάπτυξη. Η προσπάθεια διευκόλυνσης της εξόδου της Ελλάδας από την κρίση απέτυχε. Εάν η προσφορά της Ευρώπης φτάνει μέχρι εδώ, μάλλον ήρθε η ώρα του «αντίο» στο ευρώ. Και όχι μόνο για την Ελλάδα».

Κλείνοντας, θα ήθελα να σημειώσω, ότι η επιβολή του Ευρώ στην Ευρώπη δημιούργησε μεγάλο δημοκρατικό έλλειμμα σε ολόκληρη την ήπειρο, αφού δεν διαθέτει την απαραίτητη νομιμοποίηση από τους ευρωπαϊκούς λαούς. Στην πραγματικότητα μόνο δύο χώρες ψήφισαν για το Ευρώ, η Δανία και η Σουηδία και αμφότερες ψήφισαν αρνητικά. Επίσης, Όπως λέει ο Nigel Farange: «Πρέπει να υποφέρουν εκατομμύρια για να συνεχιστεί το Ευρω-όνειρό σας. Το Ευρώ αντιπροσωπεύει μια πολιτική τάξη που επιβάλει το θέλημά της στους ευρωπαϊκούς λαούς. Τώρα έχουμε μια νέα ευρωπαϊκή εξουσία, η οποία διαθέτει τεράστια δύναμη. Δεν έχει μόνο υπουργό εξωτερικών, ή τη δυνατότητα να συνάπτει Διεθνείς Συνθήκες, αλλά επιπλέον έχει τη δυνατότητα να κάνει χρήση έκτακτων εξουσιών και κυριολεκτικά να καταλαμβάνει χώρες. Αξίζει να θυμηθούμε ότι η Συνθήκη της Λισαβώνας, που δίνει στην Κομισιόν αυτές τις εξουσίες, επίσης δεν έχει δημοκρατική νομιμοποίηση στην Ε.Ε. Πρέπει να θέσουμε το μέλλον της Ευρώπης ενώπιον των λαών κάθε κράτους-μέλους, με ελεύθερα και δίκαια δημοψηφίσματα».

Εν κατακλείδι, ο δρόμος για τη διάσωση της χώρας και του λαού από την ξένη κυριαρχία, δεν είναι σε καμμία περίπτωση στρωμένος με ροδοπέταλα και πλέον όλες οι επιλογές θα έχουν σημαντικό κόστος. Ο Ε. Τσακαλώτος, σε ομιλία του στους Αγανακτισμένους της Δράμας (25/06/11) τόνισε πως η μοναχική πορεία μέσα σ’ έναν ανταγωνιστικό κόσμο, με εθνικό νόμισμα και αυτόνομη οικονομία μέσα σ’ ένα περιβάλλον που βρίσκεται σε ύφεση, θα είναι πολύ δύσκολη και περίπλοκη. Ο ίδιος όμως παραδέχεται ότι μέσα σε διάστημα ενός έτους από σήμερα είναι πολύ πιθανόν να αναγκαστούμε εκ των πραγμάτων να βρεθούμε με δικό μας νόμισμα, λόγω κατάρρευσης του Ευρώ και της Ευρωζώνης. Όπως και να έχει, θα πρέπει να πιστέψουμε πολύ στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της ιδιαίτερα ευνοημένης χώρας μας και στις ικανότητες του κουζουλού λαού μας, που όταν πάει στα ξένα προσαρμόζεται θαυμάσια και διαπρέπει, ενώ στη χώρα του πνίγεται στην παρακμή και στη μετριότητα, σε μια Ελλάδα που θα πρέπει πια να πάψει να τρώει τα παιδιά της.

Κανένα κόστος δεν είναι επαχθέστερο από τη θυσία μιας ολόκληρης γενιάς στο βωμό της Χρεωκρατικής Απολυταρχίας, στην οποία σκοπεύουν να βυθίσουν το σύνολο των ευρωπαϊκών λαών, δικαιώνοντας με ανατριχιαστκό τρόπο τα γεωπολιτικά οράματα του Αδόλφου Χίτλερ και της οπορτουνιστικής τάξης που τον ανέθρεψε και ανέδειξε. Κανένας δρόμος δεν είναι δυσκολότερος από εκείνον που οδηγεί σε αδιέξοδο, δουλεία και κατάργηση όλων των κατακτήσεων και των ανθρώπινων ελευθεριών, υπέρ των οποίων ποταμοί αίματος έχουν βάψει τα νερά του ρεύματος της Ιστορίας. Χρειάζεται προσεκτικός σχεδιασμός, αταλάντευτη βούληση και αποτελεσματική υλοποίηση, μα πάνω απ’ όλα χρειάζονται άνθρωποι που θα αναλάβουν την ιστορική ευθύνη και το βαρύ χρέος να φέρουν εις πέρας ένα τέτοιο τιτάνιο έργο. Ποιοι θα είναι αυτοί, δεν το γνωρίζουμε, σίγουρα όμως θα πρέπει να είναι άνθρωποι άφθαρτοι από το σάπιο κι εθελόδουλο πολιτικό σύστημα και τα τζάκια του, που κυβερνούν τη χώρα επί τόσες δεκαετίες και που μας οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια σε μια προβλέψιμη καταστροφή, άνθρωποι τίμιοι και προσηλωμένοι στον σκοπό, άνθρωποι σε τελική ανάλυση ηρωικοί, από εκείνους που μόνο οι σκληρότερες εποχές έχουν τη δύναμη να καταξιώνουν. Δικό μας έργο είναι να βοηθήσουμε στην ανάδειξη τέτοιων ανθρώπων, μέσα από το μαζικό κίνημα και να παλέψουμε με κάθε ικμάδα των δυνάμεών μας για την διεκδίκηση των βασικών δικαιωμάτων, πολιτικών και βιωτικών, τα οποία πλέον καταργούνται ή καταστρατηγούνται με τρόπο ασφυκτικό και αφόρητο.


Θάνατος στη Χρεωκρατία!!
Ζήτω η Ελευθερία!!
Ζήτω η Λαϊκή Κυριαρχία!!