Φίλε Χάος,
Χαίρε! Όμως, οι απορίες και οι ερωτήσεις σου έχουν «ακαδημαϊκό ύφος» ή νομίζω; Διαφορετικά θα έλεγα, πως δείχνεις «περιέργεια», αν όχι …αδιακρισία! Έχω έναν πολύ αγαπημένο μου φίλο, που λέει σε τέτοιες περιπτώσεις: «Από όπου κι αν τα πήρες δώστα μου, αρκεί να είναι δωρεάν»… Εν πάση περιπτώσει, θα σου δώσω μερικές «πηγές»:
-Για τους
Κοσσαίους® «Τα γράμματα της Αμάρνα», «Cambridge Ancient History», «Struggle of the Nations» του Maspero κ.α. είδους «μνήμες».
-Για τους
Ηδωνούς® Όμηρος, Απολλόδωρος ο Αθηναίος, Υγίνος, Διόδωρος Σικελιώτης, (πολυ)τοπικές «μνήμες» και «παραδόσεις» κ.α.
Παραβλέπω δε παντελώς την τελευταία σου ερώτηση, για το «μαγικό»…Πάντως «θεμελιώδη αξία» έχει, το πώς «συνειδητοποιεί» κανείς (συναίσθηση + αντίληψη+ «εγώ», μαζί) τη «διαφορά». Τον χρόνο, έτσι κι αλλιώς, όλοι(
μας τον «μετράμε», από ακαταμάχητη «συλλογική συνήθεια»: «
…της διαφοράς, μεταξύ σιωπής και μετα- αυτής». Πόσοι άραγε άνθρωποι γνώρισαν ή αναρωτήθηκαν έστω ποτέ τους, για το έθιμο της «ενός λεπτού σιγής»; Το «ιστορικό» του, το «ανθρώπινο» του, αλλά ίσως και κάτι ακόμη που δεν το «γνωρίζουμε»;
Θα υπαινιχθώ μία «διαφορά», από την «καθημερινότητά» μας. Τα χρήματα ενός πελάτη της, μία Τράπεζα, τα ονομάζει «Κατάθεση», εφόσον τα έχει διαθέσιμα στα ταμεία της. Ενώ τα ίδια χρήματα, εφόσον η ίδια Τράπεζα δεν τα διαθέτει στα ταμεία της, επειδή και η ίδια τα κατάθεσε κάπου, τα ονομάζει «Δάνειο». Η «διαφορά», μεταξύ «Δανείου» και «Κατάθεσης», δεν είναι λογιστική, αλλά μόνον «ηθική». Ενώ λογιστικά, πάντα: «Κατάθεση=Δάνειο»!
Φιλικά Νωεύς
Τα μυστικά των Μάγων και του Ναού
Τα 78 κλειδιά των «μαγικών μυστικών», με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, μαρτυρούν τον χρόνο. Ένα από αυτά, τον ορίζει. Τα υπόλοιπα ορίζουν τις 77 διαφορές, που τον προϋποθέτουν.
Ο χρόνος κάνει το μηδέν και το άπειρο να υπάρχουν, επειδή ο ίδιος δεν είναι ούτε μηδενικός ούτε άπειρος. Απέναντι στο μηδέν και το άπειρο, ο χρόνος αντίκειται, είναι «αντικειμενικός». Ως «τέτοιος», διαποτίζει με την παρουσία του κι όλες τις κάρτες Ταρώ, μέσα από τη συμβολική αλληλουχία των ιχνών του και των δεικτών(συμβόλων) τους.
Ο πιο γνωστός αρχαίος σταθμός του «ΤΑΡΩ» υπήρξε η χώρα των Αναριάκων, λαού «προ-Άριας»(πριν το 2.500 π.Χ.) ιστορικής παρουσίας, γύρω από τις δυτικές και βόρειες παρυφές του όρους Ινδοκούχ. Τελευταίος δε «σοφός» και «δίκαιος Βασιλιάς» που διδάχθηκε το «ΤΑΡΩ», κατʼ ευθεία από ηγέτη των Αναριάκων, ήταν ο Δηϊόκης των Εκβατάνων(710 π.Χ. περίπου).
Κατά τις μαρτυρίες του Φερεκύδη, Δημοσιογράφου εποχής(7ου-6ου π.Χ. αι.), η «Δέλτος»(Κάρτα) του Μάγου, μεταξύ των υπόλοιπων 77, για τους Αναρίακες ήταν η «εβδομηκοστή έβδομη»: η 78η, ήταν του Τρελού! Ήταν ένα τετραγωνισμένο κομμάτι από δέρμα αρσενικού εριφίου, βαμμένο με ανεξίτηλο μαύρο χρώμα. Επάνω στο μαύρο «πίνακα», με 77 «χρυσές σφήνες», ήταν γραμμένα τα ονόματα των έξι διασωθέντων από τα χέρια των Κοσσαίων μάγων:
«
MENON-
LELIT-
MATAS-
KOKIS –
NA ʼMA –
KISTAS».
Καθώς θα φανέρωνε ο Δηϊόκης στο γιο και διάδοχό του Κυναξάρη, αλλά και σε μαθητές του στα «Δίκαια των Ανθρώπων», με τα έξι εκείνα ονόματα οι Αναρίακες, μνημόνευαν, και μία «αλήθεια». Ότι δηλαδή, φεύγοντας από τη Βαβυλώνα οι Έξι, χρεώθηκε ο καθένας τους, από 13 κλειδιά.
Το μαύρο «χαρτί», το κρατούσε στα «χέρια» της η ΝΑʼΜΑ. Τα υπόλοιπα 11 μυστικά, που είχε κλειδωμένα πάνω της, αγνοούσε η ίδια, αν οι κατά την τάξη του Ναού κτήτορες τους ήταν, από τους νεκρούς Μάγους ή τους υπόλοιπους πέντε επιζώντες. Αλλά για το μαύρο «χαρτί» γνώριζε, ότι ο νόμιμος κτήτορας του, προ Κοσσαίων, ήταν μεταξύ των υπόλοιπων πέντε επιζώντων.
Το δικό της βέβαια χρέος, αυτό καθεαυτό, παρέμενε το ίδιο, όπως και προ Κοσσαίων: εκείνος της «Ιέρειας» των «Δώδεκα Ωρών». Κάθε «Ώρα» ήταν ένα «μυστικό», από εκείνα που ʽχαν μείνει ορφανά από τους Μάγους θεράποντές τους. Τούτο σήμαινε, ότι εφόσον θα παρέμενε πιστή φύλακας των 12 κλειδιών, θα έπρεπε να διατηρήσει «άγαμον παρθενία». Γιατί, στην προ Κοσσαίων εποχή και ήδη επί εφτά χρόνια, η ΝΑʼΜΑ ήταν κοινή σύζυγος των ένδεκα νεκρών (πια) Μάγων κτητόρων τους και ενός επιζώντος.
Οι δώδεκα «Δέλτοι» των «Ωρών», με την πρώτη ανάγνωσή τους από ένα σημερινό μάτι, θα θύμιζε τα «Ζώδια». Αλλά και άλλες γνωστές και διακεκριμένες δωδεκάδες: ανθρώπων, ζώων, πραγμάτων, πράξεων, ποιοτήτων και καταστάσεων. Μία δεύτερη ματιά, πιο διεισδυτική ίσως από εκείνη ενός σύγχρονου «θεωρητικού Αστρολόγου», θα πρόσεχε και κάποιον «ουράνιο χάρτη». Αν η ματιά εκείνη έδειχνε λίγη περισσότερη «περιέργεια» θα διαπίστωνε, ίσως, ότι όταν οι 12 «κάρτες» θα έμπαιναν σε μία άλλη συγκεκριμένη διάταξη, θα αποκάλυπταν τους «δώδεκα παλμούς» της «ανθρώπινης συνείδησης»:
«Προβολή, Συμβολή, Υπερβολή, Μεταβολή, Περιβολή, Παραβολή, Υποβολή, Διαβολή, Αναβολή, Καταβολή, Επιβολή και … Νόηση(Εμβολή)». Για καθένα «παλμό» αντιστοιχούσε και μία από τις επόμενες σημερινές «κάρτες Ταρώ», αλλά με ανάποδη αρίθμηση: 76
[FONT="][1][/FONT], 75, 74, κ.ο.κ. μέχρι 65.
Το «65», η «Νόηση», κατά τους Αναρίακες, τον Δηϊόκη και τον Φερεκύδη, ήταν η «προδοσία της συνείδησης», ο «θάνατός» της! Ο Πιέρ Σιμόν ντε Λαπλάς έγραψε για τη Νόηση στα «Δοκίμιά» του:
«
Αν υπήρχε μία Νόηση που να γνώριζε σε κάθε στιγμή όλες τις δυνάμεις που δίνουν κίνηση στη Φύση και τις σχετικές θέσεις όλων των πραγμάτων που υπάρχουν σʼ αυτή, κι αν αυτή η Νόηση ήταν τέτοια ώστε να κατορθώσει να αναλύσει τα δεδομένα, θα μπορούσε να συνοψίσει σʼ ένα μοναδικό τύπο την κίνηση των μεγαλύτερων σωμάτων του σύμπαντος μαζί μʼ αυτή των ελαφρύτερων ατόμων: για μία τέτοια Νόηση τίποτε δεν θα ήταν αβέβαιο. Και το μέλλον όπως και το παρελθόν, θα γινόταν μπροστά στα μάτια της». Και τα μάτια της Νόησης αυτής, δεν μπορεί παρά να είναι, αυτή καθεαυτή η ζωντάνια: «Ο Θεός είναι ζων και Θεός των ζώντων», που «δίνουν κίνηση στη Φύση»!
Νόηση και Προβολή, αποτελούν «νόμισμα» της συνείδησης, με τις «δύο όψεις» του. Το «μυστικό» της ζωντάνιας έγκειται, στο μυστήριο της «νοητικής βεβαιότητας», απέναντι σε κάθε επόμενη («καινή») προβολή. Εξ ου και οι σημερινοί «μάγοι εργαστηρίου», οι ενασχολούμενοι με τα του «Εγκεφάλου» γενικά, αλλά και του «ανθρώπινου» ειδικότερα, καταλήγουν στη «Βιολογία»!
«
Θα ήθελα με ευχαρίστηση,
σε ένα πείραμα,
τη σκόνη αυτού του κόσμου
με τις σταγόνες της δροσιάς
να ξεπλύνω», τραγουδούσε ο Ιάπωνας ποιητής Μπάσω(Basho) το 1660(μΧ) περίπου.
Ο Μπάσω ήταν ένας μάγος του «Ανατέλοντος Ηλίου». Αναζητούσε μες στη Φύση, την ανανέωση της ψυχής του. Στο ποίημά του «Το Ιστορικό ενός ανεμοδαρμένου Ανθρώπινου σκελετού», η «πίπτουσα σταγόνα δροσιάς» είναι η αρχή της μαγείας εκείνης, που η ψυχή νοιώθει καθαρή, σαν τη «θεωρεί». Είναι ο «έρως», πριν το «ωμέγα» του!
Ο Μπάσω, ποτέ του δεν «έδωσε λογαριασμό» για το «τι ψυχή θα παρέδιδε» και «σε ποιον», γιʼ αυτό και δεν επιβάρυνε καν τους συνανθρώπους του, με «έξοδα ταφής» του. Ποτέ δεν έμαθε κανείς, από όσους είχαν τη χαρά να τον γνωρίζουν, αλλά και εκείνους που είχαν τη φήμη του στο νου τους, πως και για πού εξαφανίστηκε μία ημέρα στα σαράντα του(1684). Επέστρεψε μετά από δέκα τέσσερα χρόνια, ως «σκελετός του εαυτού» του, τραγουδώντας:
«
Απόψε ο αέρας φυσά
μέσʼ απʼ τα κλαδιά του Μπάσω[FONT="][2][/FONT],
Ακούω τη βροχή να πέφτει,
Σταγόνα πάνω στη λεκάνη».
Το πρωινό κιόλας της επομένης, χαράματα, πριν ξυπνήσουν του ήλιου «οι πλανεύτρες θυγατέρες», σηκώθηκε και έφυγε πάλι πεζά στο μισοσκόταδο, απαγγέλλοντας σε χαμηλό και αργό τόνο:
«
Σπάζοντας την ησυχία
Μίας αρχαίας λιμνούλας
Ένας βάτραχος πήδηξε μες στο νερό
Ένας βαθύς συντονισμός»!
Η ΝΑʼΜΑ έμεινε σε «άγαμον παρθενία» και χάθηκε μέσα στη φούρια του χρόνου και της ανθρώπινης ιστορίας. Ό, τι και όσα να έλεγαν για εκείνην οι Αναρίακες, μετά από χίλια χρόνια, τότε το 710 π.Χ. οι άνθρωποι θα το «πίστευαν», σαν κάτι το φυσικό ή εφικτό. Σήμερα όμως, «εποχή διαστημικών αναζητήσεων» και σχετικών ονειροπολήσεων, θα γίνονταν αντικείμενο, μάλλον «χλευασμού» ή, στη χειρότερη περίπτωση, τροφή για «εξωγήινες προσδοκίες»!
Το μαύρο «χαρτί» ανήκε στο Μάγο, που την επόμενη χρονιά, εκείνης της κατάληψης από τους Κοσσαίους, θα είχε τα πρωτεία στο Ναό. Θα ήταν ο «Αρχιερέας ενιαυσίου». Όμως η Ιέρεια είχε επίσης χρέος τιμής και αφοσίωσης προς τον Ναό, όσο θα ανέπνεε, να μη φανερώσει ποτέ το όνομά του. Η ΝΑ ʼΜΑ συνεπώς, έκρυβε με την αναπνοή της, δύο μεγάλα μυστικά: και ότι ήταν ζωντανός ο «Αρχιερέας» και το όνομά του. Εκείνος ήταν ο κλειδοκράτορας, του «μαύρου χαρτιού»!
[FONT="][1][/FONT] Η αρίθμηση φυσικά στο παρόν κείμενο είναι συμβατική. Η «76» αντιστοιχεί στην Ιέρεια» κ.ο.κ. τ.σ.
[FONT="][2][/FONT] Basho: μία γιαπωνέζικη ποικιλία μπανανιάς, από την οποία δανείστηκε ο Ιάπωνας ποιητής το επώνυμό του τ.σ.
