Όταν ο/η σύντροφος, είναι προσκολλημένος/η στους γονείς του/της

Αρχική Δημοσίευση από Isiliel:

Να προσθέσω ότι τα πρώτα χρόνια της γνωριμίας τους, θεωρήθηκε από την οικογένεια της κοπέλας προσόν, η αγάπη του ανδρός για την οικογένειά του, αφού φρόντιζε την άρρωστη γιαγιά του και συμπαραστεκόταν στους γονείς του σε κάθε δυσκολία.

Click για ανάπτυξη...

Νομίζω ότι κάθε σχέση έχει ένα παρελθόν και αυτή η σχέση έτσι όπως το θέτεις μου φαίνεται σχέση οικογενειών! Σαν αυτοί οι δύο άνθρωποι να μην χτίσαν ποτέ έναν κρυφό δικό τους κόσμο ώστε ο άντρας να τον νοσταλγεί, με τις αταξίες τους, με τις υπερβολές τους, με τα μυστικά τους.Μου είναι πολύ δύσκολο να δω έτσι τον έρωτα. Για το παιδί δεν το συζητώ ότι ήρθε σε τέτοιες συνθήκες
Όχι δεν ξέρω τι θα μπορούσα να κάνω εκτός από το να αλλάξω το κλειδί στην πόρτα (ή έστω να το γυρίζω πάνω στην κλειδαριά όταν είμαι μέσα) και να πω ότι αυτό είναι σπίτι ΜΑΣ (όπου ν=3 και 3ο το παιδί όχι η μαμά).
Παρ'όλο που λέω τέτοια αυτός δεν την αγαπά αρκετά ώστε να δει ότι δεν είναι ευτυχισμένη?

εχω ακουσει... απο τη μητερα μου. απο προσωπικη της εμπειρια...

δε ξερω πολλες λεπτομερειες ξερω μονο πως την αντεξε 7 ολοκληρα χρονια αλλα στο τελος λυγισε και χωρισε.

και για να τα παρω με τη σειρα... η μητερα μου πριν κανει την καλυτερη επιλογη της ζωης της (παντρευτει τον πατερα μου) ειχε σχεση 7 χρονων με καποιον αλλον με τον οποιο αποτι ξερω ειχαν πολυυυυ μεγαλο ερωτα. και οι 2.
βεβαια αυτος ηταν μοναχοπαιδι και υπερβολικα προσκολλημενος στη μητερα του... στην αρχη ηταν ολα καλα. οταν ομως το επισημοποιησαν και αρραβωνιαστηκαν η μητερα του αποδειχθηκε πολυ σκυλα αποτι ξερω.

επαιρνε τηλεφωνα τη γιαγια μου, και της εκανε παραλογα παραπονα για τη μητερα μου και η κακομοιρα η γιαγια μου δε τα ελεγε στη μαμα μου για να μη τη στεναχωρησει.

η μητερα μου εμενα πολυ συχνα στο σπιτι του, βοηθουσε την μητερα του με τις δουλειες και εκεινη της φωναζε χωρις λογο. και εκεινος την υπερασπιχοταν τη μανα του στη μητερα μου.

εβαζε λογια στο γιο της, του ελεγε να πει στη μητερα μου να πει στον πατερα της να του παρει αυτοκινητο και αλλα πολλα..

ωσπου μια μερα, ενω ηταν ετοιμη να παντρευτουν, ειχαν κανει ανακαινιση το σπιτι ειχαν παραγκειλει επιπλα και τα σχετικα η μητερα μου τα βροντηξε ολα και εφυγε...

αυτος την κηνυγουσε, πηγαινε καθε μερα και την περιμενε εξω απο τη δουλεια της και η μητερα μου αν και τον αγαπουσε πολυ (ο πρωτος της ερωτας, λογικο) εκανε την αδιαφορη γιατι ηξερε οτι θα εχει τα ιδια και χειροτερα αν γυριζε πισω.

τεσπα, μετα απο κατι μηνες η μαμα μου παντρευτηκε εναν διμετρο γαλανοματη ξανθο κουκλο (τον πατερα μου ντε), ο οποιος παρεπιμπτοτως ηταν ορφανος απο μητερα

αποτι ξερει η μαμα μου αυτος παντρευτηκε μετα απο χρονια μια την οποια παλι δεν ηθελε η μανα του. του χε ταξει κιολας να του παρει αυτοκινητο αν την χωριζε. αυτος της ειπε ψεματα οτι την χωρισε, του πηρε ταυτοκινητο και μετα την παντρευτηκε.

απο τοτε αγνοειται η τυχη του!

Καταρχήν θέλω να πω ότι η κοπέλα πρέπει να δώσει στον άντρα της να καταλάβει ότι ο τρίτος σε μια σχέση είτε από την πλευρά της, είτε από την δικιά του (όποιος κι αν είναι) φέρνει πάντα χωρισμό! Ένα ζευγάρι πρέπει να λύνει τα προβλήματα της σχέσης μόνο του κι αυτό πρέπει να δώσει στον άντρα της να το καταλάβει, χωρίς να μειώσει ποτέ τη μητέρα του σε όποια θέση κι αν την έχει φέρει. Με παραδείγματα, υπομονή και πολύ πολιτική. Γιατί ότι κι αν είναι, είναι μάνα του κι αυτός βλέπει αλλιώς τη συμπεριφορά της! Κι αν είναι εύκολο να πάει να μείνει αλλού το ζευγάρι. Όσο είναι μακριά θα είναι και αγαπημένοι!!!!

Οπως το είπες, απλώς επιβιώνει μια τέτοια σχέση, δεν ζει.
Κι αυτό λόγω του παιδιού εκτός αν η μητέρα μια μέρα σηκωθεί και δώσει ένα τέλος.

Οταν ξεκινά μια οικογένεια, κλείνει η προηγούμενη και οι γονείς και οι συγγενείς έρχονται δευτερεύοντες.
Ναι, όπως το ακούσατε(υσ. έχω λατρεία στους γονείς μου σαν μοναχοπαίδι και προσπαθώ καθημερίνα να κόβω τον ομφάλιο λώρο με κόπο, για να μην υποννοηθεί οτι δεν έχω καλές σχέσεις) Ομως όταν αυριο μεθάυριο ανοίξω το σπίτι μου, οι γονείς μου θα ζουν σε ''άλλο'' σπίτι(μεταφορικά και κυριολεκτικά)

Το ζευγάρι είναι ζευγάρι, δυάδα, δύο και κανείς άλλος.

Και καλό είναι όσες πιστεύουν αυτό να βρίσκουν άνθρωπο που έχει την ίδια αντίληψη, αλλιώς θα αντιμετωπίσουν τα παραπάνω. Το γεγονός οτι βοηθούσε τη γιαγιά και τη θειά και όποιον άλλο τελοσπάντων είναι προς τιμήν του αλλά μάλλον η κοπέλα δε μετέφρασε καλά τα γαλλικά του όταν έπρεπε, μάλλον λόγω έρωτα που ως γνωστόν είναι γκαβός.

υγ. δεν αντέχω τους μαμάκηδες με ΤΙΠΟΤΑ!
(Ούτε τον γιο μου- αν θα κάνω- θέλω ναναι έτσι και δεν παίζει ρόλο αν είσαι μοναχοπαίδι ή όχι)

Αυτό εξαρτάται απο την ανατροφή που χεις πάρει καθώς και τα παραδείγματα απο το σπίτι σου και φυσικά τον χαράκτηρα σου.

Αρχική Δημοσίευση από WhiteDrum:

Να ένας λόγος για τον οποίο με τρομάζει ο γάμος. Μαζί με κάποιον που είναι προσκολλημένος στους γονείς του παντρεύεσαι και το υπόλοιπο σόι και από 2 γίνεστε 42.

Click για ανάπτυξη...

Να μην τρομάζεις καθόλου!!!
Πως ξέρεις αν θα σου συμβεί? Πως ξέρεις πως αυτός που θα χεις δίπλα σου θα έχει αυτό το μείον.

Ο φόβος είναι κακός σύμβουλος, να μην φοβάσαι καθόλου, ακόμα κι αν σου συμβεί το τελος του κόμσου δεν είναι, υπάρχουν λύσεις για όλα και πάντα η λύση είναι για καλό.

Αρχική Δημοσίευση από Exposed_Bone:

πέρα από την πλάκα, γιατί ανάγετε το πρόβλημα σε ένα πρόβλημα ζευγαριού και όχι σε προσωπικό πρόβλημα.
Ο κάθε άντρας ή κάθε γυναίκα καθορίζει και επιλέγει τις σχέσεις του με τους γονείς. Ο σύντροφος έχει την επιλογή είτε να μην το αποδεχτεί αυτό, είτε να το αποδεχτεί είτε, σε σπάνιες όπου η σχέση είναι πολύ δυνατή, να προσπαθήσει να το αλλάξει.

Click για ανάπτυξη...

Και πέρα από το "ήξερε ο άλλος που έμπλεκε" που σαν άποψη είναι σωστή, τί γίνεται όταν ο σύντροφος με το προβληματικό οικογενειακό μέρος, αποκρύπτει, δεν εξηγεί επαρκώς, ή δημιουργεί λάθος εντυπώσεις στον άλλο; (Η μάνα μου είναι τέλεια, ή η μάνα μου ψιλογκρινιάζει δεν ειναι τίποτα, ή σε 2 μηνες θα τα χω λύσει όλα)

Και γενικότερα δεν το θεωρείτε όμως άκρως εγωιστικό και ανεύθυνο όταν ο/η σύντροφος, ενώ ξέρει ότι υπάρχει αρρωστημένη συμπεριφορά/σχέση γονιών σε σχέση με αυτόν, παρόλαυτά συνάπτει σχέσεις χωρίς να έχει πρώτα προσπαθήσει έστω να λύσει τα εσωτερικά αυτά προβλήματα ώστε να μη τα μεταφέρει στη σχέση;

Ή έστω αν δεν θέλει έστω να μείνει ούτε λεπτό χωρίς σχέση, να προσπαθήσει να αποδώσει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεου τω Θεω. Γιατί στο δια ταύτα αυτό έπρεπε πάντα να συμβαίνει. Να υπάρχει η ωριμότητα σε κάθε άνθρωπο να μπορεί να αποδώσει και τα καλά και τα κακά σε κάθε μέρος.

Δυστυχώς όμως, είτε από ανωριμότητα κάποιων συντρόφων, είτε από κακή εκπαίδευση των γονέων σε αυτά τα θέματα (ναι καλά διαβάσατε), καταντούν μερικές σχέσεις να γίνονται βάλσαμο για τα ψυχολογικά των γονιών, δημιουργώντας τοξικά χάσματα στο ζευγάρι.

Παλιότερα τα έλβεπα πιο ρομαντικά τα πράγματα, θεωρούσα ότι αρκεί η αγάπη για να λυθούν όλα τα προβλήματα (ακόμα το πιστεύω αλλά όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό πια). Πλέον είμαι πεπεισμένη ότι αν δε λυθούν από την αρχή τα όποια προβλήματα υπάρχουν με την οικογένεια του συντρόφου τότε είναι μάλλον αδύνατο να συμβεί στο μέλλον. Το πρόβλημα ξεκινάει από τον τρόπο που το αντιμετωπίζει ο άλλος, δηλαδή αν δώσει την πρέπουσα σημασία ή όχι. Όταν δώσεις χώρο στους γονείς έστω μία φορά να παρέμβουν είναι σίγουρο με μαθηματική ακρίβεια ότι θα το κάνουν σε κάθε ευκαιρία από εκεί και πέρα. Θεωρούν ότι από τη στιγμή που το ανέχτηκες μία φορά θα το δεχτείς και δεύτερη και τρίτη και και...

Δυστυχώς είναι δύσκολη η θέση σου όταν το πρόβλημα υπάρχει με τους γονείς του συντρόφου σου (και όχι με τους δικούς σου). Δεν έχεις το δικαίωμα να τους μιλήσεις εσύ - εκτός πια κι αν έχουν φτάσει στο σημείο να σε προσβάλλουν κατά πρόσωπο - και μπορείς απλά να περιμένεις να δεις πώς θα το χειριστεί ο σύντροφός σου. Σαφώς είμαι της άποψης ότι πρέπει να του επισημάνεις τη δυσαρέσκειά σου, αν δεν το έχει καταλάβει από μόνος του, και από εκεί και πέρα το πρόβλημα είναι δικό του. Αν δεις ότι αυτό που συμβαίνει δεν έχει προοπτικές να αλλάξει και ότι είναι κάτι που δε σου ταιριάζει/αξίζει/αρέσει γενικότερα τότε δυστυχώς νομίζω ότι μόνη λύση είναι ο χωρισμός.

Επιμένω όμως ότι το πρόβλημα δεν είναι οι γονείς του αλλά ο τρόπος που το χειρίζεται και το αντιμετωπίζει σε σχέση με εσένα. Αν σε υπερασπίζεται δηλαδή όταν σε κατηγορούν άδικα τότε δε νομίζω ότι υπάρχει πρόβλημα, τουλάχιστον όχι τέτοιο που να επηρεάζει τη σχέση σου σημαντικά.

Σαφώς και δε μιλάμε μόνο για την περίπτωση του "ανοιχτού πολέμου", απλά ανέφερα μία περίπτωση. Σίγουρα υπάρχουν αρκετοί τρόποι να παρέμβουν οι γονείς αν θέλουν. Το θέμα όμως και πάλι είναι πώς θα αντιδράσει ο σύντροφός σου στις παρεμβάσεις τους. Όπως υπάρχουν όρια σε κάθε μας σχέση (είτε φιλική είτε ερωτική είτε κοινωνική) έτσι πρέπει να υπάρχουν και όρια στη σχέση με τους γονείς μας. Όταν αυτά τα όρια δε γινονται σεβαστά από κάποια από τις δύο πλευρές σαφώς και θα υπάρχουν προστριβές. Όταν δε αυτά τα όρια δεν υπάρχουν καν τότε νομίζω ότι η κατάσταση είναι χαώδης.

Γι αυτό οι γονείς θα πρέπει να επιδιώκουν οι ίδιοι να ανεξαρτητοποιηθεί το παιδί τους από μία ηλικία και μετά και να πατήσει στα πόδια του. Πρέπει να πάρει τις δικές του αποφάσεις και ας είναι και λάθος, πώς αλλιώς θα μάθει; Αυτό νομίζω ότι είναι το συνηθέστερο λάθος των γονιών. Προσπαθώντας να προστατέψουν το παιδί τους φτάνουν στο σημείο να ελέγχουν τη ζωή του σε τέτοιο βαθμό που τελικά να του την κάνουν πιο δύσκολη από ό,τι θα ήταν αν απλά έκανε κι αυτό ένα λάθος...

Αρχική Δημοσίευση από Madrugada*:

Οταν ακουω τετοιες περιπτωσεις σκεφτομαι παντοτε: "αν δε θες να σου συμβουν αυτα, δεν τον παντρευεσαι και τον χωριζεις, καθως κατα την ταπεινη μου γνωμη αυτη η προσκολληση ειναι αρρωστημενη". Σκεφτομαι ακομη πως δεν ειναι δυνατον να μην εχεις παρατηρησει τι τρεχει, τη σχεση με τη μητερα του, το κατα ποσο εμπλεκεται εκεινη στις μεταξυ σας σχεσεις, στις αποφασεις που πρεπει κανονικα να ληφθουν απο το ζευγαρι κλπ

Κι ομως, μου εχουν πει πως ο ανθρωπος -ειτε προκειται για τον ανδρα ειτε για τη μητερα του- αλλαζει τοσο πολυ, σε βαθμο που δεν θα μπορουσε κανεις να φανταστει.. Δηλαδη η συμπεριφορα καποιου πριν και μετα το γαμο, μπορει πραγματικα να σε καταπληξει-συνηθως οχι ευχαριστα...

Click για ανάπτυξη...

Αρχική Δημοσίευση από moonlight:

...απο την αλλη συνηθως σημαδια υπαρχουν αν οχι τρανταχτα αλλα υπαρχουν εστω μικρα απλα εμεις δεν τους δινουμε σημμασια γιατι δεν θελουμε... ξερεις πολλες φορες οτι αν κανεις θεμα για κατι θα δημιουργησεις ενταση , τσακωμο και θα βγεις και ο κακος της υποθεσης στο τελος οποτε λες αστο καλυτερα...

αμ εδω ειναι το λαθος. καλυτερα να βγεις ο κακος της υποθεσης παρα το θυμα της υποθεσης...

Click για ανάπτυξη...

Από την μια ξέρω μάνα αγοριού που το είχε μεγαλώσει ανεξάρτητο, να ξέρει να κάνει τα πάντα, αλλά όταν παντρεύτηκε τελικά την καρριερίστα της καρδιάς του να ζητάει από αυτήν να αλλάξει και να γίνει νοικοκυρά!
Από την άλλη αν σε κάθε μικρή ενδειξη κάνεις θέμα δεν υπάρχει λογική, είναι σαν να έχεις τον άλλον στην γωνία και να περιμένεις να υποπέσει σε σφάλμα, οπότε στο τέλος το προκαλείς.
Η αγάπη του συντρόφους σου για τους γονείς του είναι σημαντικό χαρακτηριστικό και πολλές φορές σου δείχνουν ότι με ανάλογο τρόπο θα αντιμετωπιστούν και οι δικοί σου γονείς. Το θέμα των ορίων μπορεί να αντιμετωπιστεί προσωρινά, συνήθως από το τέκνο, αλλά όταν υπάρχει θα ξαναεμφανιστεί και θα είναι μια αέναη μάχη που θα πρέπει να την δίνει το ζευγάρι μαζί. Τις περισσότερες φορές αφορά τις μητέρες μια κι εκείνες μόλις "φύγουν" τα παιδιά τους νοιώθουν ότι άδειασε το σπίτι, και συνήθως και η σχέση με τον σύντροφο τους έχει ατονήσει και δεν έχουν με κάτι να ασχοληθούν. Φαντάζομαι ότι με την εργασία των γυναικών εν μέρει θα λυθεί το πρόβλημα μια και ο ελεύθερος χρόνος των μανάδων μειώνεται (πόσα λάθη να κάνεις σε τόσο λίγες ώρες? άσε που θα θέλεις και εσύ την ησυχία σου ).
Όμως εκτός από εξτρήμ περιπτώσεις είναι σημαντικό να κρατήσουμε την πόρτα μισάνοιχτη γιατί αυτοί οι άνθρωποι μας μεγάλωσαν κι αύριο θα χρειαστεί εμείς να τους συμπαρασταθούμε στα γειρατιά τους.