Ελληνική Μυθολογία

Εδώ προτείνω να συγκεντρωθούν τα δημοσιεύματα που αφορούν την Ελληνική Μυθολογία.
Βεβαίως και απορίες και συζητήσεις επί του θέματος.

H Ελληνική Μυθολογία, κατά την θεώρησή μου, περιγράφει κάτι που συμβαίνει συνεχώς...
Είναι η παραστατική περιγραφή της ενεστώσας ζωής, κάτι που αρχίζει κάθε στιγμή και ολοκληρώνεται και ξαναρχίζει. Σαν άνθρωποι, το αντιλαμβανόμεθα σαν πέρασμα του χρόνου, μας λείπει η πλήρης συνείδηση της διάστασης του χρόνου, την οποία οι θεοί κατέχουν.
Στην προσπάθεια να υπερβούμε τα όρια της γραμμικής μας αντίληψης, παρουσιάζουμε στη μυθολογία λογικές υπερβάσεις.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Από Light:

ήτοι μεν πρώτιστα Χάος γένετ'· αυτάρ έπειτα
Γαι' ευρύστερνος, πάντων έδος ασφαλές αεί
αθανάτων οι έχουσι κάρη νιφόεντος Ολύμπου,
Τάρταρά τ' ηερόεντα μυχώ χθονός ευρυοδείης,
* ηδ' Έρος, ός κάλλιστος εν αθανάτοισι θεοίσι
λυσιμελής, παντών τε θεών παντών τ' ανθρώπων
δάμναται εν στήθεσσι νόον και επίφρονα βουλήν.
εκ Χάεος δ' Έρεβος τε μέλαινά τε Νύξ εγένοντο·
Νυκτός δ' αυτ' Αιθήρ τε και Ημέρη εξεγένοντο,
ούς τέκε κυσαμένη Ερέβει φιλότητι μιγείσα.


"Στ' αλήθεια, πρώτα-πρώτα το Χάος έγινε. Κι ύστερα η πλατύστερνη Γη,
η σταθερή πάντοτε έδρα όλων των αθανάτων
που την κορφή κατέχουνε του χιονισμένου Ολύμπου
και τα ζοφώδη Τάρταρα στο μυχό της γης με τους
πλατιούς τους δρόμους.
Αλλά κι ο Έρωτας που είναι ο ωραιότερος
ανάμεσα στους αθάνατους θεούς
που παραλύει τα μέλη και όλων των θεών
κι ανθρώπων την καρδιά δαμάζει
μες στα στήθη και τη συνετή τους θέληση.
Κι από το Χάος έγινε το Έρεβος κι μαύρη Νύχτα
Κι από τη Νύχτα πάλι έγιναν ο Αιθέρας και η Ημέρα
αυτούς τους γέννησε αφού συνέλαβε ερωτικά με το Έρεβος"


Όντως, δεν υπάρχει καμμιά αναφορά για σχέση Χάους - Έρωτα (όπως αναφέρεις).
Στο παραπάνω κείμενο απ' τη Θεογονία (αν κατάλαβα καλά απ' το πρωτότυπο και τη μετάφραση...) ο Έρωτας παρουσιάζεται ως... συνομήλικος (sic) του Χαόυς.

Ησιόδου : Θεογονία. Εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, μετάφραση Σ. Γκιργκένης.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Από την Μεγάλη Ελληνική Μυθολογία του Jean Richepin της Γαλλικής Ακαδημίας,(σελ.23) 'Το Χάος είναι το Διάστημα, αλλά ένα διάστημ;α που περιέχει "εν σπέρματι" όλα όσα θ' αποτελέσουν το σύμπαν. Πρώτα Γέννησε το Έρεβος (την υπόγεια περιοχή, που, σύμφωνα με την αντίληψη των αρχαίων εκτεινότανε κάτω από την γη, τόσο μακρια όσο κι ο ουρανός πάνω απ' τον πλανήτη μας) και τη Νύκτα. Το Έρεβος κι η Νύχτα γεννούν με τη σειρά τους τον Αιθέρα και την Ημέρα. Τα Χαος είναι η απαρχή και αυτό δίχως καμμία βοήθεια γεννάει το Έρεβος και τη Νύχτα. Αυτό είναι το πρωταρχικό και δημιουργό στοιχείο.
Αμέσως μετά ο Ησίοδος αναφέρει τη Γαία και τον Έρωτα. Ο Έρωτας στη σκέψη του Ησιόδου δεν είναι παρά ένα αξίωμα μια αρχή, αλλά μια αρχή με υψηλό νόημα...

Νομίζω στον Ηρόδοτο, Όπου το Χάος είναι ο Ωκεανός, (ο οποίος στον Ησίοδο παρουσιάζεται αργότερα) ο Ωκεανός 'γέννησε' ή 'ένιωσε' Έρωτα' και άρχισε να δημιουργεί...

Έρως νοάται η συνεκτική δύναμη με διάταξη

Η Ελληνική μυθολογία αναφέρεται σε πράγματα διαφορετικών περιόδων της δημιουργίας σαν να υπήρχαν εξ αρχής. Για την κουλτούρα και την εκπαίδευση των τότε Ελλήνων, αυτό ήταν κοινή γνώση. Τον χρόνο όπως τον αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι υπερβαίνει...

Το 'αυτάρ έπειτα' και όλη η παράγραφος μέχρι που το χάος δημιουργεί, μπορεί να τοποθετηθεί μετά την δημιουργία του δωδεκάθεου ή λίγο πριν. Νομίζω ότι περιγράφει πολλούς 'χρόνους' ταυτόχρονα.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Από Rembeskes

Mα γλωσσικά μπορεί να περιγράψει έναν και μόνο χρόνο.

Αρχική Δημοσίευση από kynofilos:

Εδώ προτείνω να συγκεντρωθούν τα δημοσιεύματα που αφορούν την Ελληνική Μυθολογία.
Βεβαίως και απορίες και συζητήσεις επί του θέματος.

H Ελληνική Μυθολογία, κατά την θεώρησή μου, περιγράφει κάτι που συμβαίνει συνεχώς...
Είναι η παραστατική περιγραφή της ενεστώσας ζωής, κάτι που αρχίζει κάθε στιγμή και ολοκληρώνεται και ξαναρχίζει. Σαν άνθρωποι, το αντιλαμβανόμεθα σαν πέρασμα του χρόνου, μας λείπει η πλήρης συνείδηση της διάστασης του χρόνου, την οποία οι θεοί κατέχουν.
Στην προσπάθεια να υπερβούμε τα όρια της γραμμικής μας αντίληψης, παρουσιάζουμε στη μυθολογία λογικές υπερβάσεις.

Click για ανάπτυξη...

Έχεις δίκιο σ'αυτά που λες περί μυθολογίας. Και το θέμα που άνοιξες είναι πολύ καλό και χρήσιμο, πιστεύω. Όμως αν αρχίσουμε να συγκεντρώνουμε τα δημοσιεύματα για την Ελληνική Μυθολογία δεν τελειώνουμε ούτε όταν αυτά που ζούμε εμείς σήμερα θα είναι γραμμένα στην Ιστορία.
Αυτό που θες να κάνουμε εδώ πέρα είναι να συζητήσουμε για την Μυθολογία των Αρχαίων Ελλήνων και παράλληλα να παραθέτουμε ό,τι δημοσίευμα βρίσκουμε ή απλώς θες να συγκεντρώσουμε άπειρο υλικό που αφορά την Μυθολογία;

Η απόδοση του Δικαίου χρειάζεται την αναγνώριση μιας αυθεντίας κοινώς αποδεκτής από όλους. Τον 'αρχηγό'.

Το ηθικά σωστό ανάγει στα θεία δώρα του ανθρώπου "αιδώ και δίκην" σταλέντων από τον Δία μέσω του Ερμή προς τους ανθρώπους, την αίσθηση της 'ντροπής' (του ορίου) και την αίσθηση της δικαιοσύνης (να δέχονται ένας τρίτος να τους λύνει τις διαφορές).

Από τη συζήτηση περί Δικαιοσύνης...

Isi, Σε κατευχαριστώ για το 'δώρο' του δελφινιού...

Η Αμάλθεια τον έθρεψε το Δία και δέχτηκε να του χαρίσει το σπασμένο κέρας "Το κέρας της Αμαλθείας" που χαρίζει τα πλούτη της γης...
Όπως και δέχτηκε να του Δώσει το δέρας της το αδιάτρυτο, που τον βοήθησε στις μάχες του και με την σειρά του έδωσε στην κόρη του Αθηνά... και ονομάζεται αιγίδα (προστασία)
Την συνδέουν με Αίγα (κατσίκα) αν και είναι ενα υπεφυσικό τρομερό πλάσμα που ζει στα έγκατα της γης...

Σε άλλη αναφορά το ανέθρεψαν περιστέρια...
Ο Αετός, του έφερνε κάθε μέρα νέκταρ και ο Δίας τον έκανε αθάνατο και τον ευλόγησε...

Ο αστερισμός του Ωρίωνα με τον Σείριο τον σκύλο του στο δεξί του πόδι... Όταν "πέθανε" ο Ωρίωνας, όπως πέθανε έγινε αστερισμός. Ο Σείριος μόνος του έγινε επικίνδυνος και οι Άνθρωποι παρεκάλεσαν τον Δία να τους γλυτώσει αυτός δε είπε οι Άνθρωποι να τον τιμούν τον Σείριο (τον Κύνα) στο ψηλότερο βουνό και έκανε τον Σείριο αστερισμό στο δεξί πόδι του Κυρίου του, τότε Υιό του Θεού του Δία, Ωρίωνα.
Τούτο μπορεί να ιδωθεί σαν αναφορά σε μια μακρά περίοδο της ιστορίας της ανθρωπότητος, όπου μέσω 'φωτισμένων' παιδιών του θεού ανθρώπων, μαθαίνει η ανθρωπότητα να συμβιώνει με κάποια από τα ζώα και να ζει μαζι τους...

Επιτρέψτε μου δε να τολμήσω να σκεφτώ ότι η περίοδος αυτή στην ιστορία της ανθρωπότητος ανάγεται πολλούς κατακλυσμούς πρίν, κάτι που τολμώ να σκεφτώ από τον Τίμαιο του Πλάτωνα, όπου ομολογείται πως αυτά που συζητούν είναι πολλών δεκάδων χιλιετειών ιστορία την οποία οι Αιγύπτιοι που δεν υπέφεραν από κατακλυσμούς "το πολύ να σηκωθεί λίγο η στάθμη του Νείλου", κρατούσαν καταγεγραμμένα.
Θα βρίσκαμε με ακρίβεια πότε αναφέρεται αν μπορούσαμε να υπολογίσουμε πότε έγιναν οι εκρήξεις Σούπερ Νόβα στην θέση των Αστερισμών του Ωρίωνα και του Σείριου που ευθύνονται για τη Δημιουργία τους.

Νομίζω τότε άλλαξε η όψη του νυχτερινού ουρανού όπως λέμε και για το αστέρι της Βηθλεέμ.

Αρχική Δημοσίευση από Isiliel:

Αμφιτρίτη είναι το όνομα της κόρης μου

Click για ανάπτυξη...

Σας εύχομαι Αιώνια Ζωή και Ευδαιμονία.....

(δεν αναφέρομαι στην πολυγαμία του Δία, βεβαίως βεβαίως)

Εδώ μια μικρή σκέψη, Πρόκειται για τον θεό... Όπως τώρα μια θρησκευόμενη γυναίκα ονειρεύεται να γεννήσει έναν Μεσσία, εύκολα φαντάζομαι να το ποθούν οι τότε νέες, να φέρουν στον κόσμο έναν ημίθεο

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Από την ένωση της Αφροδίτης και του Άρη ή του Δία κατ' άλλους γεννιέται ο Έρως...
Της αγάπης και του πολέμου... του αισθησιακού και του βίαιου... δύο φαινομενικών αντιθέσεων...
ή του όμορφου και του κυρίαρχου... από αντίθεσης το ταίριασμα γεννιέται παίρνει 'οστά' ο έρως, η συνεκτική δύναμη με σκοπό...

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Αναφέρεται ότι το γράμμα Υ ανήκει σαν επινόηση στον Πυθαγόρα και την φιλοσοφική του σχολή.

Είναι το 22ο γράμμα της Ελληνικής αλφαβήτου, το αρχικό της Λέξης Υγεία και χρησιμοποιήθηκε σαν πρότυπο της ανθρώπινης ζωής.

Συμβολίζει την επιλογή που έχει κάθε άνθρωπος (όπως και ο ίδιος ο Ημίθεος Ηρακλής) να διαλέξει μετά την παιδική του ηλικία που συμβολίζεται από την κάθετη γραμμή, ανάμεσα στον δεξί η τον αριστερό δρόμο της ζωής. Ο δρόμος Δεξιά, όπως κατά την καλλιτεχνική γραφή του Υ, είναι στενός και δύσκολος στην αρχή, καταλήγει όμως σε πλάτωμα... είναι ο δρόμος της Αφιερωμένης ζωής σε πνευματικές επιδιώξεις.
Ο αριστερός δρόμος είναι πλατύτερος και ανοικτός και πιο εύκολος, είναι ο δρόμος της Ενεργής Ζωής ενός συνηθισμένου ανθρώπου με σκοπό κοσμικές επιδιώξεις και καταλήγει σε στροφές και δυσκολίες.

Από "Οδηγός για το Πυθαγόρειο ΤΑΡΩ " εκδόσεις ΚΡΥΩΝ ISBN 960-87907-9-4

Ο Ηρακλής τα Είδε αυτά και διάλεξε τον Δεξί δρόμο συνειδητά και με απόφαση...

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Η Αλκμήνη, απ' όλες τις καρπερές γυναίκες, είταν η πιό όμορφη και η πιό ψηλή. Καμμιά γυναίκα, απ' όσες γεννηθήκανε από θνητά αντρόγυνα, δεν της παράβγαινε στη φρονιμάδα. Τα μαλλιά της και τα μαύρα της βλέφαρα αναδίδανε μια χάρη ισάξια με τη χάρη της χρυσοστόλιστης Αφροδίτης. Η Αλκμήνη αγαπούσε τον άντρα της, όσο δεν αγάπησε ποτέ άλλη γυναίκα τον δικό της"

Από Μεγάλη Ελληνική Μυθολογία Ζ Ρισπέν σελ. Β-89

Από την ένωση Αμφιτρίτης και Ποσειδώνα γεννήθηκαν ο Τρίτων, η Ρόδος και η Βενθεσικύμη.

Από Μεγάλη Ελληνική Μυθολογία Ζ Ρισπέν σελ. Α-189

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Από την συζήτηση για τα Ταρώ:

Πράγματι να γνωρίζεις τι είναι καλό και τι κακό είναι μια δύναμη που ο ίδιος ο Δίας κατέκτησε πολύ δύσκολα.
Η ιστορία της Μήτιδος της πρώτης γυναίκας του Δία, κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος. Ο Ησίοδος την παρουσιάζει σαν προσωποποίηση της σοφίας.
Αυτή η ένωση είχε τραγικό τέλος.
Σύμφωνα με μιά προφητεία, η Μήτις, αφού θάφερνε στον κόσμο το παιδί που είχε στα σπλάχνα της, θα γεννούσε ύστερα ένα γιό πανίσχυρο προορισμένο να γίνει Βασιλειάς των Θεών. Ώστε ο Ζευς κινδύνευε να εκθρονιστεί και αυτός με τη σειρά του. Πηγαίνει και συμβουλεύεται το αρχαιότερο από τα θεϊκά ζευγάρια, τον Ουρανό και τη Γαία. Και να ποιό ήταν το αποτέλεσμα. Για να γλυτώσει ο Ζεύς από την τρομερή μοίρα που τον απειλεί το μόνο μέσον που υπάρχει είναι να καταπιεί την Μήτιδα μαζί με το παιδί που έχει στα σπλάχνα της. Μ' αυτό τον τρόπο πετύχαινε όπως λέει ο Ησίοδος, δύο σκοπούς: παραμέριζε κάθε κίνδυνο να εκθρονιστεί και καταπίνοντας την Μήτιδα θα μάθαινε τι είναι το καλό και το κακό και θα αποκτούσε αυτός όλη τη σοφία. (Σας θυμίζει τον Αδάμ και το μήλο; )
Γέννησε με τον γνωστό τρόπο την Αθηνά πάνοπλη... Αναταράχτηκε κι η θάλλασα και τα σκοτεινά της κύματα υψώθηκαν αλλά καταλάγιασαν σε λίγο, κι ο δοξασμένος γιός του Υπερίωνα κράτησε τ' άλογά του, ώσπου η νεαρή παρθένα Παλλάς Αθηνά έβγαλε από τους αθάνατους ώμους της τα θεϊκά όπλα κι ο συνετός Δίας, αναγάλλιασε.

Από Μεγάλη Ελληνική Μυθολογία Ζ. Ρισπέν (σελ. Α-41)

Εδώ βλέπουμε και την μόνη προσέγγιση που μας διατίθεται στην σοφία, την Αθηνά, προστάτιδα των επιστημών και των τεχνών, των οποίων η πρόοδος και εφαρμογή δημιουργεί δυνατότητες και πράγματα έξω από τη φύση του κόσμου τούτου (όρα υπολογιστές και κινητά) και μορφές τέχνης αφηρημένες που όμως επικοινωνούν...

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Από τη συζήτηση για τον υποβιβασμό του Πλούτωνα από πλανήτη και ανάδειξη της Έριδος στη θέση του, "Έρις και Δυσνομία"

Από μια έκδοση μυθολογίας: ο θεός του πολέμου Άρης ειχε ακόμα για δορυφόρους την Έριδα και τις Κήρες. Η Έρις ήταν αχόρταγη για βιαιότητες και "αδύνατη όταν γεννιέται, γρήγορα ψηλώνει και αποτυπώνοντας στη γη τα βήματά της, κρύβει το μέτωπό της στα ουράνια. Αυτή τρέχοντας ανάμεσα στα πλήθη σκορπάει και στις δυο πλευρές μια ολέθρια μανία και κάνει να πληθαίνουν τα βογκητά των μαχητών". Έχει για έμβλημά της έναν πυρσό αναμμένο για να "ανάψει" τον καυγά.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Αρχική Δημοσίευση από Αρκτούρος:

να συζητήσουμε για την Μυθολογία των Αρχαίων Ελλήνων και παράλληλα να παραθέτουμε ό,τι δημοσίευμα βρίσκουμε ή απλώς θες να συγκεντρώσουμε άπειρο υλικό που αφορά την Μυθολογία;

Click για ανάπτυξη...

Αγαπητέ Αρκτούρος καταλήγουμε να γράφουμε εδώ αποσμάσματα της Ελληνικής Μυθολογίας που μπορούν κάπως να 'φωτίσουν' τη ζωή μας.

Αρχική Δημοσίευση από kynofilos:

Αγαπητέ Αρκτούρος καταλήγουμε να γράφουμε εδώ αποσμάσματα της Ελληνικής Μυθολογίας που μπορούν κάπως να 'φωτίσουν' τη ζωή μας.

Click για ανάπτυξη...

Έχεις απόλυτο δίκιο και θα σου δώσω άλλη μια φορά συγχαρητήρια για το post σου γιατί σίγουρα εδώ θα μαζέψουμε ένα μεγάλο υλικό, που θα βοηθήσει πολλούς.


Λοιπόν, παραθέτω κι εγώ με τη σειρά μου την ιστορία του Φρίξου και της Έλλης και το θέμα γύρω από το χρυσόμαλλο δέρας.

Η ιστορία του Φρίξου και της Έλλης

Ο μύθος που μεταφέρει δραματοποιημένα τις υπερπόντιες ναυτικές επιχειρήσεις των Μινυών του Ορχομενού.

Ο Αθάμας, γιός του Αίολου και της Εναρέτης, βασιλιάς των Μινυών του Ορχομενού, είχε ερωτευτεί παράφορα την Ινώ κόρη του βασιλιά της Θήβας Κάδμου.

Η Ήρα όμως του επέβαλε να παντρευτεί τη θεά Νεφέλη που μαζί της απόκτησε τον Φρίξο και την Έλλη. Ύστερα από μερικά χρόνια εγκατέλειψε αυτή την πρώτη του γυναίκα και παντρεύτηκε την Ινώ με την οποία απόκτησε άλλα δυο παιδιά, τον Λέαρχο και τον Μελικέρτη.
Η Ινώ μίσησε τα παιδιά της Νεφέλης και προπαντός τον Φρίξο, που διέβλεπε ότι θα διεκδικούσε τη διαδοχή του Αθάμαντα, και για να τον εξοντώσει κατέστρωσε σατανικό σχέδιο. Έπεισε τις γυναίκες του Ορχομενού να φρυγανίζουν κρυφά από τους άντρες τους το σιτάρι, που προοριζόταν για σπορά κι έτσι δεν φύτρωνε ούτε σπυρί εκείνα τα χρόνια. Όπως ήταν φυσικό δημιουργήθηκε τρομερός λιμός και δυστυχία στη χώρα του Ορχομενου και ο Αθάμαντας έστειλε να ζητήσει συμβουλή απ' το μαντείο των Δελφών. Όταν οι αντιπρόσωποί του γύρισαν, η Ινώ τους ανάγκασε ν' αλλάξουν την απάντηση του μαντείου και να πουν στον Αθάμα ότι η μάστιγα θα έπαυε με έναν όρο: Να θυσιαστεί ο Φρίξος στον Δία.
Ο βασιλιάς πίστεψε τον ψεύτικο χρησμό κι αναγκασμένος από τους υπηκόους του, που δεινοπαθούσαν, δέχτηκε να θυσιάσει το γιό του. Τη στιγμή όμως που ο Φρίξος πλησίαζε στο βωμό στο βουνό Λαφύστιο, τον άρπαξε με μυστηριώδη τρόπο μαζί με την αδελφή του, η μάνα του η Νεφέλη. Η Νεφέλη είχε ένα κριάρι προικισμένο με λόγο, με τρίχωμα χρυσό που μπορούσε να πετάει, που της είχε δωρίσει ο Ερμής. Επάνω σ' αυτό το κριάρι βάζει τα δυο παιδιά της για να γλυτώσουν από τα θανάσιμα σχέδια της μητριάς τους. Στη μέση του ταξιδιού όμως η Έλλη ζαλίζεται, γλυστράει και πέφτει στη θάλασσα, στο στενό που έχει τ' όνομά της (Ελλήσποντος).

Ο Φρίξος μη μπορώντας να κάνει τίποτε συνεχίζει το δρόμο του και φτάνει στην πόλη Αία (Κολχίδα), όπου βασιλεύει ο Αιήτης γιός του Ήλιου και της Περσηίδας, αδερφός της Κίρκης και της Πασιφάης. Εκεί ο Φρίξος θυσιάζει το κριάρι στο Δία το φύξιο (προστάτη των φυγάδων) και δωρίζει το "χρυσόμαλλο δέρας" του στο βασιλιά Αιήτη. Αυτός επειδή ένας χρησμός του είπε ότι θα πεθάνει, αν ξένοι φτάσουν στη χώρα του και πάρουν το χρυσόμαλλο τρίχωμα, το κρεμάει σε μια βελανιδιά, μέσα στο ιερό άλσος το αφιερωμένο στον Άρη, όπου το φυλάνε "πυρίπνοοι" ταύροι κι ένας ακοίμητος δράκοντας. Από εδώ θα πάρει ο Ιάσονας το χρυσό τρίχωμα, σύμφωνα με το μύθο της Αργοναυτικής εκστρατείας. Ο Φρίξος στη συνέχεια παντρεύεται τη Χαλκιόπη κόρη του βασιλιά Αιήτη.

Πίσω στον Ορχομενό η Ήρα οργισμένη με τον Αθάμαντα, για την αδιαφορία και περιφρόνηση που έδειξε αυτός στην προστατευόμενή της Νεφέλη, τον τρελλαίνει. Ο τρελλός Αθάμας τοξεύει και σκοτώνει το γιό του Λέαρχο, παίρνοντάς τον για ελάφι. Τρομαγμένη η Ινώ αρπάζει τον άλλο γιό τους Μελικέρτη και φεύγει για να τον σώσει, αλλά στη φυγή της παθαίνει τόσα βάσανα που έμειναν παροιμιώδη ως "Ινούς άγχη". Τελικά πέφτει κι αυτή μαζί με τον γιό της από τις Σκυρωνίδες πέτρες στη θάλασσα του Ισθμού και πνίγεται. Η Ινώ από τότε με το όνομα Λευκοθέα έγινε η προστάτιδα των θαλασσοδαρμένων ναυτικών, ενώ ο γιός της Μελικέρτης που έτυχε να πέσει στη ράχη ενός δελφινιού και έτσι σώθηκε, λατρεύτηκε σαν θαλάσσιος θεός με το όνομα Παλαίμων. Στη μνήμη τους καθιερώθηκαν από τότε τα Ίσθμια που γιορτάζονταν κάθε τριετία στον Ισθμό της Κορίνθου.


Πηγή: https://www.diadrasis.gr/


ΥΓ: Πρέπει να πω πως παρακινήθηκα να σας δώσω αυτή την ιστορία, γιατί τη σκυλίτσα που έχω την ονόμασα Ινώ. Βρήκα το απόσπασμα στο βιβλίο της Γ' Δημοτικού για την ιστορία του Φρίξου και της Έλλης, αλλά δεν κάθισα να το μεταφέρω από το βιβλίο. Αν θέλετε μπορώ. Αλλά είναι η ίδια ιστορία, πιο παιδική θα έλεγα.

Ο Δίας, με την προσωνυμία Ξένιος, ήταν προστάτης της φιλοξενίας.
Θυμάμαι που διάβασα μικρή ένα μύθος για τον Δια που κατέβηκε στην Γη για να δει αν οι θνητές τηρούν τον νόμο της φιλοξενίας. Κανένας δεν φιλοξένησε τον Δια(μεταμφιεσμένο σε απλό θνητό) εκτός από ένα ζευγάρι που ήταν πολύ αγαπημένο αλλά δεν είχε παιδιά. Παρόλο που ήταν πολύ φτωχοί, του έδωσαν ότι καλύτερο είχαν. Για να τους ευχαριστήσει, ο Δίας τους ρώτησε τι θα ήθελαν, καθώς έχει την δυνατότητα να πραγματοποιεί οποιαδήποτε επιθυμία.
Το ζευγάρι, που ζούσε αγαπημένο μια ζωή, ζήτησε μόνο να πεθάνουν την ίδια στιγμή για να μη νιώθουν τον πόνο όταν ο ένας ή ο άλλος αποχωρεί. Έτσι, όταν ήρθε η ώρα τους, μεταμορφώθηκαν σε δυο δέντρα, και το ένα αγκάλιαζε το άλλο…

(ξέρετε που μπορώ να βρω αυτό το μύθος?…έψαχνα αλλά δεν το βρήκα…)

Πρέπει να εισάγω την άποψη της Μυθολογίας του Ρισπέν:
"Μετά τον φόνο των παιδιών του ο Ηρακλής αυτοκαταδικάστηκε σε εξορία, αφού πρώτα ο Θέσπιος τον εξάγνισε από το ακούσιο έκλημά του. Πήγε και ρώτησε το Μαντείο των Δελφών πού έπρεπε να κατοικήσει."

"Εκεί, λέει ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος, η Πυθία τον ονόμασε πρώτη φορά Ηρακλή, γιατί ως τότε λεγότανε Αλκίδης. Το Μαντείο του Απόλλωνα έγινε συνένοχος της Ήρας και διέταξε τον Ήρωα να πάει στον Ευρυσθέα και να μπει στην υπηρεσία του."

"Ο κύκλος των δώδεκα άθλων δεν διαμορφώθηκε με μιάς και δεν είναι σωστό αυτό που ισχυρίστηκαν ορισμένοι, ότι δηλαδή ο πρώτος που κατέγραψε τους δώδεκα άθλους ήταν ένας Ρόδιος ποιητής του 6ου αιώνα, ο Πίσανδρος, που έγραψε το ποίημα 'Ηρακλειάς'.
Μόνο από τον 4ο αιώνα και ύστερα οι συγγραφείς άρχισαν να μιλάνε για τους δώδεκα άθλους που συμπληρώθηκαν άλλωστε και με αρκετά επεισόδια τα οποία δεν αναφέρονται στις αρχικές παραδόσεις. Απ' ότι φαίνεται ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος ήταν ο πρώτος που κατάταξε χρονολογικά τους δώδεκα άθλους του Ηρακλή. Κατά τα λεγόμενά του, ο ήρωας χρειάστηκε οκτώ χρόνια και ένα μήνα να τους εκτελέσει."

Μεγάλη Ελληνική Μυθολογία Ζ. Ρισπέν (σελ. Β-96)

Παρατηρούμε επίσης, όπως και στην πολύ ωραία ιστορία της roumana (αν βρω από πού είναι roumana μου θα σε ειδοποιήσω) ότι τους Θεούς είναι δυνατόν να τους συναντήσουν στην καθημερινότητα της ζωής τους οι άνθρωποι, ιδιαίτερα οι σπουδαίοι άνθρωποι και ότι οι θεοί επεμβαίνουν στη ζωή των ανθρώπων άμεσα...

Τώρα να σας πώ μια προσωπική μου σκέψη και από την ιστορία που έγραψε ο 'Αρκτούρος'.
Από θεϊκούς λόγους ο άνθρωπος τρελένεται κάποια στιγμή στη ζωή του, πάντα εξ αιτίας της ΗΡΑΣ. Ο άνθρωπος τρελαμένος σκοτώνει τους δικούς του (εμφύλιος πόλεμος).
Αυτή η τρέλα δεν περνά από την μια στιγμή στην άλλη. Με προφάσεις και κατευθύνσεις και πολύ ανωμαλία, ο άνθρωπος στρέφεται κατά των γειτόνων του και δημιουργεί ένα κακό που κατά κάποιον τρόπο καταλήγει και σε καλό.

Αρχική Δημοσίευση από kynofilos:

Από θεϊκούς λόγους ο άνθρωπος τρελένεται κάποια στιγμή στη ζωή του, πάντα εξ αιτίας της ΗΡΑΣ. Ο άνθρωπος τρελαμένος σκοτώνει τους δικούς του (εμφύλιος πόλεμος).
Αυτή η τρέλα δεν περνά από την μια στιγμή στην άλλη. Με προφάσεις και κατευθύνσεις και πολύ ανωμαλία, ο άνθρωπος στρέφεται κατά των γειτόνων του και δημιουργεί ένα κακό που κατά κάποιον τρόπο καταλήγει και σε καλό.

Click για ανάπτυξη...

Έχεις κάποια ιστορία που μπορείς να μας παραθέσεις γι'αυτό που ανέφερες; Πραγματικά δεν ήξερα ότι ο άνθρωπος τρελαίνεται εξαιτίας της Ήρας. Πες μας κάτι παραπάνω.

Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove:

Υποθέτω μεταφορικά θα το λέει. Εκτός αν επειδή η 'Ηρα είναι η θεά του γάμου εννοεί ότι όποιος παντρεύεται είναι τρελλός ή τον τρελλαίνει η γυναίκα του μετά. Θα παντρευτώ μόνο αν τρελλαθώ από έρωτα.

Click για ανάπτυξη...

ΥΓ:Ας μας πει αν το λέει υποθετικά ή όχι για να ξέρω κιόλας, μην κάνω και τον έξυπνο στους γύρω.

Πίσω στον Ορχομενό η Ήρα οργισμένη με τον Αθάμαντα, για την αδιαφορία και περιφρόνηση που έδειξε αυτός στην προστατευόμενή της Νεφέλη, τον τρελλαίνει. Ο τρελλός Αθάμας τοξεύει και σκοτώνει το γιό του Λέαρχο, παίρνοντάς τον για ελάφι.

Click για ανάπτυξη...

Σε αυτό το σημείο της ιστορίας που μας διηγήθηκες είναι η ΗΡΑ που επιφέρει τρέλα.
Τον Ηρακλή η ΗΡΑ τον τρέλανε με παρόμοια αποτελέσματα.
Ο τρόπος της είναι να τρελαίνει οικογενειάρχες, ιδιαίτερα τα 'δώρα' του θεού στους ανθρώπους, τα παιδιά του Δία με θνητές.
Είναι η πιό ζηλιάρα θεότητα και σε συνεχή κόντρα δύναμης με τον Αδελφό της, επίσης γιό του Κρόνου, Δία. Έγιναν ζευγάρι γιατί δεν υπήρχε καλύτερη, μάλλον.
Η μυθολογία είναι γεμάτη κακίες της Ηρας και σε αυτό δεν της παραβγαίνει καμμία...

Βρήκα ενδιαφέρουσα την αναφορά της Ηρας σαν συμβολισμό της ψυχής, στην παραπομπή που μας προσέφερε η mania.
Σαν θεϊκή παρεμβολή εκδηλώνεται μέσω της ψυχής και φέρνει τον άνθρωπο σε κάποια έξαρση...
Είναι Η-ΡΑ γυναικείος ήλιος, ή απόκρυφος κατά την περισσότερη ζωή, ή μια κατάσταση που χρειάζεται όρια για να είναι επωφελής.

Πρόκειται για εποχή της ιστορίας της ανθρωπότητος που καθορίζονται πάλι οι ρόλοι των δύο φύλων και περνάμε από γυναικοκρατία σε ανδροκρατία.
Η αρχαιότερη ιστορική αναφορά σε γυναικοκρατία είναι η ΟΝΟΜΑΣΊΑ ΤΗΣ ΠΌΛΗΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΏΝ όπου όλοι οι Ανδρες ψήφισαν ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ και όλες οι Γυναίκες ψήφισαν ΑΘΗΝΑ και έγινε σεβαστή η πλειοψηφία.
Ο δε άθλος με τις Αμαζόνες δείχνει ότι χύθηκε αίμα πολύ πάλι εξ' αιτίας της ΗΡΑΣ. Μεταξύ τους οι θνητοί είχαν κανονίση να τα βρούνε...

Αρχική Δημοσίευση από DrStrangelove:

Θα παντρευτώ μόνο αν τρελλαθώ από έρωτα.

Click για ανάπτυξη...

Δόκτωρ-Παράξενη-Αγάπη, αυτός είναι ο μόνος καλός Λόγος να μην παντρευτεί κανείς.