Αγαπημένο παιδικό χριστουγεννιάτικο παραμύθι,τραγούδι, θύμηση.
Λεπόν εμένα οι χριστουγενιάτικες αναμνήσεις μου ,είναι ολίγον τι πεζές και καφρικές
και όσον αφορά παππού δεν αφορούσε δικό μου , αλλά μιας φίλης μου που στις γιορτές πηγαίναμε στο γηροκομείο και τον βλέπαμε …. Η πρώτη ερώτηση λοιπόν που έκανε ο παππούς στη φίλη μου ήταν :
- Σου δωσε η μάνα σου κανα τσιγάρο ?
- Μα παππού …. απαντούσε η φίλη μου
- @$%^&&&%^^#3 .... μπινελίκια ο παππούς
Μετά ζητούσε να του πούμε τα νέα της γειτονιάς , κι αρχίζαμε εμείς να του λέμε ποιος παντρεύτηκε
ποια γέννησε και έλεγε ο παππούς …
- Μωρέ αφήστε τα αυτά …. Για πειτε μου ο μαστροΘόδωρος ζει ?
Ο Μανώλος που ειχε το ψιλικατζίδικο στη γωνία είχε καρδιά … ζει ακόμα ?
Οπότε αρχίζαμε εμείς το θανατικόν ανακοινωθέν …
Λοιπόν δεν θα ξεχάσω ποτέ ,το λαμπερό βλέμμα του παππού
κάθε φορά που μάθαινε πως κάποιος πέθανε
Γελούσαν και τα μουστάκια του, και έβγαζε έναν ήχο σαν
- Ουχχαχχιιι!
Τότε δεν καταλάβαινα γιατί αντιδρούσε έτσι , αργότερα μετέφρεσα τις αντιδράσεις του ως εξής :
- Χα ! τον έφαγα κι αυτόνανε κι εγώ ζω ακόμη
… μουαχαχα !
* * * * *
Οι διακοπές των χριστουγέννων πάντως , ήταν μια ωραία περίοδος μόνο που όταν έκανε τραπέζι
η μάνα μου την πρωτοχρονιά , ήθελα να εξαφανιστώ από τον πλανήτη , να σκάψω ένα λαγούμι και να χωθώ μέσα
διότι … ερχότανε στο τραπέζι και ένας φίλος τους δάσκαλος , ένα θερίο 2 μέτρα με ματομπούκαλα και βυσσινί γραβάτα ( μα καλά κάθε χρόνο την ίδια φορούσε? )
Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν ήταν το απωθημένο μου , γιατί με το που έμπαινε στο σπίτι αντί να με χαιρετήσει μου έλεγε
- 5 Χ 8 ; πόσο κάνει μελιώ ?
- ( @$%^*^(*^(&&$## ) εγώ ….
Έτρεχε η μάνα μου να τον περιλάβει να αλλάξει θέμα , έλα όμως που δεν σωνόταν εκεί το πράμα
Αφού τρώγαμε και πίναμε , αντί να αράξω στο χαλί και να παίξω με τα δώρα που με φέρανε , ο δάσκαλος που είχε κοπανήσει και τα κρασιά του , με περιλάμβανε με ένα τετράδιο και ένα μολύβι να του γράψω όλη τη προπαίδεια !
Να τον τραβάει ο πατέρας μου να παίξουνε τάβλι , να τον δελεάζει ένας θείος μου να παίξουν σκάκι
Τίποτα αυτός ... εκεί , να βγάλει όλο το δασκαλιλικο απωθημένο του πάνω μου
- 7 Χ 9 πόσο κάνει είπαμε μελιώ μου ?
- γιατί δεν έχεις γυναίκα ? απαντούσα ( εγώ η κάργια
)
- ( γκρρρ ) 5 Χ 9 πόσο είπαμε πως κάνει ?
- γιατί δεν έχεις παιδιά ? έτσι θα μείνεις ? θα γεράσεις και θα σε βρούνε να έχεις ξινίσει μετά από μέρες
( απαντούσα εγώ
)
Όπως καταλαβαίνετε δεν χρειάστηκε να καθίσω ποτέ δε διβάνι ψυχιάτρου για να εξηγήσω την αποστροφή μου προς τα μαθηματικά
.........................................................................................................................
Τεςπα αυτό πάντως που έχει μείνει βαθιά χαραγμένο στη μνήμη μου , δεν είναι ούτε τραγούδι , μήτε παραμύθι αλλά μια μυρωδιά … το άρωμα που γέμιζε όλο το σπίτι όταν έψηνε η μαμά μου
μελομακάρονα , θυμάμαι ξυπνούσα και μοσχοβολούσαν μέχρι και τα σεντόνια μου από αυτό το άρωμα
και έτρεχα ( βάλε παντόφλεεες κραυγή μαμάς …
) να προλάβω να βουτήξω κι εγώ μερικά μελομακάρονα μέσα στο σιρόπι που άχνιζε … και μετά ότι μελάκι και καρύδια περίσσευαν να τα ανακατέψω και να τα φάω από τη κατσαρόλα
Υγ : Χμμ ,... τώρα που το σκέφτομαι υπάρχει ένα παραμύθι που όταν το πρωτοάκουσα αδυνατούσα να δεχτώ πως μπορεί να είναι αλήθεια , και πως υπάρχουν παιδιά εκεί έξω που δεν απολαμβάνουν τη ζέστη , τις μυρωδιές , τα μελωμένα μακάρονα , την αγάπη , το σπιτι τους , τους γονείς τους
Αργότερα βέβαια ανακάλυψα πως μόνο παραμύθι δεν είναι δυστυχώς
Καλές γιορτές λοιπόν σε όλα τα κοριτσάκια και τα αγοράκια με σπίρτα....
