Μάλλον θα το προσέγγιζα κάπως διαφορετικά.
Δεν θα με απασχολούσε τόσο το αν είναι καλό ή κακό το να υπάρχει ανταγωνισμός, αλλά γιατί να υπάρχει μέσα στη σχέση.
Γιατί να νιώθω ανταγωνιστικά για τον άνθρωπό μου.
Από καθαρά προσωπική εμπειρία, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι και ο κανόνας, το έχω νιώσει αυτό όταν ο σύντροφός μου ένιωθα πως δεν αναγνώριζε πράγματα που έκανα/κατάφερνα. Όταν δεν με επιβράβευε με τον τρόπο του για κάτι που εγώ ένιωσα ότι κόπιασα ή ότι κατάφερα κάτι σημαντικό (για τα δικά μου δεδομένα πάντα).
Κατ' επέκτασιν, δεν ένιωθα πως με εκτιμά αρκετά (πολύ σημαντικό για μένα στις σχέσεις μου) και μου έβγαινε το κακομαθημένο παιδί από μέσα μου που αναζητούσε επιβεβαίωση.
Το κακομαθημένο παιδί που ένιωθε παραγκωνισμένο και προσπαθούσε να αποδείξει πως σε κάτι αξίζει και αυτό.
Βέβαια κι εγώ με τη σειρά μου προσπαθώ να επιβραβεύω τον άνθρωπό μου όσο πιο πολύ μπορώ. Θέλω να τον κάνω να νιώθει όμορφα, να παίρνει τη χαρά της αναγνώρισης.
Έχουμε ανάγκη το «μπράβο» με όποιον τρόπο αυτό εκφράζεται, αρκεί να είναι ειλικρινές.
Βοηθάει πολύ και τη σχέση, αλλά και την αυτοπεποίθηση του συντρόφου μας που μπορεί να μην είναι και στα καλύτερά της.
Αφήστε που... Αν δεν το κάνω εγώ, μπορεί να βρεθεί να το κάνει καμιά άλλη και αυτό δεν θα το ήθελα με τίποτα...
Δεν έχω νιώσει ανταγωνισμό (σε μεγάλο βαθμό και μεγάλη συχνότητα) με όλες μου τις σχέσεις, ευτυχώς.
Μόλις αντιλαμβάνομαι πως νιώθω έτσι, πλέον ξενερώνω και αρχίζει η φθορά των συναισθημάτων μου, ακούσια.
Ανεξάρτητα από το είδος της σχέσης. Φιλική, ερωτική, γονεϊκή.
Γενικά, ένα ανταγωνιστικό κλίμα με χαλάει τώρα πια και δεν με κάνει να νιώθω άνετα. Με σπρώχνει στη φυγή.
Αλλά εντάξει, ξέρω πως είμαι και ιδιόρυθμος άνθρωπος και το πιο πιθανό είναι όλα όσα έγραψα να μην έχουν σχέση με τη δική σου αλήθεια.
