Σε άλλες κοινωνίες και εποχές ήταν όντως όνειρο του άντρα να συμμετάσχει και μάλιστα να πεθάνει ένδοξα στη μάχη για να πάει στη Βαλχάλα ή να γίνει ήρωας και να πάει στα Ηλύσια πεδία. Ακόμα και εμείς οι Χριστιανοί, αν και αντίθετοι στην έννοια του πολέμου και στην αφαίρεση ανθρώπινης ζωής, είχαμε (και έχουμε) σαν μοναδική σίγουρη είσοδο στον Παράδεισο το να πεθάνεις στο όνομα του Ιησού (οι πρώτοι Άγιοι του Χριστιανισμού όλοι σκοτώθηκαν για την πίστη τους, με πρώτο τον Στέφανο, τον πρωτομάρτυρα.) Οπότε θα διορθώσω τον Γιάννη, ισχυριζόμενος ότι όνειρο του άντρα είναι να θυσιαστεί για αυτά που αγαπάει και όχι ακριβώς ο πόλεμος. Όλοι θαυμάζουν το αρχέτυπο του ήρωα που θυσιάζεται για έναν σκοπό, με τον οποιονδήποτε τρόπο.
Στη σύγχρονη εποχή βέβαια του ατομικισμού και του «η κωλάρα μου να είναι καλά, στ' @ρχίδια μου οι άλλοι», της ατομικής ασφάλειας σαν κάποιου είδους αρετής και του μότο «δεν ζω για να μην πεθάνω» τα προαναφερθέντα είναι ακατανόητα. Ο πόλεμος, πέρα από την ηθική του ανθρώπου, πέρα από το καλό και το κακό που θα έλεγε ο Νίτσε, είναι μια φυσική κατάσταση του ανθρώπου. Όπως επίσης το να χωρίζεται σε ομάδες που η μία μισεί την άλλη. Για κάποιο λόγο συμβαίνουν αυτά, η διαρκής κόντρα μεταξύ των ανθρώπων φέρνει την εξέλιξη, η οποία είναι κυκλική (αρχή - ακμή -παρακμή -τέλος και ξανά αρχή.) Καταστάσεις στις οποίες επικρατεί αιώνια ειρήνη και όλοι είναι ίσοι είναι αφύσικες, δεν ταιριάζουν στον άνθρωπο και στο τέλος θα του έκαναν και κακό (θα παραδιδόταν σε μία υλιστική παρακμή, ακόμα χειρότερη από αυτή της σημερινής δύσης και θα γινόταν ακόμα πιο μαλθακός, ηδονιστής και τρυφηλός από αυτό που είναι σήμερα.)