Προσωπικά έχω να θυμάμαι κωμικοτραγικές καταστάσεις, με ψέμματα του τύπου "η τηλεόραση χάλασε", που πήγαινα κρυφά και ύπουλα και την άναβα και είχα μετά υφάκι -μου χρωστάς μια εξήγηση-, ακόμη σε τραπέζια για αυτά συζητάμε και γελάμε...
Υπήρχαν όμως και ψέμματα που πολλές φορές με στεναχωρούσαν και μου δημιούργησαν χρόνιο πρόβλημα, όπως το παράδειγμα που αναφέρεται πάνω σχετικά με το θάνατο, γιατί δυστυχώς οι δικοί μου όχι μόνο είπαν ψέμματα για την κατάσταση του παππού, αλλά και δύο χρόνια μετά φρόντισαν να με κάνουν να πιστεύω πως ο παππούς είναι ακόμη στο νοσοκομείο και κάποια στιγμή θα γυρίσει...με το πέρασμα των χρόνων πήρα μόνη μου το μνμ και κατάλαβα, έκανα άλλα τόσα χρόνια να βρω το θάρρος να πάω στο μνήμα του, και ώρες ώρες ακόμη και τώρα μετά από τόσα χρόνια νιώθω άσχημα που δε γνωρίζω για το πως ήταν ο παππούς μου στα τελευταία του, από την άλλη φοβάμαι να ρωτήσω γιατί έχω ικανή τη μάνα μου να πει πάλι ψέμματα, οπότε έχω μαύρα μεσάνυχτα στο θέμα αυτό και με πειράζει...
Και ένα δεύτερο ψέμα που με στεναχωρούσε αφάνταστα ήταν το "Ο μπαμπάς σε λίγο θα σχολάσει και έρχεται", περίμενα εγώ όλο χαρά να προλάβει να με δει στις εκδηλώσεις, σε χορούς, σε επαίνους, αλλά ο μπαμπάς στα περισσότερα δούλευε, 2 λεπτά πριν βγω στη σκηνή περίμενα πως θα έρθει αλλά... ακόμη και τα βράδια τον περίμενα πολλές φορές, πχ θα είχα πάρει βαθμούς και θα ήμουν σπίτι βράδυ θα τον περίμενα για να τους δείξω, μπορεί να μιλούσαμε στο τηλέφωνο να μου έλεγε σε 10 είμαι σπίτι και τελικά να μην ερχόταν, οπότε εγώ πήγαινα για ύπνο, βέβαια ο γλυκούλης μου κάθε φορά που μου το έκανε αυτό με έπαιρνε μια σοκολάτα και την έβαζε δίπλα μου στο μαξιλάρι και είχα "γλυκό" ξύπνημα
(υπήρχαν μέρες που γυρνούσε νωρίς όμως, τον πέρναμε τηλ μας έλεγε ααα θα αργήσω σήμερα, θα αργήσω δε προλαβαίνω φάτε τη πίτσα μόνες σας, και αφού έχεις φάει την ξενέρα σε 2 λεπτά άκουγες κλειδιά στη πόρτα!)
Πολλές φορές με πιάνω να λέω στον εαυτό μου ότι εγώ ποτέ δεν θα ακολουθήσω τέτοια τακτική και δεν θα πω ψέμματα, αλλά στη πραγματικότητα; Ένας θέος ξέρει τι θα κάνω, ίσως πω μικρά ψεμματάκια, για διαφορετικούς σκοπούς και λύσεις πάντα.
Εστιάζω πιο πολύ σε περιπτώσεις που μιλάμε για δικά μας παιδιά γιατί οκ, σπλάχνο σου είναι, το πονάς παραπάνω, την αδερφή μου πχ το ευχαριστιέμαι και λίγο να την τσιγκλάω όταν της λέω ψέματα "Τελείωσε η σοκολάτα, χάλασε το νικελόντεον" και άλλα τέτοια ωραία οπότε δεν μπορώ να μιλήσω ξεκάθαρα.
Για σοβαρά ζητήματα πάντως, είμαι τελείως κάθετη, και θέλω να πιστεύω πως δε θα φτάσω ποτέ σε σημείο να πω ψέμματα, το είδα πόσο άσχημο είναι και δεν το θέλω για τα δικά μου παιδιά.
