Είναι turn-off να είσαι χαλαρός στην σχέση;

[underwater]

Μιλάμε όλοι για το πόσο άσχημο είναι να είναι κάποιος πολύ παρεμβατικός σε 1 σχέση. Ότι η πολύ ζήλεια είναι ενοχλητική. Παρόλα αυτά σε πολλά πράγματα οι απόψεις δεν είναι μονοδιάστατες. Σε παλιά θέματα κάποιοι είπαν πως θέλουν να βγαίνουν μόνο με τον σύντροφό τους ή ότι εκνευρίζονται αν αυτός θέλει να κάνει κάτι με φίλους χωρίς εκείνον.

Σκέφτομαι οπότε την περίπτωση του αρνητικού αντίκτυπου ''cool'' και χαλαρής συμπεριφοράς.

Σαν άτομο δεν ζηλεύω, θέλω να βγαίνω με φίλους χωρίς σύντροφο, όσο ερωτευμένη κι αν είμαι δεν μπορώ να τον βλέπω κάθε μέρα, δεν μπορώ να στέλνω μηνύματα ''Μου έλειψες'' 3 φορές ημερισίως, θέλω να πηγαίνω διακοπές ΚΑΙ μόνη, δεν με φτιάχνει η πολύ ζήλια. Παρόλα αυτά, σαν άτομο είμαι πολύ ρομαντική και τρυφερή, οπότε είχα πάντα μέσα μου ότι έτσι δείχνω στον άλλον ότι τον θέλω.

Πριν 3 εβδομάδες γνώρισα 1 τύπο που μου άρεσε πολύ. Είχε χωρίσει πριν λίγο καιρό, ήθελε κάτι χαλαρό, οπότε σκέφτηκα πως δεν χάνω κάτι να κάνω κάτι με αυτόν χωρίς συναισθηματικό δέσιμο. Βρεθήκαμε μερικές φορές σε ερωτικό επίπεδο, αλλά από 1 σημείο άρχισα να τον αποφεύγω για να μη νομίσει πως θέλω να τον πιέσω. Με προσέγγιζε αυτός, εγώ αισθανόμουν καλά, δεν του το έδειχνα. Για να μην είμαι φορτική. Εδώ και 2 μέρες δεν εχει κάνει κίνηση. Η αδερφή μου μου είπε πως είναι φυσιολογικό και πώς η πλήρης αδιαφορία δεν κάνει τον άλλο να σε θέλει κι άλλο.

Μπαίνω οπότε σε σκέψεις. Φέρομαι ηλίθια? Και το θέμα δεν είναι το συγκεκριμένο άτομο που άλλωστε δεν υπήρχαν μεγάλες πιθανότητες να είμαστε ζευγάρι, αλλά το πώς αντιμετωπίζω το θέμα σχέσεις. Θα πρέπει να ''παίξω παιχνίδια'' και να προσποιηθώ παρεμβατικότητα?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Kakerlak]

Γιατί δηλαδή να μπαίνουμε σε αυτήν την διαδικασία να σκεφτόμαστε τι κάθε μας κίνηση?
Γιατί τον αποφεύγεις? Το μόνο που καταφέρνεις είναι να κουράζεις τις σκέψεις.
Να κάνεις αυτό που νιώθεις κορίτσι μου κ ότι είναι να γίνει θα γίνει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Isiliel]

Το μόνο που καταφέρνεις είναι να κουράζεις τις σκέψεις.

Άσε τον εαυτό σου ελεύθερο να νιώσει αυτά που έχει ανάγκη και να πράξει ανάλογα. Όταν πιέζεσαι να πάρεις τηλέφωνο, να μην πάρεις, να δείξεις τι νιώθεις, να μη δείξεις, το μόνο που καταφέρνεις είναι να παρουσιάζεις μια άλλη εικόνα από αυτή που πραγματικά είσαι, με αποτέλεσμα να μπερδεύεις τον όποιο σύντροφο και να καταλήγει σε λάθος συμπεράσματα.

π.χ. Αν το παίζεις "μη εκδηλωτική" ενώ γουστάρεις τρελά τις αγκαλιές και τις "ζουζουνιές" ο άλλος αν υποθέσουμε ότι είναι συγκρατημένος, σκέφτεται "τι καλά, βρήκα κάποια που δε γουστάρει τα ζουμιά".
Στην αρχή υπάρχουν αντοχές και ο ρομαντισμός καλύπτει τα κενά που δημιουργεί η κρυφή ασυμβατότητα, καθώς όμως η σχέση προχωρά, εύλογα θες να χαλαρώσεις και τότε συνειδητοποιείς ότι ...κάτι λείπει.

Θα μου πεις: "αν δείξω ποιά πραγματικά είμαι, κινδυνεύω να πληγωθώ ή να πέσω θύμα εκμετάλευσης". Ναι, μπορεί να συμβεί κι αυτό, ο κόσμος δεν είναι τέλειος, αλλά ό,τι δε μας σκοτώνει, μας δυναμώνει.

Δεν αποκλείεται όμως, λειτουργώντας όπως νιώθεις, να ζήσεις μια ιδανική αγάπη! Για μένα έτσι, είναι πιθανότερο.
Υπάρχει ιδανικότερη αγάπη/σχέση από αυτή που σε δέχεται και σε καλύπτει γι' αυτό που είσαι;

"Αγάπη είναι να σε γυρίσω απαλά πίσω στον εαυτό σου" ... (απ' αυτόν που έγραψε κι αυτό που έχεις στην υπογραφή σου )

Edit: Και για ν' απαντήσω με δυό λόγια στην ερώτηση του θέματος:
-Είναι turn-off να είσαι χαλαρός στην σχέση?
-Όχι, αν έχεις βρει αυτόν που του ταιριάζει αυτή η χαλαρότητα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Lorien]

Βρεθήκαμε μερικές φορές σε ερωτικό επίπεδο, αλλά από 1 σημείο άρχισα να τον αποφεύγω για να μη νομίσει πως θέλω να τον πιέσω. Με προσέγγιζε αυτός, εγώ αισθανόμουν καλά, δεν του το έδειχνα. Για να μην είμαι φορτική.

Τι θα πει "για να μην ειμαι φορτικη ; Φορτικη θα εισαι αμα τον παιρνεις 20 τηλεφωνα την ημερα! Αν νιωσει οτι τον πιεζεις αστον να στο πει ο ιδιος, δε νομιζω να ναι και 15 χρονων !

Μπαίνω οπότε σε σκέψεις. Φέρομαι ηλίθια? Και το θέμα δεν είναι το συγκεκριμένο άτομο που άλλωστε δεν υπήρχαν μεγάλες πιθανότητες να είμαστε ζευγάρι, αλλά το πώς αντιμετωπίζω το θέμα σχέσεις. Θα πρέπει να ''παίξω παιχνίδια'' και να προσποιηθώ παρεμβατικότητα?

Τι εννοεις "να προσποιηθω παρεμβατικοτητα" ; Κατα τη γνωμη μου γενικα να μην παιζεις παιχνιδια. Μαρεσουν τα ντομπρα ατομα, τα ειλικρινη, που λενε τι θελουν οταν το θελουν, που λενε/δειχνουν τι νιωθουν οταν το νιωθουν, που δεν φορανε μασκες, που δεν υποκρινονται. Οι πιο ωραιες σχεσεις (ειτε με πολλες προοπτικες ειτε οχι), ειναι εκεινες που δε χρειαζεται να κρυψεις κατι, που δε χρειαζεται να υποκριθεις κατι, που δε χρειαζεται να τεσταρεις τον αλλον συνεχεια, που δεν χρειαζεται να παιζεις παιχνιδια. Αυτα ειναι ειτε για πολυ νεαρα ατομα, ειτε για παρα πολυ ανασφαλη ατομα, ή άτομα με άλλα προβληματα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.