Στην θεωρία όλα αυτά καλά. Στην πράξη έχεις δύο μεγάλα προβλήματα.
Πρώτον μετά την πρώτη "επέκταση" των κρατικών δαπανών καλή τύχη να μπορέσεις να τις περιορίσεις όταν η οικονομία αρχίσει να ανακάμπτει. Στην πράξη αυτό που γίνεται είναι πως οι δημόσιες δαπάνες παραμένουν υψηλές και στις περιόδους ανάπτυξης με αποτέλεσμα το ταμείο να είναι μείον και όταν έρθει ξανά η περίοδος ύφεσης το κράτος πρέπει να δανειστεί για να ξοδέψει με όλες τις συνέπειες που έχει αυτό.
Δεύτερον το κράτος δεν κάνει ποτέ (ή σχεδόν ποτέ) σωστές επενδύσεις. Όποιος έχει δουλέψει στην διαχείριση δημόσιων κονδυλίων το γνωρίζει πολύ καλά αυτό. Δες τι λέει το Sowell. Ο ιδιότης επενδυτής αποβλέπει στην αύξηση του κέρδους και στην μείωση των εξόδων, με αποτέλεσμα να παίρνει πολύ καλύτερες αποφάσεις από τον κρατικό υπάλληλο που επενδύει ξένα λεφτά από τα οποία θα έχει μηδενικό κέρδος. Και μην ξεχνάς πως κάθε 1$ που επενδύει η κυβέρνηση είναι 1$ (στην πραγματικότητα πολύ περισσότερα) που δεν επενδύει ένας ιδιότης. Άσε που αρκετές δημόσιες δαπάνες όπως π.χ πολλοί δρόμοι, γίνονται απλά για να γίνονται και να δημιουργούνται θέσεις εργασίας χωρίς να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό, πράγμα που σημαίνει πως δαπανήθηκαν πόροι για να γίνει κάτι άχρηστο και άρα δεν δαπανήθηκαν για κάτι σημαντικό.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.