Πριν 10 χρόνια θεωρούσα πως αν το πρώτο μου αγόρι, που τα έφτιαχνα και τα χάλαγα συνέχεια τότε, έκανε σχέση με άλλη θα τρελαινόμουν. Αισθανόμουν αυτά τα αισθήματα που στην εφηβεία φαίνονται σαρωτικά. Να σκέφτεσαι μόνο αυτόν, να περιστρέφεις την καθημερινότητα και τα όνειρά σου γύρω του.
Πριν λίγο καιρό έμαθα ότι αρραβωνιάστηκε. Δεν χάρηκα πολύ, αισθάνθηκα άσχημα, ότι αυτός κατασταλλάζει κι εγώ συνεχίζω να κάνω ανώριμες σχεσούλες χωρίς προοπτικές! Αλλά τώρα πια χαίρομαι γι'αυτόν. Επειδή τα συναισθήματά μου είναι τρυφερά, τον αγάπησα σε 1 αγνή περίοδο της ζωής μου και καθώς τον έχω συνδέσει με τα ''χρόνια της αθωότητας'' τον βλέπω με παρόμοιο τρόπο.
Οπότε θεωρώ πως η πρώτη αγάπη μπορεί να κρατήσει, αλλά όχι καθαρά ερωτικά. Την βλέπουμε με 1 αγνό τρόπο, σε αντίθεση με τις ενήλικες αγάπες. Υπάρχουν κι εξαιρέσεις που η αγάπη συνεχίζεται ερωτικά, αλλά μιλάω με τις συνηθισμένες συνθήκες.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.