Το πιστεύω φουλ αυτό και χαίρομαι που έχω την κολλητή μου που στηρίζουμε η μία την άλλη, βριζόμαστε εκεί που πρέπει και όταν πρέπει για να ξυπνήσουμε η μια τα μυαλά της άλλης (the blind leading the blind hahaha) και χαιρόμαστε η μια με τις χαρές και τις επιτυχίες της άλλης.
Να προσθέσω βέβαια πως φίλος δεν είναι απαραίτητα αυτός που βρίσκεσαι καθημερινά μαζί του… άνετα σε παρατάει. Φίλος είναι αυτός που και μήνες να περάσουν χωρίς να μιλήσετε, όταν βρεθείτε είναι σαν να μην πέρασε ούτε μέρα.
Καλά τα λες.
Μια φιλία είναι πολύτιμη και απαιτεί χρόνο για να στεριώσει.
Αυτό που την μια μέρα γνωριζόμαστε και την άλλη γίναμε φίλοι καρδιακοί, ποτέ δεν το κατάλαβα.
΄Αλλο φίλοι, άλλο γνωστοί.
Τεράστια η διαφορά μεταξύ των δύο.
Πέρα από την ειλικρίνεια, την εμπιστοσύνη, τον σεβασμό, το ουσιαστικό νοιάξιμο, την παρουσία μας και την στήριξή μας τόσο στις καλές όσο και στις κακές στιγμές τους, αυτό που για μένα τουλάχιστον έχει την μέγιστη σημασία είναι η αποδοχή.
Ταυτόσημοι άνθρωποι δεν υπάρχουν.
Τα σημεία λοιπόν στα οποία διαφέρουμε ή θα είναι τέτοια που θα μπορούμε να τα αποδεχτούμε ή αν δεν είναι, τότε δεν θα προχωρήσει η γνωριμία σε φιλία.
Δεν κάνουμε το τεράστιο λάθος να πιέζουμε τους ανθρώπους για να τους φέρουμε στα μέτρα μας.
΄Η ταιριάζουμε ή δεν ταιριάζουμε.