Άραγε, όντως επιζητούμε τη συμφωνία και τη θετική ψήφο των άλλων?
Ή μήπως απολαμβάνουμε το γεγονός ότι μπορούμε να αποκαλύπτουμε κομμάτια από τον εαυτό μας χωρίς το κόστος της απόρριψης από ανθρώπους που γνωρίζουμε προσωπικά? Ιδιαίτερα μάλιστα αν οι απόψεις μας σε κάποια θέματα εγείρουν διαφωνίες, ή αποκλίνουν από το κοινώς παραδεκτό και δεν είναι ό,τι πιο ευπρόσδεκτο σε φιλικούς, οικογενειακούς, ή συναδελφικούς κύκλους…
Κάθε απάντηση μας, είναι διαφορετική ως προς το μήνυμα και ως προς τη σκοπιμότητα. Αναρτούμε απόψεις – σεντόνια για να επιχειρηματολογήσουμε για κάτι πάνω στο οποίο είμαστε ατράνταχτα πεπεισμένοι ότι έχουμε δίκιο, αλλά αναρτούμε και για να απαντήσουμε μονολεκτικά, για να αστειευτούμε, για να πούμε ένα «μπράβο» σε κάποιον που τα είπε πριν από μας.
Σαφώς και η συμφωνία των άλλων με τις απόψεις μας, οι θετικές ψήφοι, αυτό το μαγικό «εγκρίνω κι επαυξάνω» μας κάνει να αισθανόμαστε καλύτερα, λιγότερο μόνοι στη διαδρομή της διαμόρφωσης γνώμης. Αλλά τις αρνητικές μπορεί να απολαύσουμε αν έρχονται από άτομα με τα οποία απολαμβάνουμε την αντιπαράθεση ως αντιπαραβολή επιχειρημάτων, ως ανταλλαγή απόψεων και πυρών και ξέρουμε ότι δεν θα συμφωνήσουμε ποτέ, αλλά δεν πειράζει…
Σʼ εμένα προσωπικά αρκεί ο φιλόξενος χώρος όπου μπορώ να λέω μερικά πράγματα που πιστεύω και αφού κάποιοι συμφωνούν, ακόμα καλύτερα, αλλά και σε αρνητική περίπτωση, μην ξεχνάς πως
«η Ιθάκη σʼ έδωσε τʼ ωραίο ταξίδι…»
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
