Δεν πιστεύω στην κακία ή στην καλοσύνη σαν απόλυτες έννοιες, διότι πιστεύω πως οι η μοναδική παρακινητική δύναμη των ανθρώπων μέσω της οποίας μπορούμε να ερμηνεύσουμε όλες τις πράξεις τους, είναι το προσωπικό συμφέρων (οικονομικό, ψυχολογικό, συναισθηματικό κτλ). Ότι κάνουμε σε αυτό το κόσμο, εργασία, σχέσεις, πράξεις αλτρουισμού, πράξεις εκμετάλλευσης κτλ, το κάνουμε με σκοπό να κερδίσουμε κάτι, υλικό ή άυλο, όπως για παράδειγμα χρήματα, φήμη, κύρος, αυτοεκτίμηση, καλή ψυχολογία, σεβασμό, αίσθημα ικανοποίησης κτλ. Αυτό ισχύει και για άτομα όπως ψυχοπαθείς, διανοητικά καθυστερημένοι κτλ, απλά αυτά τα άτομα έχουν στρεβλή εικόνα για τα συμφέροντά τους.
Άρα σύμφωνα με τα παραπάνω για μένα δεν είναι δυνατό να αναφερόμαστε σε καλούς, ή κακούς ανθρώπους καθώς το καλό ή το κακό είναι υποκειμενικές έννοιες που παίρνουν διαφορετική σημασία ανάλογα την περίσταση, και τους συμμετέχοντες. Όλοι είμαστε ικανοί και για κακές και για καλές πράξεις και συμπεριφορές, το τι θα κάνουμε είναι μια αλληλουχία του, τι μπορούμε, τι μας συμφέρει και τι επιπτώσεις θα έχει αυτό σε εμάς και το περιβάλλον μας την παρούσα στιγμή.
Τώρα αν η "κακή" συμπεριφορά κληρονομείτε δεν το γνωρίζω, ίσως να είναι και αλήθεια. Σε κάθε περίπτωση όμως πιστεύω ότι το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει και ζει ένας άνθρωπος, παίζει πολύ σημαντικότερο ρόλο για την μετέπειτα πορεία τους, από τα γονίδια που έχει κληρονομήσει.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
