Η ανθρώπινη νεότερη ιστορία μας, σίγουρα δεν περιέχει μόνο γεγονότα για τα οποία πρέπει να είμαστε υπερήφανοι. Σπιλωμένη πολλάκις με βίαιους πολέμους και συχνή ανελέητη καταπίεση ενός λαού από έναν άλλον.
Ο πλούτος, η δύναμη και τα κεκτημένα συσωρεύονται σε λιγοστά κράτη, που γίνονται αυτοκρατορίες, ...που κάποτε «πεφτουν», η πίτα μοιραζεται και φθάσαμε στον τελευταίο αιώνα που επίσης μόνο ελεύθερος καταπίεσης δεν είναι.
Υπάρχουν λοιπόν λαοί, που ειναι θύματα εκμετάλλευσης, που είτε έχουν λιγοστούς πόρους, είτε αυτοί απομυζόνται από ένα ισχυρότερο κράτος, με αποτέλεσμα να βρίσκονται σε πολύ κακή κατασταση, οικονομικά, σε ποιοτητα ζωής, σε βασικές αναγκες.
Τετοια κράτη ή έθνη, έχουν προβεί λόγω απελπισίας σε κινήσεις διαμαρτυρίας ή και απελπισίας, προκειμένου να εισακουστούν και να σταματήσει η αδικία εις βάρος τους.
Με αρχή τον Exposed Bone, προέκυψε το ερώτημα : Εάν προέβαιναν σε ακόμα πιο πολλές και πιο ακραίες ενέργειες (πχ τύπου τρομοκρατικων), εις βάρος των δυνάστων τους, θα ήταν δικαιολογημενες ; Υπάρχει για εσάς ένα σημείο όπου η απελπισία παίρνει τον έλεγχο των υπολοίπων αξιών μας ; Ένα σημείο οπου θέλουμε απλά να επιβιώσουμε και να σταματήσει ένα απάνθρωπο «στίψιμο» ενός ολόκληρου κράτους , τόσο που να καταφύγουμε σε ακραίες λύσεις ; Οπου δεν υπάρχει άλλη λύση αλλά να δημιουργηθουν και «δικαιολογημένα» παράπλευρες απώλειες ;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
