Ο κομμουνισμός είναι μια σύγχρονη ιδεολογία, δεν έχει "λήξει". Είναι εδώ για να μειώσει τον πλούτο και να αυξήσει την ηθική.
To πρόβλημα δεν είναι ο πλούτος αλλά η απληστία λίγων. Αν τα καταναλωτικά είδη μειωθούν θα μειωθούν οι δουλειές αυτών που τα παράγουν, τα διαφημίζουν και τα πωλούν. Μιλάμε για χιλιάδες θέσεις εργασίας.
Φυσικά, αφου όλα είναι ενέργεια, η ενέργεια για παραγωγή, διαφήμιση και πώληση όλων αυτών των, άχρηστων στην μεγάλη τους πλειοψηφία και οχι απαραίτητων για την ευτυχία μας, καταναλωτικών ειδών είναι επίσης ένα πάρα πολύ σημαντικό μέγεθος, τεράστιο για την ακρίβεια. Τόσο σε εργατοώρες όσο και σε πρώτες ύλες και ενέργεια αυτή καθεαυτή. Οπότε, ιδεατά, αν όλη αυτή η ενέργεια χρησιμοποιείτο καθημερινά, π.χ. για την κατασκευή ενός υδροηλεκτρικού φράγματος, ή ενός βουνού γεμάτου φωτοβολταικά, αντί για σκουπίδα καταναλωτικών ειδών ύστερα απο λίγο (που θέλουν πάλι ενέργεια για να αποσυρθούν ή αποσυντεθούν) θα είχαμε ακόμη περισσότερη ενέργεια!
Ομως οι κοινωνίες δεν έχουν την φιλοσοφική υποδομή να κανουν αυτές τις μετατροπές. Να διοχετεύουν δηλαδή την παραγωγή ενέργειας στις αντίστοιχες χρήσιμες κατευθύνσεις. Στην ουσία οι κοινωνίες βαδίζουν χωρίς σχέδιο, και χωρίς στόχο. Ομως αυτό πάλι δεν συμβαίνει τυχαία αφού ακριβώς αυτή η "ΑΝΑΡΧΙΑ" συμφέρει και, με πολλούς τρόπους ευνοεί την συσσώρευση του πλούτου στα χέρια ολοένα και λιγότερων. Που όμως , δυστυχώς, δεν μπορούν, και να ήθελαν, να τον καταναλώσουν.
Ετσι στην ουσία ο παραγόμενος πλούτος.... εξαφανίζεται απο την αγορά. Για να μην γινει αυτό θα έπρεπε ο Μπιλ Γκέητς π.χ. να αγόραζε πενήντα Φεράρι Τεσταρόζα σε μια μέρα και να το έκανε αυτό κάθε μέρα οσο διατηρεί την δυνατότητα να συσσωρεύει τον πλούτο που συσσωρεύει !
Ο πλούτος δεν είναι το πρόβλημα. Ο πλούτος, ειδωμένος συνολικά ήταν πάντα ένας αγαπητός στόχος. Αλίμονο αν μέναμε στις σπηλιές σαν ανθρωπότητα. Ομως η συσσώρευση του πλούτου, αχρησιμοποίητου, σαν μορφή (ψηφιακου πλέον) χρήματος και τίποτε άλλο είναι τεράστιο πρόβλημα.
