Καταλαβαίνω τι θέλει να πει. Πιστεύει σε μια υπερσυνείδηση που εγκολπώνει όλες τις ατομικές και συλλογικές συνειδήσεις σαν ένας υπολογιστής που συσσωρεύει εικονικές πραγματικότητες με στόχο να βελτιωθεί κι αυτή. Με άλλα λόγια πραγματεύεται μία παλιά ιδέα (Στάνισλαβ Λεβ - 'Σολάρις') ενός ατελή θεού που ολοκληρώνεται μαζί μας, γίνεται κι αυτός καλύτερος. Παλιά ήταν ζηλιάρης, το καινούργιο version ήταν πιο αγαπησιάρικο. Θεωρεί πως όλα τα ανεξήγητα φαινόμετα (ΑΤΙΑ, αγρογλυφικά, κλπ) είναι σημάδια που αφήνει η υπερσυνείδηση για να μας νουθετήσει και να μας αφυπνίσει προς ένα εξελικτικό μέλλον που θα διέπεται απ' την κατάφαση και την αγάπη. Θεωρεί πως η υπερσυνείδηση είναι μια τεράστια βάση δεδομένων, πως μπορείς ακόμα και να βλέπεις χωρίς μάτια αν καταφέρνεις να αντλείς αυτή την πληροφορία.
Λέει αυτά κι άλλα πολλά. Η διαφορά με τον Λιάκο είναι πως αυτός ως σοβαρός επιστήμονας τα έχει κάνει πράξη αυτά που λέει. Βέβαια τονίζει απ' την αρχή, πως αυτή η εικονική πραγματικότητα είναι προσωπική, βγάζει διαφορετικό αποτέλεσμα ανάλογα με το πως το βιώνεις. Αυτό ακούγεται "αντιεπιστημονικό" αλλά δεν είναι.
Ο Λιακόπουλος όταν σηκώνεται από ντιβάνια και ψαροκασέλες πουλάει βιβλία και σαχλαμάρα. Το ξέρω ότι φαντασιώνει πολύ κόσμο με αυτά που λέει γιατί ο κοσμάκης διψάει για μυστήριο. Τα μυστήρια είναι όμορφα, έχουν σασπένς, σε βγάζουν στιγμιαία απ' το μικροαστικό καβούκι σου. Κάποια από αυτά θα μπορούσε να είναι υποκειμενικές αλήθειες. Σε μια εικονική πραγματικότητα ζούμε άλλωστε και ερμηνεύουμε τα πράγματα με βάση τον εγκέφαλό μας. Αλλά δεν μπορείς το υποκειμενικό να το κάνεις αντικειμενικό. Δεν βλέπουν όλοι φαντάσματα.
Άρα όπως καταλαβαίνεις ούτε φαν είμαι, ούτε τον θαυμάζω, που σημαίνει πως το χάσαμε το pm.
