Ποια είναι η πραγματική φύση του stalking;

[ilias90]

Θα ξεκινήσω το συγκεκριμένο νήμα με το ένα και μοναδικό stalking -εκνευριστικό που δεν έχουμε βγάλει ακόμα έναν μεταφρασμένο όρο, αλλά τέλος πάντων- που μου έχει συμβεί. Βέβαια, μπορεί να ήταν ένα, αλλά ήταν «καλό.»

Τρία χρόνια πριν, λοιπόν, δούλευα ακόμα στην εστίαση και ξεκίνησα για σεζόν σε ένα καφέ - μπαρ, που άνοιγε μόνο θερινούς μήνες. Την πρώτη κιόλας μέρα μια κοπέλα που δούλευε στο σέρβις με πλησίασε αρκετά («θα είναι εξυπηρετική», σκέφτηκα «και θα θέλει να προσαρμοστώ γρήγορα...») Με το που τελείωσε η πρώτη βάρδια, η κοπελιά μου είπε να πάμε για καφέ. Οι δυο μας. Μου ήρθε λίγο απότομο, είχα και κάτι δουλειές, είπα ότι δεν μπορούσα και έφυγα. Μετά από αυτό, η τύπισσα άρχισε να μου στέλνει κυριολεκτικά κάθε μέρα να βγούμε. Εγώ είχα διάβασμα για εξεταστική τότε, οπότε δεν έβγαινα, αλλά και πάλι, είχε αρχίσει να μου φαίνεται περίεργο όλο αυτό. Πέρα από αυτό, περίμενε μέχρι να σχολάσω (1 και 2 ώρες) ώστε να φύγουμε μαζί από το μαγαζί. Επίσης, όσες φορές βγαίναμε με τα παιδιά από τη δουλειά, όταν έφευγα -δεν καθόμουν πολύ λόγω διαβάσματος- πάλι με ακολουθούσε...

Μην τα πολυλογώ, έγιναν πάρα πολλά σε διάστημα δύο μηνών, τόσα που θα μπορούσα να γράψω βιβλίο. Θα ξεχωρίσω δύο περιστατικά:

1) Δεν ήθελε να κάνει το εμβόλιο. Όταν άκουσε ότι έκλεισα να κάνω την πρώτη δόση (1-2 μέρες μετά που μου είπε ότι δεν θα το κάνει), μου ανήγγειλε ότι τελικά άλλαξε γνώμη και θα το έκανε. Μόλις μου αποκάλυψε την μέρα και ώρα του μπολιάσματος με έπιασε κρύος ιδρώτας, γιατί κατάλαβα ότι έκλεισε στο ίδιο νοσοκομείο την ίδια μέρα και σχεδόν την ίδια ώρα με εμένα, για να καταλήξει με νάζι: «Ω! Μαζί θα το κάνουμε; Ε, αν με πιάσει καμιά παρενέργεια θα είσαι εκεί να με πάρεις αγκαλιά...» Εξυπακούεται, βέβαια, ότι έκλεισε επίτηδες ίδια ώρα και μέρος για να είμαστε μαζί. Εγώ φυσικά την ίδια μέρα πήγα και άλλαξα ημερομηνία για το μπόλι...

2) Όταν με είχε δει μια μέρα με δυο κοπέλες που είχα βγει για ρετσίνες, ήρθε στο τραπέζι μας με τσαμπουκά και φόρα να χαιρετίσει και την επόμενη φορά που με είδε μου είπε «Δεν ξέρεις τι έχω ακούσει γι' αυτές τις κοπέλες και το πόσο π..τάνες είναι. Όλη η -όνομα της πόλης- το ξέρει τι όργια κάνουν... εγώ το λέω για εσένα, επειδή ξέρω ότι είσαι ηθικός ( ; )»... Το αποκορύφωμα δε, μια φορά που βρήκε τις κοπέλες σε άλλο μαγαζί (εγώ δεν ήμουν), ακολούθησε τη μία στις τουαλέτες και άρχισε να τη ρωτάει περίεργα πράγματα. Η κοπελιά φρίκαρε προφανώς, γιατί γνώριζε μέσες άκρες τι παιζόταν.

Τα δύο παραπάνω σκηνικά ήταν απλά... δύο από τα πολλά, έχε χάρη που δεν θέλω να πολυλογήσω (καλά, σεντόνι βγήκε πάλι, αλλά τέλος πάντων...) Κατέληξα να είμαι ένας σκιαγμένος τυπάς που έβγαινα έξω και κοιτούσα αριστερά -δεξιά - μπρος -πίσω τρομοκρατημένος, μήπως και σκάσει μύτη πουθενά. Στο τέλος δε, διέδωσα ότι θα φύγω από την εν λόγω πόλη διαφορετική ημερομηνία από αυτήν που όντως θα έφευγα, για να μην ψάξει να με βρει. Τέτοιο ήταν το σημείο της παράνοιας.

Παρόλα αυτά, εγώ είπα την ιστορία μου μόνο και μόνο για να πω κάποιες σκέψεις και να προσπαθήσω, τόσο να εξηγήσω την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου που κάνει το stalking όσο και για να στηλιτεύσω (όπως πάντα) τα κακώς κείμενα της εποχής μας. Μήπως, λέω μήπως, οι άνθρωποι που προβαίνουν σε τέτοιες ενέργειες είναι άνθρωποι με χαμηλές κοινωνικές δεξιότητες που λαχταρούν να ερωτευτούν, να αγαπήσουν, να δώσουν συναισθήματα, αλλά και να πάρουν πίσω; Άνθρωποι που μεγάλωσαν με διαφορετικές αξίες, λίγο αναχρονιστικές, που θεωρούν ότι ο δεσμός είναι όντως «δεσμός» -κάτι δηλαδή που σε δένει- και όχι οι επιφανειακές και ανούσιες σχέσεις του σήμερα. Δεχόμενοι κριτική από την ελευθεριάζουσα κοινωνία μας, αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να απωθούν στο ασυνείδητο τα όμορφα αυτά πράγματα που έχουν να δώσουν και έτσι να τους βγαίνει σε λανθάνουσα μορφή αυτό που ο εξωτερικός κριτής θα αποκαλέσει -ελαφρά τη καρδία- «παράνοια».

Γιατί, αγαπητοί και αγαπητές συνστεκίτες (sic), πολλοί που θεωρούμε ότι έχουμε σώας τα φρένας, νιώθουμε μια απογοήτευση για τον κυνισμό και τον -με την κακή έννοια- ρεαλισμό που επικρατεί στη σύγχρονη εποχή. Μια εποχή που κάνεις swipe left και right αθρώπους στο tinder λες και μιλάμε για εμπορεύματα, ο ρομαντικός και ιδεαλιστής άνθρωπος νιώθει περιθωριακός, ένας παρίας. Ίσως, στην τελική, κάποιοι stalkers, αν είχαν σε άλλη εποχή θα υμνούσαν τον έρωτα σαν άλλοι «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «Τριστάνος και Ιζόλδη», «Δάντης και Βεατρίκη» κ.λπ. Μήπως, λοιπόν, το γεγονός ότι καταφεύγουν σε τέτοιες τρέλες, είναι συνέπεια (και) του γεγονότος ότι ζουν σε μία ξένη γι' αυτούς εποχή;

Μην βαρέσετε . Εξωτερίκευσα κάποιες σκόρπιες απόψεις.

 

[BeatrixKiddo]

Το stalking για εμένα , ίσως σχολιαστεί αρνητικά αυτό, έχει και καλή και καλή πλευρά.

Η καλή πλευρά είναι όταν είσαι πχ με ένα άτομο και βλέπεις τις φωτογραφίες του η είσαι πρώτος πρώτος στα στόρι του θεατής...που εντάξει θεωρώ ότι ένας άνθρωπος που νοιάζεται τα κάνει αυτά και είναι φυσιολογικό.

Η περίπτωση αυτή που περιγράφεις Ηλία είναι τρομακτικό στολκινγκ και σε επίπεδο εμμονής, να έρχεται εκεί που είσαι με τη παρέα το λες και εντάξει τρομακτικό. Δεν ξέρω τι άλλα μέτρα πήρες αλλά ελπίζω να μην περιορίστηκες μόνο στο να πεις α θα φύγω Τρίτη αντί για Παρασκευή χδ.

Η αλήθεια είναι ότι έχω βιώσει και τις 2 πλευρες του στολκινγκ. Με τη χειρότερη να τη βιώνω τελευταία. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες για να μην χαθεί το πόιντ, είναι ένα άτομο που ήταν γνωστός μου αλλά έχει φτάσει και σε σημείο να παρακολουθεί ότι κάνω και δεν κάνω σε τρομακτικό επίπεδο. Αλλα θεωρώ ότι η λύση στο ζήτημα αυτό είναι παίρνεις αποστάσεις σιγά σιγά και ρίχνεις ένα μπλοκ από παντού.

Και μάλιστα απορώ πόσο άσχημα ένιωθες όταν σου τα έκανε όλα αυτά...δεν ήταν λες και ένιωθες ότι έχεις κάποιον πάνω από το κεφάλι σου να σε κοιτάζει τι κάνεις και πως το κάνεις ακριβώς;

 

[ilias90]

Η περίπτωση αυτή που περιγράφεις Ηλία είναι τρομακτικό στολκινγκ και σε επίπεδο εμμονής, να έρχεται εκεί που είσαι με τη παρέα το λες και εντάξει τρομακτικό. Δεν ξέρω τι άλλα μέτρα πήρες αλλά ελπίζω να μην περιορίστηκες μόνο στο να πεις α θα φύγω Τρίτη αντί για Παρασκευή χδ.

Απλώς απέφευγα, δεν μπορούσα να κάνω και κάτι άλλο, γιατί ήμασταν συνάδελφοι και ήταν και σε φάση σεζόν, που είναι εκ των πραγμάτων πιο παρεϊστικα τα πράγματα.
Αλλά αυτό που ήθελα να προσθέσω είναι ότι και οι γυναίκες μια χαρά το κάνουν, μην κράζουμε μόνο τους άντρες

 

[Chem2000]

Θα ξεκινήσω το συγκεκριμένο νήμα με το ένα και μοναδικό stalking -εκνευριστικό που δεν έχουμε βγάλει ακόμα έναν μεταφρασμένο όρο, αλλά τέλος πάντων- που μου έχει συμβεί. Βέβαια, μπορεί να ήταν ένα, αλλά ήταν «καλό.»

Τρία χρόνια πριν, λοιπόν, δούλευα ακόμα στην εστίαση και ξεκίνησα για σεζόν σε ένα καφέ - μπαρ, που άνοιγε μόνο θερινούς μήνες. Την πρώτη κιόλας μέρα μια κοπέλα που δούλευε στο σέρβις με πλησίασε αρκετά («θα είναι εξυπηρετική», σκέφτηκα «και θα θέλει να προσαρμοστώ γρήγορα...») Με το που τελείωσε η πρώτη βάρδια, η κοπελιά μου είπε να πάμε για καφέ. Οι δυο μας. Μου ήρθε λίγο απότομο, είχα και κάτι δουλειές, είπα ότι δεν μπορούσα και έφυγα. Μετά από αυτό, η τύπισσα άρχισε να μου στέλνει κυριολεκτικά κάθε μέρα να βγούμε. Εγώ είχα διάβασμα για εξεταστική τότε, οπότε δεν έβγαινα, αλλά και πάλι, είχε αρχίσει να μου φαίνεται περίεργο όλο αυτό. Πέρα από αυτό, περίμενε μέχρι να σχολάσω (1 και 2 ώρες) ώστε να φύγουμε μαζί από το μαγαζί. Επίσης, όσες φορές βγαίναμε με τα παιδιά από τη δουλειά, όταν έφευγα -δεν καθόμουν πολύ λόγω διαβάσματος- πάλι με ακολουθούσε...

Μην τα πολυλογώ, έγιναν πάρα πολλά σε διάστημα δύο μηνών, τόσα που θα μπορούσα να γράψω βιβλίο. Θα ξεχωρίσω δύο περιστατικά:

1) Δεν ήθελε να κάνει το εμβόλιο. Όταν άκουσε ότι έκλεισα να κάνω την πρώτη δόση (1-2 μέρες μετά που μου είπε ότι δεν θα το κάνει), μου ανήγγειλε ότι τελικά άλλαξε γνώμη και θα το έκανε. Μόλις μου αποκάλυψε την μέρα και ώρα του μπολιάσματος με έπιασε κρύος ιδρώτας, γιατί κατάλαβα ότι έκλεισε στο ίδιο νοσοκομείο την ίδια μέρα και σχεδόν την ίδια ώρα με εμένα, για να καταλήξει με νάζι: «Ω! Μαζί θα το κάνουμε; Ε, αν με πιάσει καμιά παρενέργεια θα είσαι εκεί να με πάρεις αγκαλιά...» Εξυπακούεται, βέβαια, ότι έκλεισε επίτηδες ίδια ώρα και μέρος για να είμαστε μαζί. Εγώ φυσικά την ίδια μέρα πήγα και άλλαξα ημερομηνία για το μπόλι...

2) Όταν με είχε δει μια μέρα με δυο κοπέλες που είχα βγει για ρετσίνες, ήρθε στο τραπέζι μας με τσαμπουκά και φόρα να χαιρετίσει και την επόμενη φορά που με είδε μου είπε «Δεν ξέρεις τι έχω ακούσει γι' αυτές τις κοπέλες και το πόσο π..τάνες είναι. Όλη η -όνομα της πόλης- το ξέρει τι όργια κάνουν... εγώ το λέω για εσένα, επειδή ξέρω ότι είσαι ηθικός ( ; )»... Το αποκορύφωμα δε, μια φορά που βρήκε τις κοπέλες σε άλλο μαγαζί (εγώ δεν ήμουν), ακολούθησε τη μία στις τουαλέτες και άρχισε να τη ρωτάει περίεργα πράγματα. Η κοπελιά φρίκαρε προφανώς, γιατί γνώριζε μέσες άκρες τι παιζόταν.

Τα δύο παραπάνω σκηνικά ήταν απλά... δύο από τα πολλά, έχε χάρη που δεν θέλω να πολυλογήσω (καλά, σεντόνι βγήκε πάλι, αλλά τέλος πάντων...) Κατέληξα να είμαι ένας σκιαγμένος τυπάς που έβγαινα έξω και κοιτούσα αριστερά -δεξιά - μπρος -πίσω τρομοκρατημένος, μήπως και σκάσει μύτη πουθενά. Στο τέλος δε, διέδωσα ότι θα φύγω από την εν λόγω πόλη διαφορετική ημερομηνία από αυτήν που όντως θα έφευγα, για να μην ψάξει να με βρει. Τέτοιο ήταν το σημείο της παράνοιας.

Παρόλα αυτά, εγώ είπα την ιστορία μου μόνο και μόνο για να πω κάποιες σκέψεις και να προσπαθήσω, τόσο να εξηγήσω την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου που κάνει το stalking όσο και για να στηλιτεύσω (όπως πάντα) τα κακώς κείμενα της εποχής μας. Μήπως, λέω μήπως, οι άνθρωποι που προβαίνουν σε τέτοιες ενέργειες είναι άνθρωποι με χαμηλές κοινωνικές δεξιότητες που λαχταρούν να ερωτευτούν, να αγαπήσουν, να δώσουν συναισθήματα, αλλά και να πάρουν πίσω; Άνθρωποι που μεγάλωσαν με διαφορετικές αξίες, λίγο αναχρονιστικές, που θεωρούν ότι ο δεσμός είναι όντως «δεσμός» -κάτι δηλαδή που σε δένει- και όχι οι επιφανειακές και ανούσιες σχέσεις του σήμερα. Δεχόμενοι κριτική από την ελευθεριάζουσα κοινωνία μας, αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να απωθούν στο ασυνείδητο τα όμορφα αυτά πράγματα που έχουν να δώσουν και έτσι να τους βγαίνει σε λανθάνουσα μορφή αυτό που ο εξωτερικός κριτής θα αποκαλέσει -ελαφρά τη καρδία- «παράνοια».

Γιατί, αγαπητοί και αγαπητές συνστεκίτες (sic), πολλοί που θεωρούμε ότι έχουμε σώας τα φρένας, νιώθουμε μια απογοήτευση για τον κυνισμό και τον -με την κακή έννοια- ρεαλισμό που επικρατεί στη σύγχρονη εποχή. Μια εποχή που κάνεις swipe left και right αθρώπους στο tinder λες και μιλάμε για εμπορεύματα, ο ρομαντικός και ιδεαλιστής άνθρωπος νιώθει περιθωριακός, ένας παρίας. Ίσως, στην τελική, κάποιοι stalkers, αν είχαν σε άλλη εποχή θα υμνούσαν τον έρωτα σαν άλλοι «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «Τριστάνος και Ιζόλδη», «Δάντης και Βεατρίκη» κ.λπ. Μήπως, λοιπόν, το γεγονός ότι καταφεύγουν σε τέτοιες τρέλες, είναι συνέπεια (και) του γεγονότος ότι ζουν σε μία ξένη γι' αυτούς εποχή;

Μην βαρέσετε . Εξωτερίκευσα κάποιες σκόρπιες απόψεις.

Ενδιαφέρον το κείμενο σου. Στο παρελθόν είχα γράψει εδώ για μια εμμονική "φίλη" μου, η οποία πήδηξε σε μπαλκόνι κοπέλας ενός αγοριού που γούσταρε, της άρπαξε ό,τι είχε απλωμένο στην απλώστρα και το πέταξε στο κάδο για....εκδίκηση, επειδή κοίταξε εκείνη και όχι τη "φίλη". Για εμένα λοιπόν όχι, δε νομίζω ότι αυτή η κοπέλα "ζουλάθηκε" επειδή ζει σε λάθος εποχή, απλώς δεν έχει μάθει να δέχεται την απόρριψη.

 

[Samael]

Αγαπητέ Ηλία αυτό που περιγράφεις εμπίπτει περισσότερο στην κατηγορία της λυσασμένης και ορισμένες φορές αγάμητης που εν τέλει καταλήγει να κάνει και stalking . Είναι αρκετές κοπέλες σε αυτό το στυλ , απλώς σχετικά με τους άντρες , είναι πολύ λιγότερες.

 

[BeatrixKiddo]

Απλώς απέφευγα, δεν μπορούσα να κάνω και κάτι άλλο, γιατί ήμασταν συνάδελφοι και ήταν και σε φάση σεζόν, που είναι εκ των πραγμάτων πιο παρεϊστικα τα πράγματα.
Αλλά αυτό που ήθελα να προσθέσω είναι ότι και οι γυναίκες μια χαρά το κάνουν, μην κράζουμε μόνο τους άντρες

Δεν διαφωνώ. Ίσα ίσα θεωρώ ότι οι γυναίκες Μπορούν να μηχανευτουν πολλούς τρόπους να στολκαρουν

 

[Nick890]

Αγαπητέ Ηλία αυτό που περιγράφεις εμπίπτει περισσότερο στην κατηγορία της λυσασμένης και ορισμένες φορές αγάμητης που εν τέλει καταλήγει να κάνει και stalking . Είναι αρκετές κοπέλες σε αυτό το στυλ , απλώς σχετικά με τους άντρες , είναι πολύ λιγότερες.

@Valder βγες απ' τον Σαμ

 

[Valder]

@Valder βγες απ' τον Σαμ

Γιατί με ξενερώνεις έτσι;

Βλέπω την ειδοποίηση λεω κανα κομενάκιο θα ειναι που θα γουσταρει καμια αναρτησάρα μου και θα χει πετάξει επιληπτικούς αφρούς ηδονής ξερω γω και μονο στη θέαση του προφιλ μου, και τσακ βλέπω Νικ890, τρίχα, μυες, τεστοστερόνη.

Πρόσεχε για θα σε αλείψω λάδι και θα ρθω βράδυ για χαδάκια.

Θα βγω απο τον Σαμ και θα μπω σε σένα.

 

[Guest 220514]

Joe Goldberg likes this thread.

 

[BeatrixKiddo]

Joe Goldberg likes this thread.

Ωχ τι τον έβαλες αυτόν..... κάποτε έλεγα αχ και να είχα έναν σαν τον Τζο αλλά τώρα λέω όχι άστο δεν το θες τελικα

 

[Guest 220514]

Η πραγματική φύση του stalking μπορεί να διερευνηθεί με βάση το πλαίσιο και τις συνθήκες που εμφανίζεται, i guess… Όμως, δεν θεωρώ ότι μπορεί να αποκτήσει θετικό πρόσημο υπό κανένα πλαίσιο και συνθήκη. Ούτε θεωρώ ότι αυτά πρέπει να χρησιμοποιούνται ως ελαφρυντικό για την κάθε περίπτωση stalking. Δίνεις μια μονόπλευρη και ρομαντική ερμηνεία στο φαινόμενο, εστιάζοντας σχεδόν αποκλειστικά στη ψυχοσύνθεση του θύτη (που θα ´λεγα ακόμη και για τις περιπτώσεις για τις οποίες μιλάς ο ιδεαλισμός και ο ρομαντισμός μάλλον μόνο κατ’επίφαση την προσδιορίζουν), τον οποίον φαίνεται σχεδόν να συμπονείς κιόλας, ενώ παραβλέπεις τελείως την επίδραση που έχει όλο αυτό στο θύμα (η οποία δεν είναι ποτέ θετική, μάλλον…).

Όπως και να έχει, δεν έχω υπόψιν κάποιο success story με stalkers, ειδικά όταν το κίνητρο είναι η ρομαντική έλξη. Δεν ζωντανεύεις την ερωτική επιθυμία στον άλλον μπαίνοντας κρυφά στη ζωή του / παρακολουθώντας τον με τον όποιον τρόπο, παρά μόνο την αβεβαιότητα, το φόβο, και την ανασφάλεια σπέρνεις… Λυπάμαι, αλλά απ´όλους τους τρόπους προσέγγισης είναι ο χειρότερος. Δεν πάει ο stalker να είναι το καλύτερο παιδί, για το θύμα η όλη φάση παραμένει απλώς μία -ναι, θα το πω- τραυματική εμπειρία (μέχρι ενός σημείου, τουλάχιστον…).

Υγ: Άαντε και για να μην είμαστε απόλυτοι, επειδή τα παρουσιάζεις πολύ ρομαντικά, θα πω τελευταία ότι ίσως και να υπάρχουν εξαιρέσεις όπου αποκτά κάποιο λυτρωτικό στοιχείο όλη αυτή η διεστραμμένη καταστασούλα, αλλά μάλλον κι αυτές προϋποθέτουν ότι και ο θύτης και το θύμα είναι τελείως διεστραμμέν@ τ@ ίδι@… (παράδειγμα εγώ και η φίλη από πάνω)

 

[Nick890]

Γιατί με ξενερώνεις έτσι;

Βλέπω την ειδοποίηση λεω κανα κομενάκιο θα ειναι που θα γουσταρει καμια αναρτησάρα μου και θα χει πετάξει επιληπτικούς αφρούς ηδονής ξερω γω και μονο στη θέαση του προφιλ μου, και τσακ βλέπω Νικ890, τρίχα, μυες, τεστοστερόνη.

Πρόσεχε για θα σε αλείψω λάδι και θα ρθω βράδυ για χαδάκια.

Θα βγω απο τον Σαμ και θα μπω σε σένα.

ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

 

[ilias90]

Η πραγματική φύση του stalking μπορεί να διερευνηθεί με βάση το πλαίσιο και τις συνθήκες που εμφανίζεται, i guess… Όμως, δεν θεωρώ ότι μπορεί να αποκτήσει θετικό πρόσημο υπό κανένα πλαίσιο και συνθήκη. Ούτε θεωρώ ότι αυτά πρέπει να χρησιμοποιούνται ως ελαφρυντικό για την κάθε περίπτωση stalking. Δίνεις μια μονόπλευρη και ρομαντική ερμηνεία στο φαινόμενο, εστιάζοντας σχεδόν αποκλειστικά στη ψυχοσύνθεση του θύτη (που θα ´λεγα ακόμη και για τις περιπτώσεις για τις οποίες μιλάς ο ιδεαλισμός και ο ρομαντισμός μάλλον μόνο κατ’επίφαση την προσδιορίζουν), τον οποίον φαίνεται σχεδόν να συμπονείς κιόλας, ενώ παραβλέπεις τελείως την επίδραση που έχει όλο αυτό στο θύμα (η οποία δεν είναι ποτέ θετική, μάλλον…).

Όπως και να έχει, δεν έχω υπόψιν κάποιο success story με stalkers, ειδικά όταν το κίνητρο είναι η ρομαντική έλξη. Δεν ζωντανεύεις την ερωτική επιθυμία στον άλλον μπαίνοντας κρυφά στη ζωή του / παρακολουθώντας τον με τον όποιον τρόπο, παρά μόνο την αβεβαιότητα, το φόβο, και την ανασφάλεια σπέρνεις… Λυπάμαι, αλλά απ´όλους τους τρόπους προσέγγισης είναι ο χειρότερος. Δεν πάει ο stalker να είναι το καλύτερο παιδί, για το θύμα η όλη φάση παραμένει απλώς μία -ναι, θα το πω- τραυματική εμπειρία (μέχρι ενός σημείου, τουλάχιστον…).

Δεν είπα στο υστερόγραφο ότι θα πέσετε να με «φάτε;» Εντάξει, πλάκα κάνω, ευγενικά τα λες. Λοιπόν, σε καμία περίπτωση δεν υπερασπίστηκα τέτοιες μορφές συμπεριφοράς. Θέλω να τις αιτιολογήσω, όμως, και να μην βγάζουμε ως αποδιοπομπαίους τράγους τους stalkers (εύκολη λύση), αλλά να δούμε γιατί υπάρχει το φαινόμενο πλέον σε τόσο μεγάλο βαθμό.

Αρχικά, θα επαναλάβω ότι ζούμε σε αυτό που είχε περιγράψει ο Βέμπερ ως «απομάγευση του κόσμου.», ο οποίος, βέβαια, δεν είχε τους έρωτες στο μυαλό του όταν εισήγαγε τον όρο, αλλά, αν εξετάσεις ετυμολογικά την έννοια «απομάγευση», θα δεις ότι πρακτικά σημαίνει την αποτίναξη της μαγείας (με τη μορφή της θρησκείας) από τον κόσμο, τον τερματισμό της πίστης στο υπερβατικό και τον εξορθολογισμό των πάντων, τη (μοιραία) γελιοποίηση του ιδεαλισμού αφού κυριάρχησε ο θετικισμός -υπάρχει μόνο αυτό που βλέπουμε ή μπορούμε να επαληθεύσουμε- με αποτέλεσμα να έχουμε έναν μηχανιστικά υλιστικό και ξενέρωτο κόσμο... Από όλα αυτά δεν θα ξέφευγε ούτε ο έρωτας, ο οποίος σύμφωνα με τις σύγχρονες έρευνες είναι απλά βιοχημεία, νευροχημεία κ.λπ. -είμαι σκράπας στις θετικές επιστήμες- και τίποτα παραπάνω. Ερευνητικά ευρήματα που σε κάποιες δεκαετίες θα έχουν αντικατασταθεί, βέβαια, αλλά το σημαντικό είναι το εξής: καταφέραμε να βγάλουμε τη μαγεία ακόμα κι από τον έρωτα, διαπράττοντας μέγιστη ύβρι σε όσους έχουν υμνήσει αυτό το συναίσθημα, δίνοντας του μέχρι και ημερομηνία λήξης (!)

Που κολλάνε ρε μάστορα, θα μου πεις, όλα τα παραπάνω με τους stalkers και θα έχεις ένα δίκιο. Θεωρώ, λοιπόν, ότι ο σύγχρονος άνθρωπος είναι μπερδεμένος, χαμένος και -το βασικότερο- αλλοτριωμένος. Κλείστηκε σε θηριώδεις μεγαλουπόλεις, δίπλα στο σύνολο αλλά ταυτόχρονα τόσο μακριά από αυτό και σαν να μην του έφτανε αυτό, ήρθαν και τα σόσιαλ να του δείξουν πως έχουν αλλάξει τα πράγματα, τα πάντα είναι επιφανειακά, όλες οι σχέσεις έχουν ημερομηνία λήξης... Έτσι, πολύς κόσμος νιώθει αποξενωμένος από την εποχή στην οποία ζει, μέσα του συγκρούεται η ορμέμφυτη τάση του να ερωτευτεί και να αποκτήσει δεσμό με το αντικείμενο του έρωτά του, να είναι ο ένας για τον άλλον απέναντι στον κόσμο (και άλλα παρόμοια) με τον κυνισμό του σύγχρονου κόσμου. Οπότε, λέω, όλα τα παραπάνω μπορεί να έχουν κι αυτά το μερίδιό τους στην αύξηση των stalkers... Βάλε και ότι σήμερα όλα τα στοιχεία μας προσφέρονται απλόχερα (με δική μας συναίνεση) σε συνδυασμό με την παραποιημένη οπτική που έχουν κάποιοι για την πραγματικότητα, την απουσία κοινωνικών δεξιοτήτων που έφερε το ίντερνετ στον κόσμο μας και θα καταλάβεις ότι οι stalkers για κάποιους λόγους αυξάνονται... Παλιά ήταν ο γραφικός τύπος με τις τρύπες στην εφημερίδα για να παρακολουθεί από εκεί το αντικείμενο της διεστραμμένης λατρείας του, τώρα γίνεται πολύ πιο εύκολα και -κυρίως- χωρίς να έχεις τον κίνδυνο να σε αντιληφθούν. Είναι και πρακτικό το θέμα, πέρα από όλα τα άλλα.

 

[touvlo]

Ωραίο θέμα!
Ας μιλήσει και μια γεροντότερη, που έχει κάνει παρόμοιες φάσεις.
Λοιπόν, δεν νομίζω πως έχουν αυξηθεί. Βασικά δεν ξέρω τι γίνεται τώρα, αλλά πάντα γινόταν, απλά δεν είχε αυτό το όνομα.
Λοιπόν και γω στο παρελθόν, όταν ήμουν ερωτευμένη, έκανα <φάσεις>, για να φανεί τυχαία η συνάντηση. Δηλ, έναν τύπο, από παραδίπλα γειτονιά, είχα μελετησει, πότε πηγαίνει για την καθημερινή του εφημερίδα στο περίπτερο (τότε...) και έπεσα τυχαία πάνω του μια μέρα. Βέβαια, αυτό έγινε μια φορά. Μιλήσαμε, κατάλαβα πως δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθούμε τετ α τετ και σταματησα.

Ένας φίλος, ακολουθούσε την κοπέλα που ήθελε, ήξερε τη διαδρομή της και έτρεξε μέσα απ τα στενά, για να της βγει τάχα τυχαία στο δρόμο της.
Παιδιά, για να τα κάνουμε αυτά, δεν σκεφτήκαμε πονηρά, ούτε περίπλοκα. Εγώ τουλάχιστο, ήθελα να φανεί τυχαίο, γιατί ντρεπόμουν να πάρω τηλέφωνο. Και τι να πω στο τηλέφωνο; Είμαι η παραγειτόνισσα, θέλω να βγούμε; Ενώ έτσι, πιασαμε κουβέντα και πήγε πιο ομαλά η ...χυλόπιτα.

Ίσως αυτό το <δήθεν τυχαία συναντηση> δε λέγεται stalking, δεν ξέρω, αλλά και τότε υπήρχαν πολλοί και πολλές που το έκαναν. Και μια και δυο και τρεις φορές! Ε, κάπου φαινόταν, πως είναι στημένο.

 

[epote]

Όπως και να έχει, δεν έχω υπόψιν κάποιο success story με stalkers, ειδικά όταν το κίνητρο είναι η ρομαντική έλξη. Δεν ζωντανεύεις την ερωτική επιθυμία στον άλλον μπαίνοντας κρυφά στη ζωή του / παρακολουθώντας τον με τον όποιον τρόπο, παρά μόνο την αβεβαιότητα, το φόβο, και την ανασφάλεια σπέρνεις…

Εκτος αν εισαι ο εντουαρτ κουλεν. Τοτε ειναι οκ.