Προσωπικότητα και ψυχοπαθολογία

[Resaldis]

«Όσο προχωρώ, τόσο πιο σίγουρος γίνομαι για την αλήθεια του ρητού «Η προσωπικότητα είναι το παν». Η σύγχρονη ψυχιατρική έχει λησμονήσει κλινικά τη σημασία της προσωπικότητας. Σαράντα χρόνια πριν, οι ασθενείς με διαταραχές προσωπικότητας λάμβαναν μονάχα σύντομη ψυχοθεραπεία και συμπαράσταση στην κρίση της ζωής τους, ακριβώς επειδή αυτό ήταν αρκετό. Ως εκ τούτου, η μακροπρόθεσμη φαρμακοθεραπεία δεν ήταν αποδεκτή ως κατάλληλη στρατηγική. Έτσι λοιπόν, ασθενείς με νευρωτική κατάθλιψη, η οποία ήταν στην πραγματικότητα αντιδραστική κατάθλιψη σε μία νευρωτική ή ευάλωτη προσωπικότητα, σπανίως αντιμετωπίζονταν με αντικαταθλιπτικά. Κατά συνέπεια, δεν είχαν πολλά φάρμακα διαθέσιμα όταν η επόμενη κρίση τους οδηγούσε παρορμητικά στην υπερβολική δοσολογία. Στις μέρες μας, οι ασθενείς αυτοί διαγνώσκονται με μείζον κατάθλιψη, διπολική διαταραχή, ΔΕΠΥ ή διαταραχή του αυτιστικού φάσματος και λαμβάνουν πολλά ισχυρά φάρμακα μ' ένα σωρό παρενέργειες και τελικά δεν βελτιώνονται. Μπαινοβγαίνουν στις κλινικές και τίποτα δεν αλλάζει, αφού η θεραπεία είναι άστοχη. Άρα πράγματι στην ψυχιατρική το παν είναι η προσωπικότητα και αν την αγνοήσεις τότε θα βλάψεις τον ασθενή σου».

Niall McLaren


Πηγή: Psychiatric Times

 

[EvanescenceQ]

Επειδη το θεμα που βαζεις ειναι εξειδικευμενο,θα παραθεσω καποια ωραια αρθρα που περιγραφουν τις εννοιες που θετεις ψυχοπαθολογια και προσωπικοτητα.

Η προσωπικότητα είναι αυτό που μας κάνει μοναδικούς. Είναι ο τρόπος που σκεφτόμαστε, που αισθανόμαστε και συμπεριφερόμαστε, είναι αυτό που μας κάνει να διαφέρουμε από όλους τους υπόλοιπους και διαμορφώνεται από τις εμπειρίες, όπως και από το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει κανείς. Σημαντικό ρόλο παίζει η στενή οικογένεια και οι φίλοι , αλλά και τα μοναδικά γεγονότα ζωής (π.χ. ο θάνατος κάποιου γονέα, διαζύγιο των γονιών, κακοποίηση). Φυσικά δεν μπορούμε να λησμονήσουμε την επιρροή που φαίνεται να έχουν τα γονίδια στην ανάπτυξη των διαταραχών της προσωπικότητας.

Είναι σύνηθες η προσωπικότητα να παραμένει σταθερή στο πέρασμα του χρόνου. Άρα τι είναι αυτό που διαφοροποιεί κάποιον που έχει ΔΠ από τους υπόλοιπους; Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός ότι ο τρόπος σκέψης, τα συναισθήματα και η συμπεριφορά αποκλίνουν σημαντικά από όσα θεωρούνται σε κάθε κουλτούρα ως τα φυσιολογικά για τη νόρμα. Συνακόλουθο αυτού είναι το άτομο να αισθάνεται δυσανάλογο άγχος και να δημιουργούνται προβλήματα στη λειτουργικότητα του, που έχουν μεγάλη χρονική διάρκεια.

πηγη:https://www.meniadouvri.gr/themata-p...gnorimia-me-tis-diataraxes-prosopikotitas.php

Στα πρώτα παιδικά μας χρόνια ο ψυχικός οργανισμός δομείται με βάση τις εξωτερικές εικόνες των αγαπημένων & αναγκαίων για την επιβίωση μας προσώπων (γονείς – κηδεμόνες), τα οποία εσωτερικεύουμε, δηλαδή υιοθετούμε τα χαρακτηριστικά, τις στάσεις και τις συμπεριφορές αυτών των προσώπων, ταυτιζόμενοι μαζί τους.

Στηριζόμενος λοιπόν σ’ αυτήν την διαδιακασία εσωτερίκευσης ο αναπτυσσόμενος ψυχικός οργανισμός χτίζει αυτό που συνηθίζουμε να ονομάζουμε «προσωπικότητα», ή αλλιώς «Εγώ».

πηγη:https://aftognosia.gr/ap-to-kommatiasmeno-ego-stin-psuxopathologia-tis-kathimerinotitas/

Σε κάποια άτομα τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας μπορεί να εμφανίσουν δυσκαμψία και δυσκολία προσαρμογής, με αποτέλεσμα το άτομο να παρουσιάσει έκπτωση σε έναν ή περισσότερους τομείς της ζωής του, όπως στον κοινωνικό, τον επαγγελματικό ή άλλο σημαντικό τομέα της λειτουργικότητάς του. Πρόκειται για διαταραχές της προσωπικότητας, που δεν επιτρέπουν την ομαλή ανάπτυξη του ατόμου ως μονάδα αλλά και ως μέλος διαφόρων ομάδων.

πηγη:https://www.timesnews.gr/prosopikotita-kai-psychopathologia/

Με τον όρο ψυχοπαθολογία αναφερόμαστε όχι μόνο στις ίδιες τις ψυχικές διαταραχές, δηλαδή, στην περιγραφή της εκδήλωσης της παθολογικής συμπεριφοράς, αλλά και στην επιστημονική μελέτη των διαταραχών αυτών ως προς τις πιθανές αιτίες και τα συμπτώματα που εμφανίζουν.

πηγη:https://www.psychologynow.gr/arthra...itas/6208-pos-orizete-i-psichopathologia.html

Αν θεωρήσουμε όλη την ψυχοπαθολογία σαν ένα συνεχές, οι διαταραχές προσωπικότητας είναι στην μέση ενώ στο ένα άκρο βρίσκονται οι νευρώσεις και στο άλλο οι ψυχώσεις. Βέβαια τα όρια και τα άκρα μεταξύ τους είναι σχετικά γι΄αυτό και τις περισσότερες φορές μιλάμε για συνοσηρότητα. Επομένως οι Διαταραχές προσωπικότητας μπορούν πότε να γλιστρούν προς το ένα άκρο των νευρώσεων και όλου του άξονα 1 κατά το DSM-IV οπότε θα δούμε συχνά οριακή διαταραχή με κατάθλιψη, δραματική διαταραχή με κρίσεις πανικού, αποφεκτική με κοινωνική φοβία και άλλους πιθανούς συνδυασμούς. Όμως μερικές φορές γλιστρούν και προς το άλλο άκρο οπότε θα συναντήσουμε και οριακή διαταραχή με ψυχωσικό επεισόδιο.

πηγη:https://psycho-logia.gr/diataraxes-prosopikotitas/