Οι φίλοι μου είναι βαρετοί και εγω ακόμα περισσότερο από εκείνους. Μ αρέσει να κάθομαι και να τρίβω τη γάτα μου, να βράζω στο ζουμί μου ότι όλοι οι άλλοι έχουν ζωή κι εγω "φυτοζωή".
Όχι, σοβαρά, οι extrovertάκηδες, φιλαράκηδες, κολλητάκηδες, μεόλουςαγαπουλάκηδες ταξιδάκηδες, χοστελάκηδες, μπιτσομπαράκηδες,φετάκηδεςγιαναγνωρίσωκόζμακηδες και λοιποί νεφτιστονκωλάκηδες που δίπλα στο λήμμα Αλτσχάιμερ έχει μια εικόνα από το σπίτι τους, το οποίο έχουν ξεχάσει που είναι και το χουν μόνο για ξενοδοχείο, θα έχουν μια ξεχωριστή θέση πάντοτε στην καρδιά μου (στον πάτο της κατα προτίμηση).
Εχω καταλάβει ή ότι είμαι πολύ χαλβάς γι αυτή την κοινωνία και ένα μικρό pretentious σκατό ότι και καλά έχω την απόλυτη βαθιά σκέψη, την ευφυία και τη διανόηση και είμαι σε φάση τραβάτε γαμηθείτε σερβαιβοράκηδες, που έχω αναγάγει τον εγκλεισμό και τη μοναχικίτιδα σε αρετή.
Θεωρώ τον μέσο άνθρωπο αυτό ακριβώς, μέσο, τις επιφανειακές κουταμάρες που βλέπει εντελώς αδιάφορες προς κατανάλωση για τα δικά μου γούστα, τις μηδενικές του ανησυχίες για πλείστα σοβαρά θέματα εξόχως ανησυχητικές, όπως επίσης και την διαρκή ανάγκη για ματαιοδοξία και αυτοπροβολή εξόχως αλλεργική.
Έχω ελάχιστους φίλους, οι μισοι ηδονιστές, οι άλλοι μισοί μεγαλομανείς με αυτοκρατορικές ονειρώξεις (όπως εγω), ένα μεγάλο μέρος και τα δυο (ένωση των συνόλων), συνεννοούμαι μόνον με τους κυνικούς, τους μπάσταρδους και τα φυτά με ΜΟ άνω του 9,3 στα 10.
Αγαπώ την κατ επιλογήν μοναχικότητα, τη βαριέμαι στην υπερβολή της μα από μια ακατάσχετη επιφανειολογία την προτιμώ καταφανώς.
Οι παρενέργειες είναι κάτι παραπάνω απο εμφανείς. Πάω να ξαναδεθώ με τα λουριά να με μαστιγώσει η Λουλού. Ευχαριστώ.
ΥΓ: Please dont hate me θεματοθέτρια, είχα κέφια.
