Με το σεναριο του Γιαννη μου ρθε το συνηθισμενο μου..
Καθομαι στο πισι και δουλευω κανονικα μια εργασια που παραδιδω την επομενη μερα. Η ωρα ειναι περασμενη κι εγω εχω ωρα να πατησω το μπιπ το save. Γινεται μια μινι διακοπουλα ρευματος των δυο δευτερολεπτων, αυτο που ισα ισα τρεμοπαιζει το φως, και σβηνει την οθονη? Αυτο. Ανοιγει το πισι και φυσικα τιποτα δεν εχει σωθει. Απ'αυτη τη στιγμη μεχρι το πρωι ειμαι λες κι εχω πιει 10 καφεδες.
Αλλο προσφατο.. Παραδιδω εργασιες σε μαθημα, κι ενω τις εχω ολες μαζεμενες (ηταν σχεδια), ανακαλυπτω οτι εχω ενα λιγοτερο απ'αυτα που θα πρεπε να χω για να θεωρηθει οτι εχω επαρκεις παρουσιες. Προσπαθω να σκεφτω πως ηταν, θυμαμαι τι ακριβως ειχα ζωγραφισει, ημουν σιγουρη οτι το χω κανει, αλλα αρχιζουν τα σεναρια. Μηπως ξεχασα τη σακουλα που το ειχα στη σχολη? Μηπως την αφησα στο σπιτι της κολλητης μου? Μηπως το μπερδεψα με τα αλλα? Μεχρι να το βρω το ατιμο ειχαν προλαβει να μωβισουν τα νυχια!
Το χειροτερο του σχολειο, απροειδοποιητο τεστ σε μαθημα αδιαβαστο, η διαγωνισμα στο μαθημα της πιο αυστηρης καθηγητριας. Παγωμενα χερια, παγωμενη γενικως, αγχος στο φουλ, να διαβασω ο,τι προλαβαινω (η πλακα ειναι πως παρατηρησα οτι ο,τι διαβαζα τοτε οντως το θυμομουν καλυτερα). Το πιο απαισιο με διαφορα βεβαια ηταν οι πανελληνιες που εκει πρωτα ξερνουσα το συμπαν, και μετα πηγαινα να δωσω (σχωρατε με :p).
Αλλο.. Σε καταστασεις φοβερου και τρομερου αγχους "καταπινω" τη φωνη μου. Μιλαω αλλα δεν μπορει να βγει φωνη, τρεμουλιαζει μεχρι που σβηνει. Ειναι το χειροτερο μου, μου χει συμβει 1-2 φορες μεχρι τωρα.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
