Ταρίφες και καφενείο

[fantasmenos]

Είχα συζήτηση πριν από αρκετό καιρό με ένα ταρίφα. Με έπιασε μια νύχτα στο γυρισμό από έξοδο και μου έλεγε κουλά, οι φίλοι μου είχαν ξενερώσει γιατί μιλούσαμε ώρα και μου έκανε εντύπωση γιατί είχε μυαλό στο κεφάλι του και δεν αναλωνόταν στο να την πέφτει σε μεθυσμένες... Μου έλεγε λοιπόν το εξής: Ότι και να κάνεις και όσους φίλους και γκόμενε* και να έχεις τελικά μόνο η μάνα μετράει, όλοι οι φίλοι σου το πιo πιθανό είναι να σε πουλήσουν. Πέρα από την φιλοσοφία του καφενείου και το οιδιπόδειο σύμπλεγμα μου δημιούργησε την εξής απορία. Τελικά υπάρχει φιλία και love; Θέλω να πω: Εντάξει έχουμε τους φίλους μας και τη σχέση μας (σε κοπέλα ή αγόρι αναφέρομαι, ανάλογα τα γούστα του καθενός ή της καθεμιάς) αλλά αυτό είναι εγγύηση; Μήπως τελικά δεν είναι τίποτα άλλο παρά η κατανάλωση του χρόνου μας για να αισθανόμαστε εμείς καλύτερα; Το συνδυάζω με ένα άλλο ταρίφα ο οποίος είχε πει μια ατάκα που μου έμεινε: "όλοι μαζί γελάμε, ο καθένας κλαίει μόνος του". Αυτόν δεν τον έχω γνωρίσει (γ@μώτο). Μήπως τελικά ο καθένας είναι μόνος του σε αυτό τον κόσμο και βρίσκει παρηγοριά σε παρέες και γκόμενε* της στιγμής; Δεν έχω καταλήξει σε κάτι αφού και τα δύο μπορείς να τα δεις από την ιδανική αλλά και την κακή πλευρά. Ντάξει δε λέω, τα προβλήματα του ο καθένας τα συζητάει με τα πρόσωπα που αγαπά αλλά ουγκ, μέχρι σε ποιο σημείο τα συζητά και αν μπορεί να συζητήσει τα πάντα... ; Μοναξιά for eva ή βρίσκεις το έταιρον ήμισυ και θεωρείς ότι έλυσες το πρόβλημα;

Τελικά είμαστε μόνοι μας σε αυτό το γ@μόκοσμο;

Υ.Γ. Αν το διάβαζαν αυτό οι φίλοι μου θα με θεωρούσαν μ@λ@κ@ και υποκριτή

Υ.Γ.1 έχει κανείς άλλος τέτοιες ανησυχίες ή είμαι ο μόνος ανώμαλος;

Υ.Γ.2 τελικά δεν πρέπει να μιλάω σε ταρίφες

Υ.Γ. 3 το ανούσιο του topic χτύπησε κόκκινο

Υ.Γ. 4 τα ειρωνικά σχόλια τα περιμένω με χαρά

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Tetragrammaton]

Εγώ δε συμφωνώ. Με τις εκάστοτε γκόμενές σου σίγουρα θα διακόψεις επαφές αργά ή γρήγορα, αλλά οι φίλοι, οι καλοί και αληθινοί φίλοι είναι για πάντα. Τώρα αν επιλέγεις για φίλους σου φίδια, αυτό ξεκινάει άλλη συζήτηση.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kalypso]

Κι εγώ το έχω σκεφτεί φαντασμένε...
Και έχω καταλήξει στο εξής, που μου το έλεγε πάντα και η μαμά μου: "Ζήτημα να βρεις έναν άνθρωπο στη ζωή σου, με τον οποίο να ταιριάξεις, ο οποίος να σε νιώθει, να χαίρεται με τη χαρά σου, να λυπάται με τη λύπη σου, να τρέχει όποτε τον έχεις ανάγκη και να τρέχεις κι εσύ όποτε σε έχει εκείνος ανάγκη. Συνήθως τρέχει ο ένας από τους δύο." και με αυτό αναφερόταν σε όλων των ειδών τις σχέσεις- φιλικές και ερωτικές.
Προσωπικά έχω πολλές παρέες και χαίρομαι γι'΄αυτό- αλλά φίλους πραγματικούς μάλλον ελάχιστους. Μπορεί και κανέναν, δεν ξέρω. Ανάλογα με το τι ορίζεις φίλο. Πάντα στη ζωή μου περίμενα από τους άλλους να κάνουν αυτό που θα έκανα εγώ αν ήμουν στη θέση τους- ή περίμενα πολλά ή κάνω εγώ πολλά. Αλλά δε με ενοχλεί- ο καθένας κάνει τις επιλογές του κι εγώ είμαι εκεί για τους φίλους μου ό,τι και να χρειαστούν. Απλά δε νομίζω ότι έχω βρει ακόμα τον άνθρωπο αυτό που θα είναι σταθμός στη ζωή μου και σημείο αναφοράς. Δεν πειράζει, έχω χρόνια ακόμα μπροστά μου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[lugar]

Μου φαίνεται λίγο τραγικό σαν θέμα ... Ξέρω χιλιάδες μαμάδες που δεν θα κάνανε τα πάντα για τα παιδιά τους όπως δεν θα τα κάνανε και οι φίλοι τους. Αυτό δεν σημαίνει τίποτα, και η αγάπη έχει τα ψυχολογικά όρια του ανθρώπου που την νοιώθει. Εδώ πολλές φορές εμείς δεν αγαπάμε τον εαυτό μας αρκετά.
Το σημαντικό είναι η αγάπη να σε κάνει να υπερβαίνεις τον εκάστοτε εαυτό σου (όχι να κάνεις τα πάντα) για τον άλλον.
Όλες οι σχέσεις έχουν δύο διαφορετικούς ανθρώπους κι ο καθένας συμβάλλει με αυτά που μπορεί ή και με το παραπάνω που η σχέση θα αναδείξει από μέσα του.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Oralee]

Παρόλο που οντως υπαρχουν γονεις που αδιαφορουν εντελως, σε γενικες γραμμες νομιζω πως ισχυει αυτο που λεει το πρωτο ποστ. Και γι' αυτό, οι περισσοτεροι που δεν εχουν αδερφια τρεμουν την ημερα που θα πεθανουν οι γονεις τους (ειδικα αν εώς τοτε δεν εχουν κάνει δικη τους οικογενεια).

Οχι πως δεν με εχουν αγαπησει. Οχι πως δεν ηταν διπλα μου αμα τους χρειαζομουν. Αλλά ξερω βαθια μεσα μου πως το εκαναν γιατι εκεινη τη στιγμη το μπορουσαν - οι γονεις μου θα το εκαναν, ακομα κι αν δεν μπορουσαν, ειδικα η μαμά μου. Και αυτη ειναι η μονη και πιο σημαντικη διαφορα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[lugar]

Αυτό προσπαθώ να σου πω. Η δική σου μαμά θα το έκανε, δεν είναι όλες έτσι... ίσως γιατί δεν μπορούν.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΣ]

Κάποια κόκαλα θα τρίζουν αλλά είμαστε εις το "εγώ" και όχι εις το "εμείς". Στο τέλος της μέρας είμαι εγώ και τα συναισθήματά μου. Κανείς άλλος. Ακόμα και αν υπάρχει, δεν μπορείς να ζητάς συνεχώς τη γνώμη του και την υποστήριξή του. Πρέπει να το πάρεις απόφαση. Με αυτή την έννοια, ίσως και να είναι το πιο αξιοπρεπές το να μένεις "τελικά" μόνος σου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.