Αυτά γίνονται και απ τα δυο φύλα. Συμφωνώ πως είναι όλα <<κακοποιητικά>>.
Δεν είναι νέα μόδα, πάντα υπήρχαν. Θυμάμαι, μια κυρία έλεγε πριν 30 χρόνια, πως τα ζευγάρια είναι <<επί ποδός πολέμου>> και έτσι ήταν και είναι.
Για να μη γενικεύω, θα πω, πώς το νοιώθω, γιατί οι περισσότεροι σε μια ηλικία (57 είμαι), τα έχουμε ζήσει στη δουλειά, σχέση, οικογένεια και γενικά μάθαμε να αντιμετωπίζουμε θηρία γύρω μας.
Λοιπόν, η σχέση μας έχει τα καθημερινά σκαμπανευάσματα και πρέπει να πάρουμε αποφάσεις. Κάποια στιγμή βλέπουμε πως για να παρθούν αποφάσεις γίνεται μάχη. Επομένως πρέπει να υπερέχει ένας απ τους δυο. Εγώ προσωπικά δεν το κάνω, αλλά ξέρω άλλους και άλλες που το κάνουν. Μειώνουν τον άλλο, για να επικρατήσουν. Έτσι ξεκινά << το... ποδός πολέμου>>. Τα αισθήματα του άλλου και η γενικότερη ψυχολογία είναι στον πόλεμο ασήμαντα. Αγάπες και λουλούδια πάνε περίπατο!
Παιδιά, για να επιζήσουμε σ αυτές τις καταστάσεις, αγνοούμε όλες τις βλακείες που λέει ο άλλος. Είναι ΟΛΑ ψέματα! Εγώ έχω έναν κάδο απορρημάτων που τα πετώ όλα μέσα, για να γλυτώσω την ψυχιατρική κλινική! Σας συμβουλεύω να το κάνετε. Αυτός/ή το καταλαβαίνει κάποια στιγμή, πως τα βέλη του πέφτουν στον κάδο και σκάει απ το κακό του/της.

Φυσικά ο χωρισμός είναι θέμα χρόνου. Όποιος δεν αντέξει, χωρίζει!
Αυτό έχει δρομολογηθεί έτσι κι αλλοιώς. Το θέμα είναι, να γλυτώσουμε τα <<ψυχολογικά>> που λες, γιατί ξέρεις, τι δύσκολο είναι να βρεις θέση σε ψυχιατρική κλινική; Και αλήθεια σου λέω, η ζωή έξω είναι καλύτερη από ...μέσα!