Καλησπέρα σε ολα τα μέλη του φόρουμ
ειμαι μαθήτρια λυκείου και φέτος ξεκίνησα μαθηματα σε ενα νέο φροντιστήριο, συνεπώς εχω και διαφορετικούς συμμαθητες. Στις αρχές της σχολικής χρονιάς, ξεκίνησα να μιλαω με εναν συμμαθητή μου λόγω κοινών ενδιαφερόντων. Σταδιακά ήρθαμε πιο κοντά φτάνοντας στο σημειο να θεωρούμαστε φίλοι. Αρχισαμε να μιλαμε αρκετές ωρες καθημερινά μέσω μηνυμάτων και υστερα ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Το αγόρι αυτο αρχισε να με παίρνει τηλεφωνο σε καθημερινή βαση. Θα μπορουσε να πει κανεις οτι αρχισαμε να περνάμε πολυ χρονο ασχολούμενοι ο ενας με τον αλλον. Αν και το παιδι αυτο μενει καπως μακρια απο μενα, περπαταπαμε μαζι μετά το φροντιστήριο προς το σπιτι μου (ακομα και αν σχολαμε βραδυ) και εκείνος ύστερα επιστρεφει στο δικο του. Εχουμε ανοιχτεί ο ενας στον αλλον για προσωπικα θεματα, μιλαμε για τα κοινά μας ενδιαφεροντα, γελάμε και γενικότερα εχουμε μια στενή σχεση. Υπαρχουν πολλοι λόγοι για τους οποίους αμφιβάλλω για το αν το παιδι αυτο με βλεπει σαν μια απλη φιλη.
Όταν πρωτογνωριστήκαμε, βρισκόταν σε σχεση η οποία είχε παρ ολα αυτα τα προβλήματα της. Η μεταξύ μας σχεση τον καιρο εκεινο, ηταν οπως περιέγραψα παραπανω. Είχα ερωτηματικά για το τι ακριβως συνέβαινε μεταξυ μας. Η αληθεια ειναι οτι το αγόρι αυτο μου ψιλοάρεσε, αλλά γνωριζοντας για τη σχεση του, δεν εκδήλωνα αυτο που αισθανόμουν. Όσα περιέγραψα παραπανω συνέβαιναν κυριως με δικη του πρωτοβουλία.
Ύστερα απο κάποιους μηνες χώρισε με την κοπέλα του. Υπήρχαν θεωρητικά περιθώρια να συμβεί κατι μεταξύ μας. Εκείνος, πετούσε υπονοούμενα και μου εκανε κομπλιμεντα. Εγώ, αν και ειχα συναισθηματα εκεινη την περίοδο, δεν ανταποκρινόμουν και εκανα τον Αλέκο, για τον λογο οτι το παιδι αυτο δεν ειναι συμπαθές στην κολλητή μου, η οποία μιλά γενικοτερα ασχημα γι αυτον. Σκεφτομουν οτι αν προχωρουσαμε σε σχεση με αυτο το παιδι, ισως αλλοιωνόταν η σχεση μου με την κολλητή μου. Και πιθανώς και η πρώην του να έλεγε διάφορα, καθώς γνώριζε οτι καναμε παρέα.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 16 Μαρτίου 2022
Πέρασε καμποσος καιρός ακομη
Το αγορι αυτο τα εφτιαξε με μια κοπέλα, την οποία αρχικά μου ελεγε οτι δεν θελει.
Αυτο με πονάει. Με πονάει που τον έχασα, σκεπτόμενη το τι θα πουν οι άλλοι. Με πονάει που πρεπει να καταπιέζω τα συναισθηματα μου οταν ειμαστε μαζι.
Το μεταξύ μας αυτη τη στιγμη ειναι οπως ηταν πριν πρωτοχωρίσει. Αυτο που άλλαξε είναι το οτι οταν ειναι να παει προς το σπιτι του αποχαιρετάμε ο ενας τον άλλο με μια αγκαλιά. Τον αγκαλιάζω, τυλίγει τα χέρια του γυρω μου και με σφίγγει. Τα δέκα αυτα δευτερόλεπτα, ειναι γεμάτα καταπιεσμένα συναισθήματα. Θελω (και ισως και αυτός?) η αγκαλιά αυτή να διαρκέσει παραπάνω, αλλά δε γίνεται. Είναι κατι διαφορετικό απο μια συνηθισμένη φιλική αγκαλιά, αλλά δεν μπορει να γινει ερωτική. Εχει σχεση.
Υπαρχουν ατομα στο φροντιστήριο εχουν αναφέρει άμεσα η έμμεσα οτι ταιριάζουμε. Κι εγω αυτο αισθανομαι.
Ισως παντα αρέσαμε ο ενας στον αλλον, αλλά δε φροντίσαμε (κυρίως δεν φρόντισα) να συμβεί.
Υπήρξαν φορές που ειχαμε διαφωνίες, αλλά δεν σταματήσαμε να κανουμε παρέα. Νιωθω οτι τσακωνόμαστε σαν ζευγάρι.
Φοβαμαι οτι ισως ποτέ να μη γινει κατι μεταξύ μας.
Ειμαι ιδιαίτερα μπερδεμένη
Συγγνωμη για το κατεβατό αυτο, μια γνωμη σας στο θεμα και στο τι θα ηταν ωφέλιμο να κανω θα ηταν χρήσιμη
