Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι το πολίτευμα που έχει σήμερα η χώρα μας. Πολλοί καμώνονται ότι η δημοκρατία είναι τάχα ελληνικό δημιούργημα όταν στην πραγματικότητα στα 3.000+ χρόνια ιστορίας δεν είχαμε σχεδόν ποτέ δημοκρατίες παρά μόνο βασιλείς, αυτοκράτορες, δικτάτορες και ενίοτε και τυράννους, η δε αθηναϊκή δημοκρατία δεν είχε ουδεμία σχέση με το σημερινό έκτρωμα που δυστυχώς φέρει το ίδιο όνομα. Ας εξετάσουμε μερικούς από τους λόγους που η (σημερινή) δημοκρατία είναι το χειρότερο με διάφορα πολίτευμα.
1) Δεν μπορείς να κρίνεις την ποιότητα βάσει της ποσότητας! Εάν από την μια μεριά υπάρχουν πέντε άτομα που υποστηρίζουν μια Α άποψη και από την άλλη μεριά υπάρχουν τέσσερα άτομα που υποστηρίζουν μια Β άποψη, τότε μπορεί οι πέντε (οι πολλοί) να έχουν όντως δίκιο ΑΛΛΑ ΟΧΙ επειδή είναι πολλοί. Αντίστοιχα, οι τέσσερις (οι λίγοι) μπορεί να έχουν άδικο ΑΛΛΑ ΟΧΙ επειδή είναι λιγότεροι από αυτούς που υποστηρίζουν το Α. Ωστόσο, στην δημοκρατία μας θεωρείται "λογικό" οι πολλοί να έχουν απαραίτητα και δίκιο στις απόψεις τους (και οι λίγοι να έχουν απαραίτητα άδικο) οι οποίες απόψεις επιβάλλονται δια μέσω της ψήφου τους. Το ποιος θα κυβερνήσει κρίνεται αποκλειστικά και μόνο από τα ποσοστά και τον αριθμό των ψήφων που έχει μαζέψει στις εκλογές και καθόλου από την ποιότητα των όσων έχει υποσχεθεί.
2) Δεν υπάρχει ποτέ και πουθενά πραγματική ισότητα. Η ισότητα είναι απλά ένα κοινωνικό κατασκεύασμα που δεν υπάρχει πουθενά στην φύση. Ένας λέκτορας πανεπιστημίου είναι ανώτερος σε γνώσεις και ευστροφία από έναν αδαή τσομπάνη, ένας τίμιος βιοπαλαιστής που πληρώνει κανονικά τους φόρους του είναι ανώτερος ως πολίτης από έναν άεργο που ζει σε βάρος των δικών του, ένας που έχει υπηρετήσει με πίστη την πατρίδα είναι ανώτερος σαν πολίτης από έναν αστράτευτο που το έπαιξε αντιρρησίας συνείδησης, μια νοικοκυρά που ασχολείται με την οικογένεια της είναι ανώτερος πολίτης από μια πόρνη, ένας άνθρωπος με iQ 140-150 είναι ανώτερος πολίτης από έναν νοητικά καθυστερημένο, ένας νέος άνθρωπος που έχει όλη την ζωή μπροστά του είναι ανώτερος πολίτης από ένα τελειωμένο πρεζάκι, ένας τίμιος οικογενειάρχης είναι ανώτερος πολίτης από έναν που έκανε φυλακή για παιδοφιλία κοκ. Ωστόσο, στην "δημοκρατία" όλες αυτές οι κατηγορίες ανθρώπων θεωρούνται απολύτως ισάξιες και άρα συνεπώς η ψήφος τους μετράει ακριβώς το ίδιο.
3) Και γιατί να ψηφίζουμε μόνο πρωθυπουργούς; Θεωρείται απολύτως "δεδομένο" και "φυσιολογικό" , στα πλαίσια πάντα της δημοκρατίας, ο κάθε ένας από εμάς να ψηφίζει τον μελλοντικό ηγέτη αυτής της χώρας, τον άνθρωπο που με τις πολιτικές του θα μπορούσε ενδεχομένως να καταστρέψει ένα ολόκληρο έθνος και το μέλλον των παιδιών μας και -γιατί όχι- και των δισέγγονων μας. Τότε με την ίδια λογική ας ψηφίζουμε για κάθε επάγγελμα ή λειτούργημα που υπάρχει στην κοινωνία μας. Ας ψηφίζουμε ποιος θα γίνει ιατρός, ποιος θα γίνει δικηγόρος, ποιος θα γίνει αρχιτέκτονας κοκ ανάλογα με τις υποσχέσεις που θα μας δίνει (πχ φαντάζομαι τον υποψήφιο ιατρό να υπόσχεται ότι θα ανακαλύψει την θεραπεία για τον καρκίνο ή τον υποψήφιο δικηγόρο να υπόσχεται ότι θα χώσει όλα τα καθίκια στην φυλακή). Τουλάχιστον, σε περίπτωση που ο λαός ψηφίσει λάθος σε μια από αυτές τις περιπτώσεις οι συνέπειες θα είναι λιγότερο καταστροφικές για όλους μας. Ο κακός χειρουργός θα σκοτώσει έναν άνθρωπο, ο κακός αρχιτέκτονας θα γκρεμίσει ένα κτήριο κλπ αλλά σίγουρα δεν θα διαλύσουν το Έθνος (σε αντίθεση με έναν κακό πρωθυπουργό/υπουργό/βουλευτή).
4) Αυτός που θα εκλεγεί πρωθυπουργός δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι είναι ικανός για αυτήν την θέση. Ο Πλάτωνας χρησιμοποιούσε την εξής αναλογία για να στραφεί κατά της δημοκρατίας. Έστω ότι βρίσκονται πάνω σε μια βάρκα ένας ιατρός, ένας ρήτορας, ένας γλύπτης, ένας αρχιτέκτονας κλπ και έρχεται μια τρικυμία. Τι θα πρέπει να κάνουν; Η δημοκρατία θα πει ότι πρέπει να ψηφίσουν και αυτός που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους θα είναι και ο τιμονιέρης. Η λογική λέει ότι πρέπει ασυζητητί να εμπιστευτούν τον βαρκάρη διότι πολύ απλά εκείνος ξέρει...
5) Η δημοκρατία οδηγεί στην μετριότητα. Από την στιγμή που όλες οι κατηγορίες ανθρώπων έχουν ακριβώς την ίδια ψήφο χωρίς κανένα κριτήριο (πέραν του να έχουν συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας τους και να έχουν ελληνική ιθαγένεια) τότε δεν υπάρχει και καθόλου αριστεία μεταξύ των ψηφοφόρων. Ο 18χρονος που ακόμη δεν έχει σπουδάσει ή καλά καλά δεν έχει εργαστεί έχει την ίδια ψήφο με τον 50ρη που έχει δουλέψει 30 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα, αυτός που τιμάει το έθνος του και την ιστορία του έχει την ίδια ψήφο με έναν ανθέλληνα, αυτός που γνωρίζει τα πάντα για τον θεσμό της δημοκρατίας έχει την ίδια ψήφο με έναν που δεν γνωρίζει ούτε τι πολίτευμα έχουμε κοκ. Προσωπικά θεωρώ ότι θα έπρεπε να υπάρχουν ειδικές εξετάσεις τύπου εξετάσεων για δίπλωμα οδήγησης (on/off) δηλαδή που ή θα κριθείς άξιος για πολίτης ή που θα κριθείς ανάξιος για πολίτης. Αυτές οι εξετάσεις ιδανικά θα πρέπει να επαναλαμβάνονται κάθε μερικά χρόνια.
6) Η δημοκρατία ευνοεί τους λαϊκιστές. Θυμηθείτε αυτό που είπαμε μόλις στον 1ο λόγο, ότι η δημοκρατία κρίνει τις ποιότητες βάσει των ποσοτήτων. Έτσι, ο εκατοστέ πολιτικός μπορεί να γίνει πρωθυπουργός φτάνει να συγκεντρώσει όσες περισσότερες ψήφους γίνεται. Πως θα μπορέσει να τις συγκεντρώσει; Μα, πολύ απλά, πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Η υποσχεσιολογία και ο καιροσκοπισμός είναι πάγια χαρακτηριστικά του κάθε πολιτικάντη που θέλει να κερδίσει μια βουλευτική θέση και να ροκανίσει τον διόλου ευκαναφρόνητο μισθουδάκο του. Υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια προεκλογικά (λέγε με "λεφτά υπάρχουν", "Ζάππειο ένα, Ζάππειο δύο", "θα βαράμε τα νταούλια") και όταν τελικά εκλέγονται σου λένε "είχαμε αυταπάτες, φταίνε οι προηγούμενοι, αν δεν σας αρέσουμε μην μας ξαναψηφίζεται (μετά από τέσσερα χρόνια) κλπ"...
7) Στην δημοκρατία δεν επικρατεί σχεδόν ποτέ η γνώμη της πλειοψηφίας. Επικρατεί απλώς η γνώμη του πολιτικού που ΕΤΥΧΕ να συγκεντρώσει πιο πολλές ψήφους από τους υπόλοιπους. Παράδειγμα, ο Αλέξης Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδας συγκεντρώνοντας περίπου ένα 30% των ψήφων. Η αποχή όμως περίπου 45%, άρα ο Τσίπρας συγκέντρωσε το 30% των ψήφων αυτού του 55% των Ελλήνων που πήγε να ψηφίσει, άρα πάμε σε λιγότερο από 20% πραγματικό ποσοστό. Βλέπουμε ότι η τεράστια πλειοψηφία του ελληνικού λαού (~80%) δεν ήθελε τον Τσίπρα για πρωθυπουργό αλλά παρόλαυτα της επιβλήθηκε φασιστικά η γνώμη της ισχνής μειοψηφίας.
8) Η δημοκρατία δεν σου εξασφαλίζει κανένα δικαίωμα. Αντίστοιχα, τα απολυταρχικά καθεστώτα δεν σου στερούν απαραίτητα όλες τις ελευθερίες σου. Στην "δημοκρατική" Αθήνα υπήρχαν σκλάβοι και οι γυναίκες ήσαν υπόδουλες στον άντρα και κλεισμένες στο σπίτι τους. Αντιθέτως, στην ολιγαρχική Σπάρτη οι γυναίκες θεωρούνταν ισάξιες με τον άντρα, υπήρχε μητριαρχία και μάλιστα οι γυναίκες γυμνάζονταν μαζί με τους άντρες. Η δημοκρατία δεν σου εξασφαλίζει ούτε καν το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης. Βλέπουμε, στην Δυτική κυρίως Ευρώπη τι παθαίνουν όσοι τολμάνε να μιλήσουν υπέρ της Φυλής τους, όσοι τολμάνε να διαμαρτυρηθούν για την λαθρομετανάστευση και τις μαζικές απονομές ιθαγενειών σε λαθρομετανάστες, όσοι τολμούν να δηλώσουν εθνικιστές ή εθνικοσοσιαλιστές, όσοι ασκούν κριτική σε δήθεν ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες κλπ. Προσαγωγές και συλλήψεις. Αστυνομία σκέψεως οργουελικού τύπου...
9) Η δημοκρατία είναι πολυδάπανη. 300 βουλευτές από 8-10.000 ευρώ έκαστος συν τα βουλευτικά αυτοκίνητα συν τις φρουρές τους συν τους συμβούλους και τους παρατρεχάμενους τους συν την δωρεάν συσκευή κινητού τηλεφώνου συν τα πληρωμένα αεροπορικά εισιτήρια κλπ προκλητικά προνόμια, ιδιαίτερα σήμερα σε εποχές κρίσης.
