Κι εμένα μου είχε αρέσει πολύ τούτη η ταινία, ωστόσο μετά από τα χρόνια που έχουν περάσει, δεν θυμάμαι πλέον λεπτομέρειες. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον για μένα το ζήτημα της "διαχείρισης" της σχιζοφρένειας κάποιου, ή με άλλα λόγια η ιδέα ότι και σ' αυτήν την περίπτωση ισχύει το ότι η συνειδητοποίηση της ύπαρξης ενός προβλήματος, αποτελεί από μόνη της άνω του ήμισυ της λύσης του. Από την άλλη ο έποτε λέει ότι είναι ωραιοποιημένη η κατάσταση, οπότε δεν γνωρίζω κατά πόσον πράγματι ο άνθρωπος κατάφερε να ισορροπήσει τη ζωή του και να συνεχίσει να διδάσκει στο πανεπιστήμιο, διαχειριζόμενος επιτυχώς την πάθησή του.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.